Νοοτροπία:

(κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη εκδοχή)

Μεγάλοι λευκοί ερωδιοί (ή αργυροτσικνιάδες ή Egretta alba ή Great White Egrets) στις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού, πριν από καμμιά εικοσαριά μέρες.

Χτες το βράδι είδα (επιτέλους) τις Ζωές των Άλλων.
Πέρα από τις συζητήσεις του γιατί όλοι οι άλλοι βουτάνε στα απόνερα της ιστορίας τους, εκτός από εμάς, που την κοιτάμε από μακριά με φόβο και με τον σκυλοκαυγά μεταξύ των ειδημόνων να καραδοκεί στη γωνία, αυτό που βλέπεις λέει: κοίτα με πόσο απλά υλικά φτιάχνεται ένα αριστούργημα.
Με μόνο μέσο τα σώματα και τα βλέμματα.
Και όλα παίζονται εκεί: στο βλέμμα του Βίσλερ, που σε όλη την ταινία μιλάει, ψελλίζει, κλαίει, φωνάζει, ελπίζει, πεθαίνει και επιθυμεί, μέχρι που καταρρέει με την κατάρρευση των ονείρων, των πιστεύω και του Τείχους (εσωτερικού και εξωτερικού).
Σε εκείνο το βλέμμα συμβαίνουν τα πάντα.
Ό,τι και να πει κανείς για αυτό το πρόσωπο, του Ulrich Muhe, θα είναι λίγο.

Κάπου ανάμεσα στην ιστορική και τη συλλογική ευθύνη και τον έρωτα, οι ανθρώπινες αδυναμίες γλιστρούν από τις ραγισματιές και στο τέλος, κάποιος μπορεί ακόμα να κοιτάζεται στον καθρέφτη έχοντας πληρώσει ακριβά.
Σωσμένοι, προδομένοι, επιζώντες, ο καθένας με τη δική του λύτρωση. Αυτή που θα τον κάνει πια να ανασάνει ξανά.

Επειδή α) το ζήτησε ο Δυστροποπ
β) του έχω αδυναμία του μπαγάσα και χαίρομαι πάρα πολύ που εμφανίστηκε ξανά (καθότι ακριβοθώρητος)
γ) είμαι μεγάλη ψωνάρα και έχω πάνω από 5 άχρηστες πληροφορίες για μένα

αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας (μεγάλη σκασίλα που την είχατε) μια εναλλακτική πεντάδα.

1) έμαθα να στρίβω τσιγάρα για να μπω στο μάτι ενός φίλου που μου έλεγε ότι δεν μπορώ να το κάνω. Έκτοτε κάνω στριφτά (εδώ και 5 χρόνια, δεν θυμάμαι ακριβώς).
2) ο κολλητός μου έβγαινε πρόεδρος του τμήματος αλλά και του 15μελους στο γυμνάσιο και ήμουν η μοναδική που δεν τον ψήφιζα. Το θυμάται ακόμα και μου το τρίβει στη μούρη.
3) Οι τρεις πιο μακροχρόνιες σχέσεις στη ζωή μου είναι ο Νίκος (19 χρόνια), ο χορός (17 χρόνια) και το τσιγάρο (15 χρόνια).
4) Δεν πηγαίνω πουθενά χωρίς το i-pod (παλιότερα το discman). Χωρίς μουσική δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
5) Πιστεύω ότι οι άντρες είναι (πολλές φορές) καλύτεροι φίλοι από τις γυναίκες.

Δεν πρόλαβα να ζηλέψω: όσο “επισκεύαζα” το blogroll εδώ, χάζευα τις “πάσες” μεταξύ των μπλογκοσφαιριστών και τις καλλιτεχνικές απαντήσεις τους, τα πέντε αληθινά ψέμματα που δίνει η καθεμιά και ο καθείς πασαδόρος στο μπλογκοκοινό ‘μας’. Από το Reality Tape μου πέταξαν τη μπάλα. Με άψογο κοντρόλ, κάνω τα ζογκλερικά μου και αποδίδω ευθύνες σε γονείς, νονό, δάσκαλο, σύμβουλο πτυχιακής και διαιτητές. Αφού λοιπόν απέρριψα την ιδέα να γράψω πέντε γρήγορες μαλακιούλες του τύπου “απογειώθηκα όταν έμαθα ότι έχουμε ένα κοινό με την Σκάρλετ Γιόχανσον – κι οι δυό μας δε φοράμε ποτέ σουτιέν” ή “κάποτε η Μαργαρίτα με ξενάγησε στην καινούργια κλειστή πισίνα που μόλις είχαν φτιάξει για τον Αντρέα στο Καστρί – αλλά ούτε μ’ αυτό τον κράτησε η κακομοίρα” – περνάω σε πραγματικά ψεύτικες αλήθειες. Ουφ.

• Η πιο μεγάλη φρίκη που έχω φάει προήλθε από τον ταξιτζή που μου έλαχε όταν προσγειώθηκα στην Αμερική, για να με πάει στο πανεπιστήμιο. Εγώ: άβγαλτο παιδάριο, πλην αριστούχος μετ’ επαίνου στην Αγγλική, με τρεις ούλτρα-τεράστιες βαλίτσες με το βιός μου όλο και την υποτροφία στην τσέπη. Αυτός: μαύρος, κατάμαυρος, μα πολύ μαύρος – δεν τον ξεχώριζα μες τη νύχτα. Και δεν καταλάβαινα γρυ απ’ όσα έλεγε. Μιλούσε μια ακατάληπτη γλώσσα (αργότερα κατάλαβα ότι κι αυτά αγγλικά ήταν). Μετά από ένα εικοσάλεπτο μάταιων κύκλων στα θεοσκότεινα περίχωρα της Φιλαδέλφειας μου ήταν σαφές ότι το χαρτί με τη διεύθυνση του οικοτροφείου που του είχα δώσει δεν είχε τα σωστά στοιχεία. Όταν σταμάτησε και γρυλλίζοντας κάτι πολύ θυμωμένο έκλεισε το ταξίμετρο, χέστηκα πάνω μου. Ευτυχώς δεν είχα δει αρκετά b-movies με ξεκοιλιάσματα για να λιποθυμήσω εντελώς. Δέκα λεπτά αργότερα με παραλάμβαναν οι υπεύθυνοι της εστίας. Όπως μου εξήγησαν, ο ταξάρας είχε θυμώσει με τον εαυτό του που είχε χαθεί και έκλεισε το ταξίμετρο για να μη θεωρήσω ότι κάνει γύρες για να φουσκώσει την ‘κούρσα’… Δικαιολογήθηκα με την έλλειψη σε αντίστοιχες προσλαμβάνουσες παραστάσεις: δεν τυχαίνουν τέτοια στο Ελλάντα.

• Από παιδί είχα μια έφεση στις βουτιές. Αν και το διαμέρισμα όπου μεγάλωσα (δίπλα στην Παναγία Χαλκαίων) δεν είχε πισίνα, είχαμε βρει με τον αδερφό μου τη λύση. Σκαρφαλώναμε στην κορυφή της ντουλάπας ανοίγοντας τα συρτάρια του κεντρικού φύλλου εν είδει σκάλας και βουτάγαμε στα κρεββάτια μας από κάτω. Μια μικροατέλεια στη δεξιά μου κνήμη οφείλεται σ’ ένα μικρό λάθος υπολογισμού. [Σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα, το ατύχημα επαναλήφθηκε σε πραγματική πισίνα και μου στοίχησε μια βδομάδα διακοπές. Φήμες ότι προσπαθούσα να εντυπωσιάσω τη μικρή κόρη του ξενοδόχου παρά τον τρομακτικά αγύμναστο όγκο μου, ελέγχονται ως κακόβουλες.]

• Αν και μικρός έχω περάσει πολλά οικογενειακά καλοκαίρια σε οργανωμένα κάμπιγκ (ή μάλλον εξαιτίας αυτού του γεγονότος), προτιμώ τα χλιδάτα ξενοδοχεία με όλες τις ανέσεις. Τη μοναδική φορά που πήγα για ελεύθερο κάμπιγκ με την Ελ. κι ένα ακόμα ζευγάρι φίλων, κουβαλώντας μόνο τα απολύτως απαραίτητα, έσκασε στη μούρη μου μια ολόκληρη μουστάρδα Brava. Κανείς δεν κατάλαβε πώς, αλλά τα πάντα μύριζαν μουστάρδα όλο το τριήμερο. Και φυσικά ήμουν κίτρινος. Αυτές οι μέρες έχουν μείνει στην ιστορία ως “η κίτρινη περίοδος” του μεγάλου καλλιτέχνη…

• Τελικά, είμαι “ειδήμων” σε θέματα που δεν μου αρέσουν ή δε με αφορούν ιδιαίτερα. Ενώ δεν πίνω κρασί, κρίνομαι ο ‘καταλληλότερος’ στις παρέες για να διαλέξω το κρασί: πάντα εμένα δείχνουν για να δοκιμάσω και να εγκρίνω ή απορρίψω. Εννοείται ότι γνωρίζω τις ποικιλίες, τους τρύγους και τις χρονιές – κι ας μη με νοιάζει. Επίσης είμαι ο μόνος που έχει επισκεφθεί το Μπορντώ και ξεναγηθεί στο Σατώ Ρόθτσιλντ. Αρκεί αυτό; Από την άλλη, ενώ έχω αραιώσει τρομακτικά τις επισκέψεις μου σε κινηματογράφους από το 1990κάτι (επισήμως τους λέω για μικροβιοφοβία, ανεπισήμως ότι έχω δει τα πάντα και πλέον δεν περιμένω τίποτα αξιόλογο), όλες οι παρέες μου δεν παραλείπουν να ρωτάνε τη γνώμη μου για τις ταινίες που πρόκειται να δουν. Το κακό είναι ότι τους κάνω και ανάλυση γιατί ή γιατί δεν. Παραμένει η απορία που διάολο ξέρω όχι μόνο την υπόθεση, αλλά και την ‘κακή’ ή την ‘καλή’ σκηνή. Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν με πληθώρα άλλων θεμάτων που είτε δεν χρειάζεται να ξέρω είτε είναι ανώφελο να ξέρω: οι διαδρομές των αστικών λεωφορείων και οι στάσεις τους, τα τεχνικά χαρακτηριστικά πολύ ακριβών (για τη τσέπη μου) αυτοκινήτων καθώς και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του κάθε μοντέλου έναντι του ανταγωνισμού (όλοι οι γνωστοί έχουν αγοράσει τζιπούκλες βάσει των συμβουλών μου, εγώ μ’ ένα ημιφορτηγό εξακολουθώ να κυκλοφορώ) – και πάει λέγοντας. Μόνο για τη δουλειά μου μη με ρωτήσετε: δεν έχω ιδέα. Αλήθεια.

• Μιας και φτάσαμε στα της δουλειάς, γενικά η δουλειά με κουράζει. Σίγουρα θα προτιμούσα να μη δουλεύω. Υπήρξα όμως εξαιρετικά τυχερός σε τρεις διαφορετικές στιγμές της καριέρας μου ως προς το εργασιακό περιβάλλον. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήμουν επικεφαλής μιας ομάδας δέκα ατόμων, εννέα από τα οποία ήταν γυναίκες. Δέκα χρόνια αργότερα ανέλαβα μια εταιρεία με 120 άτομα προσωπικό – πάνω από 100 ήταν γυναίκες. Τέλος, μέχρι πριν λίγες εβδομάδες χειριζόμουν ένα project με μια αποκλειστικά γυναικεία ομάδα – μόλις πέντε αλλά αστέρια όλες. Τι άλλο να ζητήσω ως μάνατζερ ο καψερός; (Οι γυναίκες δουλεύουν πολύ ‘σκληρότερα’ από τους άντρες. Έχουν μεγαλύτερη φαντασία. Νοιώθουν ευκολότερα ενοχές και έτσι αποδίδουν έργο. Και όχι, δεν είχαμε όλες μαζί περίοδο, χαμένε.)

Αν ζαλιστήκατε, παρακολουθήστε άλλες προσεγγίσεις στα μπλογκς που κάνω “πάσα” το meme “5 αλήθειες που δεν ξέραμε για σας” – ήτοι:
-> στην ομάδα της Νοοτροπίας (αποκρούστε εδώ ή στο προσωπικό σας μπλογκ ή καλύτερα και στα δύο)
-> γκρρρρ… φαίνεται πως είναι μικρή η ελληνική μπλογκόσφαιρα – όλες κι όλοι μ’ αυτό το meme ασχολούνται ήδη. Ας κόψει την πάσα στον κενό χώρο όποια κι όποιος δεν έχει ακόμα ακουμπήσει μπάλα!

UPDATE! Σιγά που θα περίμεναν εμένα οι συνένοικοι του εξοχ[ικ]ου αυτού μπλογκ… Επισκεφθείτε για τις πεντάρες τους τα μπλογκς με τις αποκαλύψεις της discolata, την αντίδραση της mindstripper, τη συνταγή της magica, το λόξυγγα του vague tourist και την σιγουριά της Μαρκησίας… Αναμένονται και οι υπόλοιπες/οι.

14/2/2007.

Η ώρα είναι 10:30. Επιστρέφω στο γραφείο από το εργοστάσιο. Είναι από τις λίγες φορές που ακούω ειδησεογραφικό ραδιόφωνο. Ο εκφωνητής, προβάλλει την είδηση : “Ναι, αυτή είναι δυστυχώς η άλλη πλευρά του έρωτα, η γκρίζα πλευρά του.” Και συνεχίζει με την ιστορία της αιχμάλωτης κοπέλλας. Αργότερα, πολύ επαγγελματικά και με περισσή ευαισθησία ομολογουμένως δίνει μερικά οικονομικά στοιχεία για το Trafficking.

Αν αυτή η κτηνωδία μπαίνει κάτω από την ομπρέλα του έρωτα, τότε ελπίζω να μη μ’ ερωτευτεί ποτέ κανείς. Ούτε κι εγώ κανέναν. Λέω τώρα εγώ : μήπως να προσέχαμε λίγο την εκφορά του λόγου? Λέω…