Νοοτροπία:

“You don’t love me“, λέει η Τζούλια στον Μελ με ύφος συγκαταβατικό και μαμαδίστικο.
Και αν κοιτάξω προσεκτικά θα δω τη γαλάζια μεμβράνη των ματιών του Μελ να έχει ραγίσει σε μυριάδες χιλιάδες κομματάκια, πιο πολλά κι από τα μικροσκοπικά σωματίδια της αστερόσκονης που γεμίζουνε τους ουρανούς με πολύχρωμα συντριβάνια κάθε φορά που ένα πυροτέχνημα ξεψυχάει.
Έπειτα [...]

Αντιθέσεις: στους καλοστημένους (διάβαζε: ακριβούς) εσωτερικούς χώρους των κλασικών ή των trendy bar και ξενοδοχείων, το φως και η σκιά έχει δουλευτεί όπως οι προσεκτικά τοποθετημένοι βράχοι στους παραδοσιακούς γιαπωνέζικους κήπους. Αυτές οι ζεν-νησίδες ηρεμίας είναι σκορπισμένες στην πόλη ώστε να αντισταθμίζουν τη σχεδόν παρανοϊκή σχέση των γιαπωνέζων με τους λαμπτήρες νέον, τις φωτεινές επιγραφές, [...]

Δυσκολεύομαι να καθήσω και να γράψω – όχι από έλλειψη χρόνου ή λέξεων, αλλά μάλλον από τη ζαλάδα. Το Τόκυο είναι μια δίνη που σε παρασύρει, ατελείωτο και καταιγιστικό. Τα πόδια μου πονάνε – όχι όμως και το στομάχι μου. Χωρίς πολλά λόγια, ένα φωτο-ποστ από τη χθεσινοβραδυνή επίσκεψη σ’ ένα από τα (κατά τους [...]

Είσοδος στη μεγαλούπολη με ταξί γεμάτο σεμεδάκια και ύφος τύπου Χαμένοστημετάφραση χαζεύοντας τα άπειρα νέον. Από το δωμάτιο του ξενοδοχείου, τα κόκκινα φωτάκια αναβοσβήνουν στις κορυφές των ουρανοξυστών δίνοντας μου για κάποιο λόγο την αίσθηση των πρώτων πλάνων του Μπλέιντρανερ. Ούτε λόγος για ξεκούραση μετά το 18ωρο ταξίδι – τα πρησμένα πόδια αναλαμβάνουν δουλειά: ατέλειωτη [...]