Νοοτροπία:

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου (λίγο μετά που άρχισα να περπατάω δηλαδή) είχα blog. Όχι ένα ή δύο, πολλά – πάμπολλα blogs. Το πρώτο ήτανε της νονάς μου, που ευθύνεται καθ’ολοκληρίαν διότι με παρέσυρε στη μπλογκόσφαιρα. Το έκλεισε βέβαια μόλις αντελήφθη ότι είχε χάσει τον έλεγχο και ότι εγώ είχα εξελιχθεί (υπογείως και [...]

Σάββατο βράδι, χωρίς να το γνωρίζω, έχανα τη φίλη μου στο ποτάμι.
Την άλλη μέρα το πρωί το έμαθα ως είδηση. Ως γεγονός.
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν δύσκολες, πολύ κοντά στον σουρεαλισμό. Αν δεν είχα φίλους γύρω μου, δεν θα την έβγαζα καθαρή.
Ακόμα και τώρα, αν προσπαθώ να γράψω για αυτό, είναι γιατί προσπαθώ να [...]

Κι εκεί που καταβρόχθιζα την ομελέτα μου, μου ήρθε ουρανοκατέβατος ένας τίτλος για ποστ.
“Ο λόγος που μπλογκάρω“
Κι έτσι όπως τον κοίταζα, μου φάνηκε για κάποιον λόγο γελοίος.
Σκέφτηκα ότι το να δώσω έναν λόγο για τον οποίον μπλογκάρω, είναι σαν να προσπαθώ να εξηγήσω για ποιόν λόγο ας πούμε μου αρέσει ο κινηματογράφος. Όχι ο Αμερικάνικος [...]

“Αχ, πόσο όμορφη ήσουνα στα νειάτα σου γιαγιάκα!”
“Είδες; Ίδια μ’ εσένα ήμουνα, τη δροσιά σου είχα Αϊσέ… Να μην πω και καλύτερη, σάμπως είχαμε ‘μεις τότε τις κρέμες και τα σιρόπια που πασαλείβεστε σήμερα; Κύττα να δεις “φυσική” ομορφια! Αχ, πού’ναι τα χρόνια, τα ωραία χρόνια!”
“Ααα – τι ωραία παρέα, τι κέφι, καλέ πού είστε [...]