Νοοτροπία:

Liverpool 2005, Photograph by Kevin Barry

Ένα όμορφο σαββατοκύριακο με φίλους,

σ’ένα loft κάπου στο κέντρο του Λίβερπουλ

Συντροφιά με δυο βρεγμένα περιστέρια

Και μερικούς στίχους στο μυαλό απ’τα παλιά…

Τρεις άγγελοι ζωγραφίσαν με κραγιόνια βυσσινιά

Παράπονο

Τα φτεράκια τους αφήσαν και καθήσαν στη γωνιά

Είπε ο πρώτος ‘θέλω απόψε την παλιά μου την αγάπη’ -

Είπε ο δεύτερος ‘κοιμήσου στο δικό μου το κρεβάτι’

Και έγυραν κι έπεσαν στο χώμα, όλη νύχτα δίχως σώμα

Καλή μας εβδομάδα!

Το Παρίσι εδώ και μια βδομάδα καίγεται. Παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς, άνεργοι, ναρκωμανείς, εξαθλιωμένοι εμιγκρέδες βάζουν φωτιά σε εκθέσεις αυτοκινήτων, κάδους απορριμάτων και ότι άλλο βρεθεί στο διάβα τους. Ένας Γάλλος υπουργός … τους αποκάλεσε καθάρματα. Τα πνεύματα άναψαν περισσότερο. Παιδιά σκουρόχρωμα με κουκούλες, που μεγαλώνουν σε εργατικές πολυκατοικίες και τα βράδια τραγουδάνε το αγανακτισμένο τους ραπ σε κάποιο υπόγειο, τώρα παίρνουν το όπλο τους και αντιδρούνε, γράφειο ο Πολύβιος σε ένα εξαιρετικό πρόσφατο post του.

Διαβάζω Aj Jazeera, θυμάμαι ξανά το συγκλονιστικό La Haine του Kassovitz που με άφησε άφωνη τότε, στα μέχρι τότε καλά ‘προστατευμένα’ χρόνια του Κολλεγιακού μου γυμνασίου σε μια προβολή στο ΑΣΤΥ, λίγο πριν το ετήσιο μπουρδέλλο του ‘εθνικού εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου’…
Λίγους μήνες μετά, βρίσκομαι στο κέντρο της Αθήνας και αναρχικοί βάζουν μολότοφ δίπλα μας, χτυπούν με λοστούς το τζάμι του αυτοκινήτου μας. Γιατί; Ποιά αιτία έχουν αυτοί οι ‘επαναστάτες’ άραγε;
Τρία χρόνια αργότερα, ο Μουζαμίλ με ξυπνάει χαράματα: αναμένονται επεισόδια στην εθνική οδό στο Πακιστάν που ενώνει το Καράτσι με το Χάιντεραμπαντ, πρέπει να βιαστούμε, δεν είναι ασφαλής η διαδρομή. Ο οδηγός μας ετοιμάζεται να φορτώσει τις βαλίτσες στο αυτοκίνητο που περιμένει να μας μεταφέρει πίσω από τα φιμέ του τζάμια. Ο κόσμος στους δρόμους πεινάει, παιδιά περπατούν ξυπόλυτα, γυναίκες ζητιανεύουν και ακουμπάνε τα καροτί κοντά μαλλιά μου. Καλύπτω το πρόσωπό μου με το μαντήλι για να κρυφτώ. Για να μη βλέπω. Φοβάμαι και ντρέπομαι μαζί.
Σήμερα, είμαι μάλλον πιο πολύ με τους ‘απέναντι’, είμαι το ‘αναρχικό’ στοιχείο (και καλά) στην συντηρητική ακαδημαϊκή κλίκα των Βρετανών νομικάριων. Φοράω μια μέρα στη διάλεξη αραβικό μαυρόασπρο μαντήλι και ακούω ψίθυρους. Σχόλια. Που δε μ’αρέσουν.

Το Παρίσι για ‘μένα σημαίνει φωτιές, ναι, αλλά άλλου είδους.

Κάθομαι για μεσημεριανό με τον Μπουτζελάλ και τη Σαλίμα, τους πιο κοντινούς ανθρώπους μου εδώ, εκείνος Αλγέριος, εκείνη Γαλλίδα Αλγερινής καταγωγής. Μαζί μας και η Καρολίν, η Λυωνέζα ‘πριγκήπισσα’. Μιλάμε για τις αναταραχές, για τον Σαρκοζί, για το ρατσισμό στη Γαλλία, για τα γκέτο, για την ανεργία, για το πως αν είσαι λίγο ‘σκούρος’ έχεις 4 φορές λιγότερες πιθανότητες να βρεις δουλειά εκεί. Λέω πως δεν πιστεύω στη βία, αλλά ίσως όλο αυτό που γίνεται στη Γαλλία – στην Ευρώπη, στον κόσμο – σήμερα να είναι κατά κάποιο τρόπο καλό, ίσως να μας χρειάζεται μια τέτοιου είδους κοινωνική επανάσταση.
Η πριγκήπισσα αντιδράει, ‘Δε θα βγάλει πουθενά! Τί νόημα έχει να καίνε τα αυτοκίνητα των εξίσου φτωχών γειτόνων τους?’.
Νιώθω οτι θα πέσει να με φάει… Λέω, ‘Ναι, δίκιο έχεις, αλλά μερικές φορές ίσως το περιθώριο στο οποίο σε έχουν ρίξει σε έχει σχεδόν καταδικάσει στο να μην έχεις τα κατάλληλα εφόδια να κάνεις μια ‘ιντελεκτουέλ’ επανάσταση, ίσως αυτά τα παιδιά αντιδρούν ‘λάθος’ αλλά αντιδρούν, με τον μόνο τρόπο που ξέρουν, με τον μόνο τρόπο που έχουν’.
Η Σαλίμα κουνάει το κεφάλι και μου λέει, ‘Έτσι είναι. Αλλά, δυστυχώς, στο τέλος το αποτέλεσμα θα είναι άλλη μια τονωτική ένεση για τον Λεπέν’.

Δεν είναι μόνο στη Γαλλία το πρόβλημα. Ούτε στο ανατολικό Λονδίνο, στην Ομόνοια και τα περίχωρα.
Ακόμα νιώθω το σοκ από τα νέα της, κατά τ’άλλα πολύ νορμάλ και διόλου ρατσίστριας ξαδέρφης μου: ‘Καλά όλα με το σχολείο του Γιωργάκη, αλλά τί να σου πω! ΓΕΜΑΤΟ Αλβανάκια και Ποντιάκια, απίστευτη η κατάσταση, πιο πολλοί είναι αυτοί παρά εμείς’.

Jusqu ici tout va bien? Δεν νομίζω. Ειλικρινά…

Για όσους με ξέρουν έστω και ελάχιστα (πώς το λέει ο polyvios eupatridis? – ‘θα ήταν ψέμα, αν έλεγα πως με ξέρω’) δε χρειάζεται καν να πω οτι η υπομονή και η αισιοδοξία – ε – δεν είναι δα και δυο από τις πολλές αρετές μου. (sic)

Έλα όμως που κάπου-κάπου το παθαίνω και αυτό, ‘κουλάρω’ για λίγο, χαλαρώνω, κάνω ένα break βρε αδερφέ, κοιτάζω λίγο γύρω μου, κοιτάζω λίγο μέσα μου και λέω ‘maybe it’s not so bad’. (Ναι, έτσι το λέω και από μέσα μου, αγγλιστί!)

So, it’s not so bad και, you know, βαρέθηκα πια τις περιπλοκές και τα προβλήματα και τα εμπόδια και τα κολλήματα και τα χιλιάαααααααααααααδες ερωτηματικά για το ‘τι θέλω εγώ, τί θες και εσύ?’ και ΟΛΕΣ τις άλλες @@ριές που καλώς ή κακώς (ΚΑΚΙΣΤΩΣ λέω εγώ) σταματάνε μερικούς από το να χαίρονται και να είναι καλά, εστώ και για μία μόνο στιγμή, για λίγο, για όσο κρατήσει τελοσπάντων – για όπου βγει!
Μα γιατί ποτέ, μα ποτέ, δε μπορώ να βρω αυτό το γαμημένο (excuse my french) το timing, που έτσι και αλλιώς τείνω να πιστεύω πως δεν ισχύει πραγματικά αν δυο άνθρωποι θέλουν να είναι καλά? Γιατί? (Μην αρχίσω πάλι την Άλκηστη και το που απορώ, που μια ζωή, από παιδί, κτλ κτλ)

Πέστε μου λοιπόν εσείς φίλοι… γιατί τα ωραία πρέπει να τα βλέπουμε πάντα σαν ένα ‘ευχάριστο διάλλειμα’ που δεν ξέρουμ(ν)ε αν μπορεί (και αν θέλουμ(ν)ε στην τελική) να επαναληφθεί, γιατί το ευχάριστο διάλλειμα να μην είναι η ζωή η ίδια, γιατί όλα τα ωραία να κρατάνε τόσο, μα τόσο λίγο - ή μήπως είναι ωραία επειδή δεν κρατάνε και είναι για λίγο?

Πέστε μου, ειλικρινά… (και χωρίς Μαρινέλλα σήμερα)

Παιδιά, indulge me…

Λίγο η andrea_zax που μου ξαναθύμισε τον Ελύτη (μια φανταχτερή καταστροφή είσαι, διάβαζα τότε και έβλεπα ολόκληρους κόσμους ν’ανοίγονται μπροστά μου), λίγο η Κυριακή το βράδυ που με έστειλε μαγικά και απρόσμενα σε άλλους τόπους και χρόνους (κυριολεκτικά και μεταφορικά), λίγο η επιστροφή σε μια ζωή φθινοπωρινή και πάλι ‘δύσκολη’, μπερδεμένη, λίγο που – σας το’χω ξαναπεί – ο άνθρωπος το θέλει το παραμύθι του (και η Δημητρούλα ίσως και λίγο παραπάνω!), λίγο τα χρυσοκόκκινα φύλλα γύρω μου, λίγο-λίγο…

Τί να πω.
ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ????

Μια μέρα που αρχίζει με Μαρινέλλα πριν το γραφείο (vague σταμάτα – μέχρι εδώ σε ακούω) δε μπορεί παρά να αρχίζει… περίεργα.
Καμιά φορά…

Είναι κάτι μέρες βροχερές, απογεύματα Κυριακής ή Δευτέρες στη δουλειά,
κάτι μέρες σαν κι αυτή,
που δεν ξέρεις αν πρέπει να μελαγχολήσεις με όλα όσα περνάνε και σε αφήνουν πίσω,
με τις ώρες που χάνονται μέσα σε γκρίζα πρωινά με γρήγορο (κακό) καφέ

- ή να γλυκαθείς,
να μαλακώσεις,
να πάρεις απ’το χέρι την ησυχία του τοπίου,
και να επίτρεψεις (ναι, να επιτρέψεις) στον εαυτό σου να δεχτεί την
ελπίδα
οτι το σκηνικό αυτό μπορεί και να’ναι πολύ πιο όμορφο απ’ ότι νόμιζες.

Είναι σαν το τραγουδάκι της Άλκηστις (πάλι)
που λένε πως η Μελίνα το έλεγε πάντα έτσι, λάθος –

Η σωτηρία της ψυχής / Είναι πολύ μεγάλο πράγμα
Σαν ταξιδάκι αναψυχής / Μ’ένα κρυμμένο θαύμα

Καλή μας εβδομάδα…