Νοοτροπία:

Καθώς βλέπετε, δεν πτοείται από το τέλος της αποβάθρας. Συνεχίζει μέχρι που τα χρώματα υποτάσονται στις διαθέσεις της!

Σ’ αυτή τη σελίδα θα βρείτε ένα από τα πιο ωραία της κείμενα “Για μια καρέκλα κι ένα ποδήλατο”.   Λίγο πιο πάνω φαίνεται και το ποστ που έκανε όταν ανακάλυψε τις “Διαταραχές”). Καθώς φαίνεται να τελείωνει αυτή η πορεία της Νοοτροπίας όpως περίπου και η αποβάθρα που οδηγεί στο φως και στην άπλα του νερού, θέλω να ευχαριστήσω την andrea zax που με συνέδεσε με τη Νοοτροπία, με τον τόσο δημιουργικά φιλόξενο Δυστροπόπυγκα και τη θαυμαστή παρέα. Υγεία και μακροημέρευση σε όλες και όλους.

(κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη εκδοχή)

Μεγάλοι λευκοί ερωδιοί (ή αργυροτσικνιάδες ή Egretta alba ή Great White Egrets) στις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού, πριν από καμμιά εικοσαριά μέρες.

Ένας διάδρομος πλάτος 400 μέτρων που θα προχωράει σε βάθος ενός χιλιομέτρου μέσα στη θάλασσα. Αυτό είναι απ’ότι καταλαβαίνω, το έργο που προωθείται για να αρθεί το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης στο ύψος που πρέπει να έχει ως μια σημαντική πύλη των Βαλκανίων.
Μόνο που:
- Οι συγκοινωνιακοί κόμβοι της περιοχής (οδικοί, σιδηροδρομικοί, λιμάνι) βρίσκονται από την άλλη μεριά της πόλης (δυτικά).
- Υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσον έχουν μελετηθεί διεξοδικά οι πιθανές περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε έναν κλειστό κόλπο που ήδη υποφέρει.

Μήπως πρέπει το θέμα να συζητηθεί περισσότερο;
Αρχίστε από εδώ. Στα Μυστικά του Κόλπου όπου θα βρείτε ερωτησεις και απαντήσεις, μια συζήτηση για το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, την επέκταση ή τη μεταφορά του.

Αυτό το “βλέποντας και κάνοντας” που φαίνεται να προτείνει το ΥΠΕΧΩΔΕ, όσο και η ευαισθησία που δείχνει για το περιβάλλον γενικά (κάπου μας έπεσε), μόνο ανησυχία εμπνέουν.

Peter Halasz:
σκηνοθετεί την κηδεία του και παίρνει θέση…

Η περιέργεια ήταν κύριο θέμα στα έργα του λέει.
Είμαι περίεργος, λέει, για το πως φαίνεται μια κηδεία “από την άλλη πλευρά”.
Και οι περισσότεροι άνθρωποι που θα παρακολουθήσουν αυτή τη θεατρική κηδεία θα το κάνουν από περιέργεια, πιστεύει.

Εξάλλου ζούμε από περιέργεια.
Έτσι δεν είναι;

Λεπτομέρεια: το φέρετρο είναι “δανεισμένο” από συνάδελφο που το χρησιμοποίησε σε άλλη παράσταση.

“Τέχνη, αλήθεια και πολιτική” ήταν ο τίτλος της μαγνητοσκοπημένης (καθότι είναι στο νοσοκομείο) ομιλίας του Harold Pinter για την τελετή της απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Εδώ η είδηση στο BBC.

Να πούμε ότι τα λέει ένα χεράκι στους πολιτικούς, μάλλον θα είναι “understatement”. Πιο ακριβές θα ήταν “τους ρίχνει ένα χέσιμο που το θυμούνται”.
Για την πολιτική της Αμερικής πρώτα. “Από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ως σήμερα στήριξε ή παρήγαγε η ίδια κάθε δεξιό στρατιωτικό δικτατορικό καθεστώς στον κόσμο.”
Για την πολιτική της Μεγάλης Βρετανίας: “σαν προβατάκι που βελάζει πίσω απ’τον αρχηγό”.
Και για τους δυο μαζί: “Μπους και Μπλέρ θα έπρεπε να διακαστούν στο διεθνές δικαστήριο”

Κάτι μου λέει ότι δε θα δικαστούν τελικά ούτε ο Μπους ούτε ο Μπλερ για τα εγκλήματά τους. Κι ότι οι διάδοχοί τους θα συνεχίσουν με τα ίδια κόλπα (ή και χειρότερα – μάλλον χειρότερα) να διαχειρίζονται αυτά τα γιγάντια δίκτυα εξουσίας.
Όμως στα 25 χρόνια από τη δολοφονία του Λένον, είναι παρήγορο (και όχι και τόσο συχνό πια) να ακούς έναν επιτυχημένο καλλιτένη να στέκεται έτσι δημόσια και ανοιχτά απέναντι στην εξουσία και να αρθρώνει κρίσιμο λόγο.

Είναι στ’ αλήθεια κάτι.

== ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (9 Δεκ., 22:18) ==

Εδώ ολόκληρη η ομιλία του Pinter στο επίσημο site των Νόμπελ, σε βίντεο και σε κείμενο (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και σουηδικά).

Σε αυτό το ποστ του the Literary Saloon βρήκα μερικούς συνδέσμους προς σχετικά άρθρα.

Όπως αυτό στο Guardian Books του Michael Billington απ’όπου και τα παρακάτω αποσπάσματα (εν είδει ορεκτικών):

“There was something oddly Beckettian about Harold Pinter’s Nobel lecture, which was broadcast yesterday by More4, and which even now is blazing its way across the world’s media. It was Beckettian in that Pinter sat in a wheelchair, with a rug over his knees and framed by an image of his younger self, delivering his sombre message: memories of Hamm in Beckett’s Endgame came to mind. But if Pinter’s frailty was occasionally visible, there was nothing ailing about his passionate and astonishing speech, which mixed moral vigour with forensic detail.

One columnist predicted, before the event, that we were due for a Pinter rant. But this was not a rant in the sense of a bombastic declaration. This was a man delivering an attack on American foreign policy, and Britain’s subscription to it, with a controlled anger and a deadly irony. And, paradoxically, it reminded us why Pinter is such a formidable dramatist. He used every weapon in his theatrical technique to reinforce his message. And, by the end, it was as if Pinter himself had been physically recharged by the moral duty to express his innermost feelings.”

[provatos, σε παρακαλώ μην το πάρεις προσωπικά: τα ζώα στις παρομοιώσεις των ανθρώπων παίζουν με πολλούς και διάφορους τρόπους. Και ο Pinter, είμαι σίγουρος, καμμιά πρόθεση δεν είχε να σε κακολογήσει]