το μπλε χαπάκι [so real]
Posted by: discolata on: Μαρτίου 4, 2008
Φαινομενολογική πραγματικότητα
Αναφέρεται στην αντίληψη του κόσμου από ένα και μόνο άτομο. Η φόρμα αυτή βασίζεται καθαρά στην προσωπική αντίληψη του ατόμου. Οι φαινομενολογικές πραγματικότητες πολλών ανθρώπων μπορούν να μοιάζουν ή να συμπίπτουν ή να είναι εντελώς διαφορετικές. Παράδειγμα: Η εντύπωση ότι η Γη είναι επίπεδη.
Αλήθεια
Όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν στην αντίληψη ενός φαινομένου τότε δημιουργείται μια κοινή σύμβαση για το φαινόμενο και την αίσθηση που δημιουργεί. Όταν αυτό συμβαίνει για ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων τότε αναπτύσσεται η έννοια της αλήθειας. Παράδειγμα: Δυο διαφορετικά σύνολα μπορούν να έχουν διαφορετικές κοινές αλήθειες. Οι μεν να υποστηρίζουν ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος και οι δε ότι είναι μπλε.
Γεγονός
Γεγονός αποτελεί ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορεί να κριθεί υποκειμενικά και έχει έναν οικουμενικό χαρακτήρα. Παράδειγμα: Ο Ήλιος είναι το κέντρο του Ηλιακού μας συστήματος.
Αξίωμα
Αξίωμα είναι μια αυτο-αποδεικνυούμενη πραγματικότητα. Αποτελεί την βάση πάνω στην οποία γίνονται περαιτέρω υποθέσεις. Παράδειγμα: 1 + 1 = 2. Αφού 1 + 1 = 2 τότε 1 + 1 + 1 = 2 + 1*.
*Απο την Ελληνική Wikipedia στην αναζήτηση ερμηνείας του όρου “αλήθεια”.
Τεύχος αφιερωμένο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Στην αλήθεια. Κι ας αυτή δαγκώνει.
Ο Στέλιος Κούλογλου και η Zuzana Hudackova σε πρώτο πλάνο, μας μιλούν για τις αλήθειες / τα γεγονότα / τα αξιώματα / τις φαινομενολογικές πραγματικότητές τους.
Η ζωή εκτός του Μάτριξ, όπως αυτή συνεχίζεται και καταγράφεται απο κάποιους θαρραλέους εκεί έξω.
_______________________________________________
Info Box
Επικοινωνία με το Φ.Ν.Θ.:
Πλατεία Αριστοτέλους 10
546 23 Θεσσαλονίκη
Τ: 2310 378 400
Φ: 2310 285 759
Ε: secretariat@filmfestival.gr
_____________________________________________
Τον πολυαγαπημένο μας Σύζυγο, Πατέρα, Θείο και Αδελφό
Posted by: dystropoppygus on: Φεβρουαρίου 24, 2008
“Τόσο τον υπολόγιζε. Ήθελε να προλάβει να βάλει τουλάχιστον το πουκάμισό του, που κρεμόταν στο πόμολο της πόρτας. Ίσα ίσα πρόλαβε να το αρπάξει με το δεξί του χέρι και αμέσως σωριάστηκε στο πάτωμα.”
Λένα Κιτσοπούλου, Νυχτερίδες (Εκδόσεις Κέδρος, 2006)
Το παραπάνω αποσπασματάκι στα πλαίσια του Page Flickr και μιας μπαλίτσας που μου πέταξε η discolata.
Την οποία μπαλίτσα προωθώ άμεσα στις Marquise, xilaren & andrea_zax. Oδηγίες χρήσης: Σελίδα 123, του κοντινότερου σε σας αυτή τη στιγμή βιβλίου, πρόταση έκτη, έβδομη και όγδοη.
the egg
Posted by: discolata on: Φεβρουαρίου 9, 2008
Αν η αγάπη είναι γένους θηλυκού, τότε όλα τα κλισέ του κόσμου θα συμφωνούσαν στο ότι ο Έρωτας, είτε ως χαζοχαρούμενος φτερωτός θεός της αρχαιότητας, είτε ως ιός του σήμερα που πασχίζεις να κολλήσεις/ξεφορτωθείς, είναι καθαρό αρσενικό.
Θεωρίες εκατονταετιών, έργα τεράτων της Τέχνης και φιλοσόφων που θυσίασαν κάθε ανθρώπινή τους πλευρά σε ακριβώς αυτό, συγκλίνουν στο πιο γοητευτικό μπέρδεμα της ανθρώπινης φύσης. Που είναι όπως είναι, δεν εξιχνιάζεται, δεν αναλύεται. Γιατί είναι εξαιρετικά απλό.
Τρία αρσενικά (Άρης Δημοκίδης, Δημήτρης Μπόρας και M. Hulot) μας γράφουν από ένα λαβ στόρι. Όχι σαν εκείνο της Ali MacGraw και του Ryan O’Neal. Δικό τους. Ασορτί με Yosebu και As time goes by.
Και ένα θηλυκό, η Λουκία Μιχαλοπούλου, το ένα μισό του Valse Sentimental, προσπαθεί με μέηλ να μας δώσει τον δικό της ορισμό.
Έτσι μου είχε πει ο μπάρμαν στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης κατά τη διάρκεια της τετράωρης αναμονής για την επόμενη πτήση προς Μάντσεστερ. Η σωστή συνταγή είναι 3 προς 1.
Με την Εύη Λαμπροπούλου πλέον στο End Story να γράφει αυτή τη φορά για ένα αγόρι κι ένα κορίτσι στα ριγέ και την Μερσιάννα Ελευθεριάδου στην καινούρια στήλη intercity-live να μιλάει για το Βερολίνο και για λάιβ.
Και όπως πάντα με Ηλία Φραγκούλη -συμβουλή, αν δε σε νοιάζει που πας δε θα χαθείς ποτέ, λέει- και Αρχοντή Κόρκα, αυτή τη φορά να διαβάζει Ρολάν Μπαρτ.
Και βγαίνει ανάγκη μέσα απο το αυγό. Ένα τεύχος πίτα στο es muss sein. Να μη μπορείς να κάνεις αλλιώς. Και έλλειψη. Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης το λέει καθαρά, το έμαθα ένα βράδυ απο ένα πολύ έξυπνο αγόρι. Δυο σώματα με μάζες m1 και m2 απέχουν μεταξύ τους μια απόσταση, την ονομάζουμε «γ». Έλκονται με δύναμη F, δύναμη ανάλογη με το γινόμενο των μαζών τους, αλλά αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασής τους.
Άλλο ένα μικρό τεύχος φεύγει καρφί για τυπογραφείο, Φεβρουάριος και άι φιλ λαβ. Μετά την Επανεκκίνηση ο Έρωτας.
Το ψάχνουμε. Το τι έρχεται μετά. Κι εγώ να θυμάμαι τον Σ. εκείνο το βράδυ στο Ζενίθ. Να περιγράφει το Α και το Ω σε τατού. Και ποιο είναι το Α και ποιο το Ω. Να ρωτάω αν πιάνονται σαν διαφορετικά γράμματα τα ίδια. Κι αν όχι, damn. Και σε ποιο γράμμα σταμάτησε για λίγο το ρολόι. Και πότε ξαναξεκίνησε. Και μετά απο πόσο. Πότε άρχισε. Πότε τέλειωσε. Έχει σημασία; Τρέχα γύρευε.
μιράκολο
Posted by: marquise on: Ιανουαρίου 28, 2008
Και ενώ κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου (μήπως να αλλάζαμε και πλευρό;)
οι σεναριογράφοι των The Shield, The Wire, Lost δίνουν τα ρέστα τους.
Στο The Shield, καλοί και κακοί γίνονται μαλλιά κουβάρια, η πτώση είναι συνήθως προσωπική υπόθεση, φτάνεις να λυπάσαι τον ανήθικο και όλα, είναι θέμα πολιτικής.
Στο The Wire, ένα αριστούργημα σεναριακής τόλμης, γραμμένο από πρώην δημοσιογράφους και αστυνομικούς, διωκόμενοι και διώκτες χορεύουν στο ρυθμό των στατιστικών της εγκληματικότητας που μαγειρεύονται πίσω από κλειστές πόρτες. Η τρίτη σεζόν είναι διαμάντι μεστότητας. Περιμένω να δω και την τέταρτη. Τώρα άρχισε και η πέμπτη. Ανάμεσα στους παραγωγούς και σεναριογράφους, ο George Pelecanos – ο δικός μας. Στη δεύτερη σεζόν, μέχρι Καζαντζίδη παίξανε σε ένα επεισόδιο.
Στο Lost, μαύρες τρύπες, μια ανάποδη post-Ζώνη του Stalker, εκεί που όλοι πάνε για τις επιθυμίες τους, χωροχρονικές παγίδες και επιβίωση, συνθέτουν ένα από τα καλύτερα season finale.
Δεν θα μπω στον κόπο να κάνω συγκρίσεις που θα έχουν μόνο χαμένους.
Απλώς, αν κάποιος τολμηρός σεναριογράφος, εμπνεόμενος από τα δρώμενα των τελευταίων χρόνων στη χώρα μας, έγραφε κάτι που δεν θα ήταν τόσο εκτός πραγματικότητας όσο αυτά που κυκλοφορούν, ίσως να μη βαριόμασταν τόσο. Υλικό υπάρχει, χωρίς αμφιβολία..
Οι σεναριογράφοι της Αμερικής, που με την απεργία τους έβαλαν φρένο σε μια βιομηχανία εκατομμυρίων δολαρίων, διεκδικώντας τα δικαιώματά τους, δείχνουν πως μπορείς να κάνεις ένα πολιτικό statement χωρίς να γίνεσαι υπερβολικός και κολλημένος, χωρίς να υποστηρίζεις κανέναν, γιατί όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.
Τα νέα της διανόησης part II
Posted by: marquise on: Δεκεμβρίου 4, 2007
Νοοτροπία: κοντά στον ανήσυχο, κουλτουριάρη αναγνώστη.
Με αυτό το πνεύμα, δύο νέες φρέσκιες ειδήσεις.
Η Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Όπεrα παρουσιάζει το έργο του Rainald Goetz
Jeff Koons
στο θέατρο Χώρα, έως τις 29/12.
Τα παιδιά είναι φίλοι, αξίζει.
Κάποια άλλα παιδιά, η Ομάδα Αυτονομία ή Βαρβαρότητα (http://autonomyorbarbarism.blogspot.com/) θυμούνται τον Κορνήλιο Καστοριάδη και με αφορμή τα δέκα χρόνια από τον θάνατο του σημαντικού στοχαστή, διοργανώνουν την Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου, μια συζήτηση για την προοπτική της αυτονομίας στις σύγχρονες κοινωνίες. Στο Παιδαγωγικό Αθηνών, Ναυαρίνου και Χαριλάου Τρικούπη. Καλεσμένος θα είναι ο μεταφραστής του Καστοριάδη στην Αμερική και συνεργάτης του, David Ames Curtis.
