Αθώο σαν χιόνι

byebyenow

Έκανα λάθος: ειδοποίησα όλα τα παιδιά της «Νοοτροπίας» ότι κλείνουμε στις 30/6, κλείνουμε για τα καλά. Κλείνει ένας κύκλος, τους έγραψα, μιας και φαίνεται ότι (σαν μπλογκ τουλάχιστον) κουραστήκαμε και δεν περισσεύει χρόνος να προσφέρουμε κάτι από ‘δώ, ας σταματήσουμε. Ας κρατήσουμε την καλή παρέα που δημιουργήθηκε, τις περιστασιακές εξόδους σε μπαράκια, εστιατόρια και καφέ, τα τραπέζια με το χύμα κρασί του Άρη, τα γλυκά της Τίνας, τα γέλια του Ηλία, την απουσία του Σράοσα και τα κρυολογήματα της Εύης… Είναι καλό που φτιάχτηκε μια παρέα απ’ το ηλεκτρονικό τίποτα, που επιλέχθηκαν κάποια άτομα με βάση τα ίχνη τους σε μια οθόνη και τελικά φάνηκε ότι πίσω απ’ τις ενδιαφέρουσες περσόνες κρυβόταν πραγματικά ενδιαφέροντες άνθρωποι. Όμως έκανα λάθος. Οι κύκλοι κλείνουν πάντα τον Αύγουστο, δεν μπορείς να τους υποχρεώσεις να κλείσουν Ιούνη μήνα. Τον Ιούνιο οι δουλειές είναι φουντωμένες, οι υποχρεώσεις πολλές, ο ελεύθερος χρόνος ελάχιστος. Πρέπει λοιπόν να περιμένουμε τον Αύγουστο; Μα τον Αύγουστο όλοι λείπουν, σε ακρογιαλιές και σκηνές, με παιδιά, σκυλιά και ψηφιακές βιντεοκάμερες, με το αμόρε του καλοκαιριού ή τη συνηθισμένη μπακουροπαρέα. Ποιός θα βρεθεί να κατεβάσει τα ρολλά; Ποιός ενδιαφέρεται αν υπάρχει ή όχι ένα μπλογκ μεσ’ τον Αύγουστο; Διαβάζει κανείς τίποτ’ άλλο από λαδωμένα με αντηλικακό χοντρά βιβλία του συρμού σε πλαστικές σεζ-λονγκ; Ίσως καμιά αθλητική για τις τελευταίες μεταγγραφές. Και τα ζώδια, αν έχει παραμείνει μόνος/η και οι διακοπές κοντεύουν να τελειώσουν. Μπλογκ όμως όχι. Κανείς.

Γι αυτό είναι η σωστή στιγμή ο «τρομερός μήνας Αύγουστος». Δε σε παρακολουθεί κανείς. Μπαίνεις με τον κωδικό του διαχειριστή, κάνεις κλικ στα ανάλογα κουτάκια και φσσσσσστ! — το μπλογκ εξαφανίζεται: παγώνει στο χρόνο, από ρευστό που είναι, και βυθίζεται σα πέτρα. Ακαριαία, το διπλανό μπλογκ μετακινείται ελάχιστα και καλύπτει το κενό. Κάποιες τελευταίες φυσαλλίδες κάνουν μπλουρπ κι εξαφανίζονται κι αυτές. Όλα τα εύκολα ίχνη χάνονται. Χαμογελάς γιατί ξέρεις ότι αυτοί που ενδιαφέρονται θα βουτήξουν όσο βαθιά κι αν πάει. Ξαναδιαβάζεις τα απαντητικά μηνύματα των παιδιών του μπλογκ και ξύνεις το κεφάλι σου. Ενα χαμόγελο μικρό, από την Εύη:

Ήθελα εδώ και καιρό να πω δυνατά ένα αντίο σ’ ένα κομμάτι καιρού που έχει πάνω του τα σημάδια μιας εποχής αφελούς ομορφιάς και ανυποψίας. Έχει η ζωή γυρίσματα και μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία λοιπόν, να φαντάζει σαν πρόβα τζενεράλε. Κι επειδή το λεγάμενο κομμάτι είναι πολύ μεγάλο, το χαμόγελο του αποχαιρετισμού θα είναι μικρό.
Τόσο μικρό όσο η στιγμούλα που παίρνει στο βλέφαρο ν’ ανοιγοκλείσει.
Σαν μια παλιά φωτογραφία που αιχμαλωτίζεται στο πέρασμα του χρόνου και μένει εκεί να θυμίζει ένα αεράκι που μοσχοβολάει από μια άνοιξη που δεν θα ξανάρθει.
Έχω αφήσει πίσω μου σπίτια πολλά – ετούτο χαίρομαι πολύ που θα μείνει εδώ και θα μου δίνει καταφύγιο προσφέροντάς μου δροσερές ανάσες άλλων καιρών.
Να είστε όλοι καλά και καλή αντάμωση, όπου και όποτε ξανά.

Τα μπλογκ είναι σαν σπίτια λοιπόν. Το χειμώνα, όταν χιονίζει, να ρίχνετε μια ματιά σε τούτο δω. Η φωτιά θα είναι αναμμένη, το μπουρί θα καπνίζει, και μέσα θα’ ναι ζεστά, τόσο ζεστά όσο ένα χαμόγελο μπορεί να ζεστάνει. Χαίρομαι που τα περισσότερα, αν όχι όλα, που γράφηκαν σε τούτο το μπλογκ προκαλούν ένα χαμόγελο. Σα δύστροπος που είμαι, ξέρω καλά την αξία ενός χαμόγελου. Να είστε όλοι καλά.

Η andrea zax και η άκρη της Νοοτροπίας

Καθώς βλέπετε, δεν πτοείται από το τέλος της αποβάθρας. Συνεχίζει μέχρι που τα χρώματα υποτάσονται στις διαθέσεις της!

Σ’ αυτή τη σελίδα θα βρείτε ένα από τα πιο ωραία της κείμενα «Για μια καρέκλα κι ένα ποδήλατο».   Λίγο πιο πάνω φαίνεται και το ποστ που έκανε όταν ανακάλυψε τις «Διαταραχές»). Καθώς φαίνεται να τελείωνει αυτή η πορεία της Νοοτροπίας όpως περίπου και η αποβάθρα που οδηγεί στο φως και στην άπλα του νερού, θέλω να ευχαριστήσω την andrea zax που με συνέδεσε με τη Νοοτροπία, με τον τόσο δημιουργικά φιλόξενο Δυστροπόπυγκα και τη θαυμαστή παρέα. Υγεία και μακροημέρευση σε όλες και όλους.

Αχτίδα στο Σκοταδισμό

ποδήλατα και εσώρουχα παράγει η σουηδική εταιρία kronan

Άκουγα (στο ραδιόφωνο) τα περί καταγγελιών και άλλων φαιδροτήτων Πλεύρη για κάποιο βιβλίο στις σχολικές βιβλιοθήκες, αλλά δεν έδινα σημασία: μαλακίες, σκέφθηκα. Σήμερα τυχαία έπεσα πάνω στο θέμα σε κάποιο άρθρο και συνειδητοποίησα ότι το θέμα αφορά αγαπημένη συγγραφέα, την Έρση Σωτηροπούλου. Για τη συλλογή διηγημάτων της «Αχτίδα στο Σκοτάδι» είχα αναρτήσει τον Ιούλιο του 2005 μια βιβλιοπαρουσίαση στο (δυστυχώς ανενεργό πια) μπλογκ Βιβλιογνώμες, η οποία μάλιστα είχε αναδημοσιευθεί κι εδώ, στη Νοοτροπία:. Σας παραπέμπω γιατί σίγουρα με το θόρυβο στα Μέσα, το ενδιαφέρον για το έργο της Έρσης Σωτηροπούλου θα είναι αυξημένο…

buy buy buy

book-to-buy.jpg

Τα μεγάλα και ζέοντα ζητήματα αλλά και τα ήσσονος σημασίας καθημερινά, βρίσκουν όλα τη θέση τους σ’ αυτήν την πρώτη ποιητική συλλογή της Λίνας Στεφάνου. Με ένα προσωπικό στυλ που μαρτυράει επιρροές τόσο από Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, Καρούζο όσο και από Ρίλκε, Τσβετάγεβα αλλά και Μπέκετ, το Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες μιλάει για τον έρωτα, τον θάνατο, το χρόνο, τις γυναίκες, την ίδια την ποίηση, με μια γλώσσα αφαιρετική, συχνά σκληρή, σαν μόνιμη απορία πως μπορεί ”…κάτι να παραμένει σιωπηλό στα όρια του σκισίματός του”.

[Η Λίνα Στεφάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 κι από το 1980 εργάζεται ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση και ραδιόφωνο. Το 2002 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Τσάρλυ από τις εκδόσεις Κέδρος. Το βιβλίο Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.]

_____________________________

Η Λίνα είναι και η φωνή του ράδιο π του Υπουργείου Πολιτισμού. Μας χαρίζει και κείμενά της για το π, όποτε βρει χρόνο.

Την διάβαζα χωρίς να το ξέρω χρόνια. Βήμα, Κλικ (των νάιντις φυσικά), Symbol, στου Λυμπέρη. Απο παντού και παντού χωμένη. Τα πιο κυμπάρικα και φεύγα κείμενα ήταν δικά της. Πένα σχεδόν αντρική. Στακάτη. Να σου πει ότι η γη είναι τριγωνική και να το καταπιείς αμάσητο. Αλλά δεν είχα ιδέα.

Την πρωτοείδα τον Σεπτέμβρη. Στα κλεφτά. Εγώ ξενυχτισμένη, με καμία διάθεση να μιλήσω σε άνθρωπο, όχι να γνωρίσω ξένο, με ένα μίτινγκ να εκκρεμεί μπροστά. Εκείνη ήταν σκυμμένη πάνω απο το γραφείο της. Δε μπορούσα να δω καν το πρόσωπό της καλά. Μόνο το αγορίστικο κεφάλι της, κοντά σκούρα μαλλιά. Έδειχνε να έχει φούριες, μπρίζωνε τους γύρω της, κατσάδες. Με ψάρωσε με τη μία. Παρόλο το νεύμα του Κώστα, ότι είναι κουλ, χαλάρωσε. Α ναι, και είχε ένα κάτι -σαν σάλι, σαν πασμίνα- ριγμένο στους ώμους.

Την ξαναείδα τον Δεκέμβρη που μας πέρασε. Πάλι κάποιον κατσάδιαζε όταν μπήκα στο γραφείο. Αλλά όταν σήκωσε το κεφάλι είχε το πιο τεράστιο χαμόγελο που είδα ποτέ. Ξεκινήσαμε να πίνουμε καφέ εκεί και μετά ο καφές έγινε γεύμα αλλού και κρασί και μετά γλυκό και άλλος καφές. Και οι γλώσσες μας μαστιγώνονταν. Ποτέ δε πίστεψα ότι θα μπορούσε κοινός θνητός να παραβγεί τον Φραγκούλη στα ντεσιμπέλ γέλιου. Ε, αυτό το φοβερό τυπάκι μπορεί. Τυπάκι είναι η Λίνα και το λέω με σεβασμό αυτό, το ξέρει. Μαμά, φίλη, δημοσιογράφος with balls, σχεδόν βγαλμένη απο άλλη εποχή, τότε που υπήρχε στον κόσμο ακόμα τσίπα και αίσθηση δικαίου, αλλά πάλι μόνο τυπάκι μπορείς να την πεις. Για το κοντοκουρεμένο της κεφάλι, εντός και εκτός και πάντα επί τα αυτά, όλα τα αυτά. Σαλαμάνδρα η ίδια. Τη μια στιγμή αν εκείνη το θέλει femme fatale και το άλλο δευτερόλεπτο τσαμπουκάς και αλητάκι. Ερωτευμένη με το γιο της, με τη δουλειά της, τον άντρα της, τους φίλους της, το αμάξι της, τα τσιγάρα της. Με μια έμφυτη ικανότητα -και ουχί επίκτητη- να οδηγεί μετά απο δυο μπουκάλια κρασί σαν τον Λάουντα και να κάνει καντάδες ξημερώματα στο κέντρο της Αθήνας χωρίς να τολμήσει να τη βρίσει κανείς, έτσι σε όλα, ακόμα και στα τυφλά να σου δίνει την αίσθηση ότι μόνο αυτή θα βρει τον δρόμο, τέτοια εμπιστοσύνη μαγνήτης πάνω της. Ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες, μπορεί να σου πει δεκάδες ιστορίες. Με φωνή ενέσιμη καφείνη, να μη μπορείς να κάνεις αλλιώς, παρά να ακούσεις πιστά.

______________________________

Sms. Είσαι ποταμός κι εγώ πρέπει να μάθω κολύμπι απο την αρχή για να ακολουθήσω. Τα λέμε το απόγευμα. Θα είμαι σε παιδικό πάρτι. Ταιριάζει γάντι η ώρα και ο τόπος να μιλήσουμε.

Φιλί, φίλη.

το μπλε χαπάκι [so real]

march-cover-p.jpg


 

Φαινομενολογική πραγματικότητα

Αναφέρεται στην αντίληψη του κόσμου από ένα και μόνο άτομο. Η φόρμα αυτή βασίζεται καθαρά στην προσωπική αντίληψη του ατόμου. Οι φαινομενολογικές πραγματικότητες πολλών ανθρώπων μπορούν να μοιάζουν ή να συμπίπτουν ή να είναι εντελώς διαφορετικές. Παράδειγμα: Η εντύπωση ότι η Γη είναι επίπεδη.

Αλήθεια

Όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν στην αντίληψη ενός φαινομένου τότε δημιουργείται μια κοινή σύμβαση για το φαινόμενο και την αίσθηση που δημιουργεί. Όταν αυτό συμβαίνει για ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων τότε αναπτύσσεται η έννοια της αλήθειας. Παράδειγμα: Δυο διαφορετικά σύνολα μπορούν να έχουν διαφορετικές κοινές αλήθειες. Οι μεν να υποστηρίζουν ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος και οι δε ότι είναι μπλε.

Γεγονός

Γεγονός αποτελεί ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορεί να κριθεί υποκειμενικά και έχει έναν οικουμενικό χαρακτήρα. Παράδειγμα: Ο Ήλιος είναι το κέντρο του Ηλιακού μας συστήματος.

Αξίωμα

Αξίωμα είναι μια αυτο-αποδεικνυούμενη πραγματικότητα. Αποτελεί την βάση πάνω στην οποία γίνονται περαιτέρω υποθέσεις. Παράδειγμα: 1 + 1 = 2. Αφού 1 + 1 = 2 τότε 1 + 1 + 1 = 2 + 1*.

*Απο την Ελληνική Wikipedia στην αναζήτηση ερμηνείας του όρου «αλήθεια».

 

 

 

 

Τεύχος αφιερωμένο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Στην αλήθεια. Κι ας αυτή δαγκώνει.

Ο Στέλιος Κούλογλου και η Zuzana Hudackova σε πρώτο πλάνο, μας μιλούν για τις αλήθειες / τα γεγονότα / τα αξιώματα / τις φαινομενολογικές πραγματικότητές τους.

Η ζωή εκτός του Μάτριξ, όπως αυτή συνεχίζεται και καταγράφεται απο κάποιους θαρραλέους εκεί έξω.

_______________________________________________

 

Info Box

Επικοινωνία με το Φ.Ν.Θ.:


Πλατεία Αριστοτέλους 10
546 23 Θεσσαλονίκη

Τ: 2310 378 400
Φ: 2310 285 759
Ε: secretariat@filmfestival.gr

_____________________________________________

 

Τον πολυαγαπημένο μας Σύζυγο, Πατέρα, Θείο και Αδελφό

λενα κιτσοπουλου

«Τόσο τον υπολόγιζε. Ήθελε να προλάβει να βάλει τουλάχιστον το πουκάμισό του, που κρεμόταν στο πόμολο της πόρτας. Ίσα ίσα πρόλαβε να το αρπάξει με το δεξί του χέρι και αμέσως σωριάστηκε στο πάτωμα.»

Λένα Κιτσοπούλου, Νυχτερίδες (Εκδόσεις Κέδρος, 2006)

Το παραπάνω αποσπασματάκι στα πλαίσια του Page Flickr και μιας μπαλίτσας που μου πέταξε η discolata.

Την οποία μπαλίτσα προωθώ άμεσα στις Marquise, xilaren & andrea_zax. Oδηγίες χρήσης: Σελίδα 123, του κοντινότερου σε σας αυτή τη στιγμή βιβλίου, πρόταση έκτη, έβδομη και όγδοη.