Red Room

rr

«What bad news do you keep from yourself?»
—Barbara Ley Toffler, Co-Author, «Final Accounting»

Οι περισσότεροι, προσπαθούμε ν’ αποφύγουμε να παραδεχτούμε (και ν’ αποδεχτούμε) κάθε τι δυσάρεστο. Το παιδί μας δεν είναι το πιο όμορφο στον κόσμο, η θέση μας στην εταιρεία δεν είναι η καλύτερη, το εισόδημα δεν αρκεί για να πάμε στο Μπαλί, ο παρκαδόρος του κλαμπ κρύβει το αυτοκίνητό μας στο βάθος του πάρκινγκ, τα προϊόντα της εργασίας μας είναι κάτω απ’ τις προδιαγραφές του Quality Control, η φωνή μας ούτε για τα προκριματικά του «Fame Story» δεν κάνει, αυτός που αγαπάμε είναι παντρεμένος με άλλη, η έκφραση των αισθημάτων μας πάσχει, περπατάμε στον δρόμο και σκοντάφτουμε χωρίς λόγο… Η λύση ονομάζεται «Δημιουργική Λογιστική». Τα πάντα παρουσιάζονται έτσι όπως θα μπορούσαν/θα έπρεπε/πρόκειται να είναι. Η κατάληξη: φαινόμαστε άλλοι και στο τέλος γινόμαστε άλλοι.

Advertisements

Zusammenfassung

Image Hosted by ImageShack.us

Στο ICQ είμαι συνεχώς αόρατος. Αποφεύγονται έτσι αντεθνικές διαδηλώσεις και διπλωματικά επεισόδια. Προτιμώ τα κλειστά παντζούρια και τις ανοικτές μπαλκονόπορτες. Πού και πού πονάει το πόδι μου από ένα παλιό σπάσιμο, σε μια λακκούβα στη Νέα Σμύρνη. Δυό μέρες μετά συνήθως βρέχει. Αν και Σαλονικιός, ζω στην Αθήνα και δεν μου αρέσει ο πατσάς. Συχνά δίνω την εντύπωση ότι είμαι φριχτά παρα-μορφωμένος: όσες το πιστεύουν χάνουν κάτι απ’ τον ύπνο τους. Οι περιπετειώδεις σχέσεις μου με το διαδικτυακό chat βρήκαν ένα είδος λύτρωσης στο trivial: οι εξυπνάδες μου συχνά ανταμοίβονται με λίγους πόντους, μια θέση σε κάποια περιστασιακή δεκάδα, μια αναγνώριση ανάμεσα σε λίγους δήθεν εκλεκτούς χαραμοφάηδες.

Παλιότερα εμφανιζόμουν σαν σκύλος (mourgos), ένα ζώο που μάλλον αντιπαθώ, γάβγιζα, άρπαζα λουκάνικα από την καντίνα της Jose και κυνηγούσα την ουρά μου. Μετά ξενιτεύτηκα σε ξένα trivial όπου, ως γνήσιος Ελλην, διέπρεψα. Στον γυρισμό τα ντόλαρς φαγώθηκαν από φτωχούς συγγενείς και τρισάθλιους γείτονες. Αλλαξα (σε) νοοτροπία.

Μερικοί παίρνουν το trivial πολύ σοβαρά: είναι το μόνο, φαίνεται, για να αποδείξουν ότι κάτι αξίζουν. Κάνουν !pingme μόλις χάσουν μια απάντηση από έναν δυσλεκτικό συμπαίκτη και δεν σταματούν να απαντούν την ίδια 200ρα ερώτηση που μόνο αυτοί θυμούνται ότι είναι καταχωρημένη με ορθογραφικό λάθος. Ψάχνω να βρώ ένα bot που θα βγάζει σειρά κατάταξης ανάλογα και με τον χρόνο που παίζει κανείς. Φυσικό είναι όσοι ξημεροβραδιάζονται να μαζεύουν ποντάκια. Αλλά πόσους πόντους παίρνεις per hour of play? Επίσης πρέπει να καθιερωθεί ένα συνταξιοδοτικό πρόγραμμα. Μόλις συμπληρώσεις 100 χιλιαδούμπες παύεις να μπορείς να παίξεις. Τόπο στα νιάτα!

Analyze this…

Εβλεπα πολλές ταινίες νεότερος. Η Ζαζί στο Μετρό είναι η all-time αγαπημένη μου. Από κοντά η Diva και έπονται μύριες. Μουσικές ακούω θέλοντας και μη. I’m only happy when it rains (Garbage). H Concertante (για έγχορδα) του Mozart. Oι γιοι του Μπαχ. Διάβαζα και βιβλία (ακόμα και εγκυκλοπαίδειες). Η Ζαζί στο Μετρό είναι το αγαπημένο μου.

Φετίχ: φιστικοβούτυρο με μέλι, γιαπωνέζικες ιστορίες με ακατανόητη πλοκή, τα κόμικς του Λουστάλ, ο παράμεσος ενός γυναικείου ποδιού, ένα άγγιγμα δαχτύλου σε λαιμό που σκληραίνει τις θηλές, μια γκρίζα μέρα που δεν ξεχωρίζει από νύχτα, η Βαρκελώνη, η Ρώμη.

ΥΓ.: Η helion πρότεινε αντί για φωτό να βάλω ένα wav με τη φωνή μου. Τελικά προτιμώ τη μέθοδο της lemontree.

Πρωτοδημοσιεύτηκε την 6η Φεβρουαρίου 2002, στα Alter Egos του (ελληνικού) trivial. Η φωτό δεν είναι η original του λήμματος, αλλά σχετική (εποχής).

Discordianism

«[J]ust for fun, I’ll give you a little insight as to what is in it for you. We have a long and illustrious (if not entirely what one might be tempted to call «true») history, a set of metaphysics that even Bugs Bunny could be proud of, a nonstandard-issue Only Begotten Son of our Goddess, a set of ethics that are so easy no one will ever try them, a wonderful set of Torot Cards with which to interpret the Pentaverse (any similarity between our cards and any others that you may find elsewhere is purely circumstantial and might not even form a reliable basis for a law suit), a nice Mandala (from the Hindu word for «Eye-Bugging Headache Generator of Many Tacky Colors») and, to keep the children out of mischief, a small Jihad.»

Site Rating:go figure

To 1984, με τον Σώτο τον Χρυσαφόπουλο, τον Γρηγόρη, τον Κώστα, τον Αντρέα και τον Τάσο είχαμε δημιουργήσει (στο σπίτι του τελευταίου, το Cottage του Oliver’s Orchard, έξω απ’ το Colchester) την ανύπαρκτη σχολή των Latifardians – με μανιφέστα, βιβλιογραφία και αποσπάσματα απ’ τις θεωρίες του ιδρυτή της, κάπου προς Τραπεζούντα μεριά, δε θυμάμαι πια ποιόν αιώνα. O Αντρέας μάλιστα είχε τολμήσει να υπαινιχθεί αναφορές προς αυτήν στο σεμινάριο του Lubasz για τον Foucault: o μεγάλος τον είχε απλά κυττάξει έντονα, με σφιγμένα χείλη, σα να του’λεγε «κόφτε τώρα τις μαλακίες».

Don’t Look Now

sneak3

Τα Σάββατα είναι περίεργοι τόποι. Πριν χρόνια γνώριζα μια Σάββατα, έκανε πόρτα στο Alarm, όχι εκεί που τώρα είναι τα γραφεία της Ε-γιού, στης επόμενης χρονιάς, Μπανάνες το λέγανε πια, είχε και δυο μπανανιές στο υπόγειο. Μας είχε μάθει, μας πήγαινε μάλλον, δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα. Είχε σταματήσει η Φώφη; δε θυμάμαι. Πάντως πηγαίναμε σταθερά αν και το κλίμα ήταν αλλιώτικο, δεν έπαιζε την ίδια μουσική, είχαμε κουραστεί, τα ποτά δεν έλεγαν τόσο, τα σκαλιά πάνω κάτω μας κούραζαν. Φόραγα το δερμάτινο που είχε διαλέξει η Ελένη για την Κατερίνα στο Λονδίνο, ήταν βαρύ, χώραγε τα πάντα στις τσέπες του. Προχθές το είδα να κρέμεται στην πάνω ντουλάπα του Γιώργου που επέμενε ότι μου κάνει – μετά παρατήρησε τις ξεσκισμένες φόδρες και τα σημάδια απ’τον πόλεμο των χειμώνων στα μανίκια και κρύωσε λίγο. Ένα Σάββατο, αφού είχαμε παρκάρει πολύ πιο χαμηλά, ανεβαίναμε τη Συγγρού κι είχε δαιμονισμένη κίνηση και σήκωσα το δερμάτινο ανάποδα πάνω απ’τα κεφάλια μας και τη φίλησα στη γωνία: δε χύθηκε τίποτα στο πεζοδρόμιο.

Θυμάμαι και τους τουρίστες: τους είχε φέρει η Ελ – η Ούλι είχε βαμένα πλατινένια μαλλιά και φορούσε κολλάν μαύρο, ο Μανώλης την είχε συνέχεια από κοντά, πρόσεχε πολύ τη μελλοντική μάνα των τριών παιδιών τους. Δεν ξέρω αν τους άρεσε.

Une petite départementale

Ce qu’il attendait d’elle

Image Hosted by ImageShack.us

«Ξεφυλλίζοντας τα κόμικς του Jacques de Loustal, έχεις την αίσθηση πως βρέθηκες σε έναν κινηματογράφο που παίζει μονίμως ταινίες από αυτές που δεν φτιάχνονται πια, ή σε μια βιβλιοθήκη γεμάτη με σκονισμένα βιβλία παρατημένα εκεί από τα μέσα του περασμένου αιώνα. Το σύμπαν του Loustal είναι φτιαγμένο από αισθήσεις, όνειρα, και ατμόσφαιρες του παρελθόντος, γεμάτο από κινηματογραφικές και λογοτεχνικές αναφορές, από φαντάσματα άλλων εποχών, από ψυχές παγωμένες σε ένα στιγμιότυπο της ατέρμονης καθόδου τους στην άβυσσο του χρόνου…» (Αβραάμ Κάουα)