The Birthday Suites

Παρασκευή 28, η Νατ. λάμπει όσο και το τζάκι. Φευγαλέες εικόνες από Ινδία και Μπουτάν, κρασί με πριβέ ετικέτα (ο μπαμπάς), φίλες με τους νυν και οι πρώην με τις μέλλουσες, ο πίνακας της Μανταλίνας θύμα εικαστικών παρεμβάσεων στο σαλόνι. Η μάχη των iPod: κλασικές ροκιές κόντρα στις μεγάλες πίστες. Ένα πρόγραμμα χορού στο φτερό. Πέρασμα μέσ΄απ΄τις κουρτίνες με θέα το σκοτεινό στίβο. Υγρασία.

Ποιά νομίζεις /
πώς είσαι /
με ποιό δικαίωμα…

Το ski bus είναι διώροφο φέτος.

Σάββατο 29, η Ελ. δεν θα μάθει αν κοιμήθηκε αρκετά. Allou Fun Park στριφογυρίζει ο κόσμος μαζί με το στομάχι στις κατηφόρες του Crazy Mouse. Η Χριστίνα θέλει κι άλλο, θέλει κι άλλο. Ξεφορτώνοντας ένα αυτοκίνητο φαγητό, η σάλτσα αφήνει διάστικτα ίχνη στο πάτωμα, η Μ. αγχώνεται στα μικροκύματα, τα ξύλα είναι υγρά, το ιταλικό κρασί αποδεικνύεται σπουμάντε, οι καλεσμένοι δεν έρχονται ποτέ. Μετά έρχονται και δεν φεύγουν. Το πρωί είναι κι όλας απόγευμα.

Το kir χωρίς σαμπάνια δεν είναι royal.

Κυριακή 30, η Κ. είναι χιονοθύελλα στο Βελούχι, ψάχνει να βρει κάπα να γεμίσει ένα κενό. Έξι πόρτες για τον ουρανό.

Έχασα τα κλειδιά μου. Kickaςς.

Advertisements

The 80/20 Rule*

To understand a speech is one thing, and to understand what it refers to, namely, the personal, is something else; for a man to understand what he himself says is one thing, and to understand himself in what is said is something else.
-Søren Kierkegaard

Υπόθεση: Μερικοί άνθρωποι είναι εντελώς χαζοί. Άλλοι πάλι όχι.

Αδυναμία; Ανωμαλία; Απτόητος; Απραξία; Κατενάτσιο; Ωραία Κοιμωμένη; Φυστικοβούτυρο; Μυνχάουζεν; Μαδερφάκερ; Πουλόβερ; νιψονανομηματαμημονανοψιν;

Τι είναι ενοχλητικότερο;
– Η ύπαρξη ενός αυτοκόλλητου «4ΤΡΟΧΟΙ» στο πίσω τζάμι ενός συγκεκριμένου αυτοκινήτου,
– Η ύπαρξη του πίσω τζαμιού –μήπως επειδή έχει και άλλα αυτοκόλλητα;
– Η ύπαρξη του συγκεκριμένου αυτοκινήτου,
– Η ύπαρξη των «4ΤΡΟΧΩΝ».

Παραδοχή(;): Δεν εξετάζουμε πιθανή ενόχληση από την ύπαρξη άλλων αυτοκινήτων, μερικά από τα οποία έχουν το ίδιο αυτοκόλλητο στο πίσω τους τζάμι.

Εκτέλεση:
Ξεκινάμε με το δυσκολότερο να ακυρώσουμε, την ύπαρξη δηλ. των «4ΤΡΟΧΩΝ». Την ακυρώνουμε – χραπ. Δεν υπάρχουν «4ΤΡΟΧΟΙ». […] Μετά από ελάχιστο χρόνο, επαναφέρουμε τους «4ΤΡΟΧΟΥΣ», ελαφρώς μεταλλαγμένους. Λείπουν οι στήλες με τα Γράμματα Αναγνωστών. Λείπουν ολίγοι συνεργάτες. Έχουν προστεθεί νέοι συνεργάτες. To ύφος του γραψίματος έχει αλλάξει. Τα άρθρα ασχολούνται μόνο με παλιά μοντέλα, vintage, αντίκες. Δεν υπάρχουν περιγραφές αγώνων. Ούτε αποτελέσματα και συγκριτικοί πίνακες. Ούτε σχεδιάκια με τα σιρκουί. [Και, πιθανώς: Απαγορεύονται οι διαφημίσεις. Εξετάζεται η πιθανότητα συνδρομητικής διανομής και μόνο.]
Ταυτόχρονα, ξεκολλάμε το εν λόγω αυτοκόλλητο. Φλαπ! Ο οδηγός του εν λόγω αυτοκινήτου κολλάει καινούργιο, ακριβώς ίδιο, την ώρα που δεν κυττάμε. Το ξαναξεκολλάμε, την ώρα που έχει πάει για κατούρημα. Φλαπ! Βγάζει άλλο απ’ την τσέπη του και το ξανακολλάει. Χραπ! Το σκίζουμε μόλις πέφτει για ύπνο. Φλουπ – μας την έφερε, το κολλάει στο πλαϊνό τζάμι και δεν το παίρνουμε αμέσως είδηση. Χραπ-χρουπ, το σκίζουμε μόλις πέσει το σκοτάδι. Τη στήνουμε και καραδοκούμε να δούμε αν έχει κι άλλο. Χμμ. Δεν έχει; [Σιγά μη δεν έχει…]
Φυσικά, όλον αυτό τον καιρό, εμφανίζονται κι άλλα αυτοκόλλητα στο γαμημένο το πίσω τζάμι του εν λόγω. Αυτά όμως δε μας ενδιαφέρουν. Μάλλον.
Τέλος, το διαολεμένο εν λόγω αυτοκίνητο, αρχίζει ν’ αποσυντίθεται. Ήδη έχει χάσει τις πίσω πόρτες. Το χειρόφρενο δεν πιάνει. Τα λάστιχα έχουν υποκατασταθεί από τσιμεντόπλακες. Ο μπροστινός προφυλακτήρας, οι καθαριστήρες και το κλάξον λείπουν. Όχι, όχι, δε λείπουν – να, τους βλέπουμε σ΄ένα άλλο αυτοκίνητο του ίδιου παπάρα, άλλης μάρκας, στο απέναντι γκαράζ. Τινασυμβαίνειάραγε;

Αξίωμα: Όλοι οι άνθρωποι είναι εντελώς χαζοί.

* «It’s better to be 80% right today than 100% right tomorrow.
—Becky Stein, Russell Reynolds Associates Inc.

sehr schoen

«Το Κογκρέσο δεν θα θεσπίσει κανένα νόμο που να περιορίζει την ελευθερία του λόγου και του Τύπου». Πάνω σ’ αυτές τις 17 λέξεις της Πρώτης Τροπολογίας του Αμερικανικού Συντάγματος χτίστηκε με πολλές νομολογίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου το πλέον δημοκρατικό οικοδόμημα προστασίας της ελευθερίας του Τύπου, αλλά και όλων των μορφών έκφρασης που δεν χρησιμοποιούν (όπως τα Ηλεκτρονικά ΜΜΕ) δημόσια περιουσία για την μετάδοση του μηνύματός των. Στις ΗΠΑ, όπως αναφέρει στην εξαιρετική μελέτη του ο Συνταγματολόγος κ. Σταύρος Τσακυράκης «η Πρώτη Τροποποίηση αποτελεί δήλωση εθνικής επιλογής υπέρ του δημοσίου διαλόγου εφ’ όλων των δημοσίων θεμάτων, διότι η ανακάλυψη και διάδοση της αλήθειας για θέματα κοινού ενδιαφέροντος είναι δυνατή μόνο με απολύτως ελεύθερη συζήτηση» («Η Ελευθερία του Λόγου στις ΗΠΑ», εκδόσεις Π.Ν. Σάκκουλα).
Η σύγκριση των 17 παραπάνω λέξεων της Πρώτης Τροπολογίας με την «προστασία» της ελευθερίας του λόγου που δήθεν προσφέρει το Ελληνικό Σύνταγμα είναι απελπιστική. Κατ’ αρχήν το άρθρο 14 έχει 571 λέξεις (!) συν 168 που έχει το άρθρο 15 για να περιορίσει αιτιολογημένα την Ραδιοφωνία και την Τηλεόραση (αφού χρησιμοποιούν δημόσια περιουσία) κι εντελώς αναιτιολόγητα τον κινηματογράφο και τη φωνογραφία. Έχουμε δηλαδή 739 λέξεις που ευφημίζονται ως «προστασία της ελευθέριας του λόγου», αλλά στην ουσία βρίθουν αντιδημοκρατικών εξαιρέσεων που ξεκινούν από τα «άσεμνα δημοσιεύματα» και φτάνουν μέχρι τις κατασχέσεις εντύπων και μέχρι την απαγόρευση «άσκησης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος»! Δηλαδή, το Ελληνικό Σύνταγμα προβλέπει απαγόρευση Λόγου σε κάποιον εφ’ όρου ζωής! Αστείο; Ναι, αλλά αυτό είναι στο Σύνταγμά μας…
[…]

O Πασχάλης (τότε) είχε στήσει το περιοδικό στο οποίο πρωτοδημοσίευσα (έξω από φοιτητικά και σχολικά).

Breakfast splash

Που και που προκύπτει ένα κείμενο (βιβλίο, άρθρο, σχόλιο) που κάνει ‘κλικ’. Τις περισσότερες φορές, κανείς άλλος δε δίνει σημασία. Οπότε, χαίρομαι κι εγώ ως παιδί όταν βρίσκω παρέα για πρωινά βουτήματα, πόσο μάλλον αν πρόκειται για νοστιμιές από Kathimerinopita.

Astyanax

Ολίγη (τυχαία) από μία τηλεοπτική συνέντευξη του Πάνου Καρνέζη προς την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου (σουηδικής και όχι μόνο τηλεοπτικής και όχι μόνο φήμης) προχθές, από κρατικό κανάλι. Είχα προσπαθήσει τις «Μικρές Ατιμίες» του (δεν ολοκλήρωσα) αλλά και κάτι πιό καινούργιο (του) σε μυθιστόρημα. Κάπου δεν τα βρίσκει με τα γούστα μου αλλά πέραν αυτού, συμπαθής. Περισσότερο συμπαθής εξαιτίας της συνέντευξης: Ο Καρνέζης είναι απίστευτα ντροπαλός, αντι-τηλεοπτικός, geeky. Έχει τις μεγαλύτερες παλάμες που μπορεί κανείς να φανταστεί. Γράφει στα αγγλικά, βέβαια. Ομολόγησε ότι παραχωρούσε τη συνέντευξη λόγω συμβατικής υποχρέωσης προς τους εκδότες του και ότι δεν θα την παρακολουθούσε ποτέ. Δίπλα του, η (χυμώδης) Πασχαλίδου έμοιαζε ν΄αδιαφορεί για τα εγκεφαλικά κύματα του Καρνέζη και φαντασίαζε, οπτικά, την πιθανότητα ενός αχνιστού κρεβατιού στο κρύο Βόρειο Λονδίνο.

Εχμ.. το λινκ για τον Καρνέζη στον Independent το βρήκα σήμερα, τυχαία, σε κάποιο περσινό κείμενο της Διοτίμας (που δεν υπήρξε ποτέ, anyway).

Rem Koolhaas

«The greatest risk is not to take any risks.»
Patrick le Quement, Design Chief, Renault

kool1

Πρώτη με αιφνιδίασε η mor – δεν τον ήξερα, παρά δεν τον θυμόμουνα. Καπάκι, άλλη «ψωνάρα-αρχιτεκτονάρα», με τσίγκλισε η eve και το καρυδάκι έδεσε όταν μου προσφέρθηκε (στο πιάτο;) πρόσκληση παράκαμψης των ουρών του Συνεδριακού του Μεγάρου. Πήγα.

remk

Όχι, δεν το μετάνιωσα, αλλά δεν τρελλάθηκα κι όλας. Περίμενα περισσότερα απ΄αυτόν. Τόσο ο πρόλογος του Φιλιππίδη όσο και η όλη διάλεξη του Koolhaas δεν περιείχαν πράματα που δεν μπορεί κανείς να βρεί – στον τύπο, στο Διαδίκτυο, στα βιβλία του. Σαν ομιλητής δεν είναι και ο συναρπαστικότερος: μιλάει καλά αγγλικά (όπως οι περισσότεροι Ολλανδοί) αλλά μ΄ένα κοφτό τρόπο που πάει μεν γάντι στην ψιλόλιγνη κορμοστασιά και το σοβαρό του πρόσωπο, δεν απογειώνει κανέναν δε. Έδειξε ενοχλημένος με κάποια οργανωτικά μικροπροβλήματα (ήταν η πρώτη διάλεξη ενός νέου κύκλου στο Συνεδριακό και όλες οι υπεύθυνες ήταν αγχωμένες). Στο τέλος, στιγμιαία κατανόησε το φαιδρό των περιφερόμενων ταξιθετριών που θ’αλίευαν ερωτήματα κοινού με τα μικρόφωνα στα χέρια και, δηλώνοντας ότι τελικά δεν θα απαντήσει σε ερωτήσεις (ποιός θα ρωτούσε άλλωστε κάτι), αποχώρησε χειροκροτούμενος.

kool2

Τα projects που παρουσίασε ο Koolhaas μπορούν να δελεάσουν κι έναν ψιλοψαγμένο άσχετο – οπότε το δέος των φοιτητών που αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του κοινού ήταν κατανοητό. Έχει εμμονές (shoebox, through-paths) αλλά δεν κουράζει. Δείχνει με άνεση αυτούς που λατρεύει (Rohe) αλλά υπαινίσεται απλώς αυτούς που θεωρεί ‘καραγκιόζηδες’ (Pei). Σήμερα πλέον δεν χρειάζεται να πείσει σχεδόν κανέναν, οι επιλογές είναι όλες δικές του. Μήπως να νοικιάσω ένα (συγκεκριμένο) σπιτάκι στο Μπορντώ;

Ένα απλό μολύβι

b r e a t h e

Ανοίγω την κασετίνα.

Ένα μολύβι. Ένα απλό μολύβι. Παλαιού τύπου. Όχι μηχανικό. Ένα απλό, ξύλινο μολύβι.

Αχ, τι καλά! Λατρεύω τα μολύβια. Σαν αντικείμενα. Είναι απλά, χωρίς πολλά πολλά, κάθονται ωραία στο χέρι, μυρίζουν ξύλο και γραφίτη. Και μπορείς να κάνεις τόσα μαζί τους!! Είναι τόσο πρακτικά! Νιώθω σαν να ξανα-ανακάλυψα την Αμερική! Παραξενεύομαι όμως. Τόση φασαρία, περιτύλιγμα κλπκλπ για ένα μολύβι? Κάνω να το πιάσω, όταν πέφτει από την θήκη, ένα χαρτί. Λευκό αυτό, λευκό και το εσωτερικό της θήκης δεν το είδα. Πετάει πέρα δώθε στον αέρα και προσγειώνεται δίπλα στο τραπέζι της κουζίνας. Σκύβω και το μαζεύω. Είναι μια μικρή κάρτα. Και μερικές λέξεις για μένα. Μόνο για μένα. Τρυφερές, δυνατές, λιτές. Άμεσες. Περίπου αυτό:

«πιάσε το μολύβι, για να θαυμάσουνε όλοι το αρχιτεκτονικό σου ταλέντο
με αγάπη»

της Εύας