Θάνατος στο Διαδίκτυο: there is no pain

Image Hosted by ImageShack.us
Salvador Dali, In Voluptate Mors, 1951. Photo by Philippe Halsman

Ξεκίνησα πριν από μερικές ημέρες να γράφω ένα κείμενο που φανταζόμουν να πραγματεύεται το «Μεγαλείο ενός Διαδικτυακού Θανάτου». Για άσχετους λόγους – δουλειές, οικογενειακά ατυχήματα, ταξίδια που αναβλήθηκαν, μια ντροπή σ’ένα οικόπεδο – το κείμενο έμεινε ημιτελές. Η ιδέα αφορούσε κατ’αρχήν τον σκηνοθετημένο (όπως αποδείχτηκε) διαδικτυακό «θάνατο» του peanuts in your hat. Ταυτόχρονα, μου είχε μπεί η ιδέα να συνδυάσω τα σχόλια για τον αυτουργό αυτού του «θανάτου» και τον τρόπο με τον οποίο τον αντιμετώπισε η κοινότητα των ελλήνων ιστολογιογράφων, με τα σχόλια που συχνά-πυκνά παρουσιάζει ο naftilos με σταθερό τίτλο new kids on the blog (ένα πρόσφατο παράδειγμα). Αυτό γιατί, σχεδόν τυχαία, κρατούσα έναν αντίστοιχο «R.I.P.» κατάλογο — με ελληνικά ιστολόγια τα οποία είχαν διακόψει τη δραστηριότητά τους για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα απ’όσο θα ήταν λογικό να υποθέσει κανείς ότι πρόκειται για οπαδούς του «αραιού posting». Απ’όσο γνωρίζω κανείς δεν αναγγέλει τέτοιες «απώλειες» (ούτε οι ίδιοι οι αυτουργοί, με μία ιδιαίτερη εξαίρεση). Αντιθέτως, οι σύνδεσμοι προς ιστολόγια εκτός λειτουργίας παραμένουν στις σελίδες κάποιων που τους ανέβασαν ακολουθώντας κάποια απ’ τις μεθοδολογίες αλληλοσύνδεσης που τόσο εύστοχα έχει κατηγοριοποιήσει ο don’t kiss the frog («διαπλοκή» το ονομάζει και είναι πράγματι κάποια σχέση σαν διαπλοκή), παραμένουν και κυματίζουν σαν ξεχασμένες σημαίες κρατών που έπαψαν να υφίστανται και άρα κανείς δεν τις φροντίζει, ώσπου να καταντήσουν τελικά κουρέλια και να υποσταλούν, σφραγίζοντας έτσι τα επίσημα πιστοποιητικά θανάτου.

Ήδη έγραψα πολλά που χρήζουν επεξηγήσεων και παραπομπών και προβλέπω άλλο ένα μακρυνάρι ποστ που θα διώξει και τους τέσσερεις τελευταίους αναγνώστες απ’ αυτό το δακρύβρεχτο μπλογκ. Όμως. Ακούγοντας το The Long Voyage του Hector Zazou (από το άλμπουμ Songs from the Cold Seas), με τους Suzanne Vega & John Cale, αποφάσισα να το αφιερώσω εδώ, επιτόπου, στην andrea zax, η οποία ξεκινάει σήμερα, ανήμερα των γενεθλίων της, ένα εξαιρετικά σημαντικό ταξίδι: μιαν αλλιώτικη ζωή. Να είναι δροσεροί οι δρόμοι που θα διαβείς, μικρή μου.

Τα κάνω όλα τα σχετικά με τα παραπάνω κατκεπέηστ σε ντραφτ για προσεχές ποστ και ολοκληρώνω με αυτοκριτική: πολύ πριν τον sgoofy (του peanutsinyourhat), εγώ ο ίδιος, παρέα με τον εαυτό μου εκείνον που ευχαριστιέται να μπερδεύει τους άλλους μπας και, μέσ’ τον κουρνιαχτό, βρει τρόπο να ξεφύγει χωρίς να εκφέρει τις απαραίτητες εξηγήσεις, σκηνοθέτησα (χωρίς ιδιαίτερη προσοχή και άρα και πειθώ), μια θανατογέννηση. Για λόγους που ίσως δυόμιση άτομα καταλαβαίνουν, η διαδικτυακή περσόνα chronoos παρέδωσε ολοκληρωτικά τη σκυτάλη στη διαδικτυακή περσόνα dystropoppygus, αναγγέλοντας μ’ένα μάλλον άκομψο τρόπο το (προσωρινό;) τέλος ενός θεωρητικά γνωστού διχασμού προσωπικότητας. Θεωρητικά, γιατί ελάχιστοι παρακολουθούσαν (η θεατρική αναγγελία εξ άλλου έγινε ακριβώς για να προληφθούν πιθανές επιπλοκές που η επερχόμενη ύπαρξη ενός διευρυμένου κοινού θα προξενούσε). Πράγματι, μόνον οι loxias και steph σχολίασαν (και o vague tourist έκτοτε). Αλλά αυτοί έχουν μια «πλησιέστερη» σχέση με τον γράφοντα, ο καθένας με τον τρόπο του, και δε ‘μετράνε’ στο ζητούμενο: την αντίληψη των πολλών για τον διαδικτυακό θάνατο του ενός. Θάνατος κι αυτός. Μ’ αρέσει που λέμε «τυχεροί αυτοί που φεύγουν». Δε ρωτάει κανείς όμως (πια) πού πάνε.

Διάλειμμα: Pink Floyd, Comfortably Numb (1979)

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s