The Goldberg Variations


Εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης, Λειψία, ~1741.
(Wikipedia)

Κάτι έχει αρχίσει να κουνιέται με την υπόθεση Tchotchke και σίγουρα δεν μιλάω για τον μετρητή επισκέψεων του μπλογκ, ούτε για μέρος της ανατομίας μου. Μετά τον Crazy Monkey που συνταράχτηκε από το λουκ του μπουκαλιού και πήγε και βρήκε όλες τις διαφημίσεις της Absolut στο διαδίκτυο, η Κουρούνα, ασθμαίνουσα υπό το βάρος 155(!) σχολίων για το ουρηθ(ρ)οπλαστικό ποστ της και ενώ ακόμη είναι «πολλά busy» με το νέο κυνιματογραφικό «15-days-in-the-making» αριστούργημά της [διαβάστε το, ασυζητητί], σχολιάζει κι αυτή την ιδέα των (αντι-)βραβείων Tchotchke για την ελληνική μπλογκόσφαιρα… Ελπίζοντας μόνο να μη φυλάει το «βραβείο της ανοικτής παλάμης» για τις αφεντιές μας, της χορηγούμε απευθείας κάρτα εισόδου στο bunker της κριτικής επιτροπής, με δικαίωμα ψήφου. (Όχι, Ιφιμέδεια, δεν προτιμήσαμε άλλη αντ’ εσού. Ο τίτλος του σημερινού δεν είναι τυχαίος, άλλωστε. Άσε που ταιριάζει με τη μέρα – κλασική δεν παίζουν τα ραδιόφωνα;)

Λόγω των εξαιρετικών συνθηκών (μεγάλη βδομάδα, ετοιμασίες για οβελίες, ορατόρια του Αγίου Σεβαστιανού στο Μέγαρο και οράματα με ξεροψημένες πετσούλες να γυρνάνε σχεδόν βασανιστικά αργά στα μυαλά των φευγάτων μπλόγκερς), θα αντιπαρέλθουμε μάλλον ανώδυνα τον ποταμό τζάμπο-ποστ (μπαουλίνο, λαμπάδα-θρόνος-μπάρμπι, αυγουλίνο-παιχταράς κοκ) που κατέκλυσε το Διαδίκτυο τις άγιες τούτες μέρες. Το χριστεπώνυμο πλήρωμα του μπλογκ μας (και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο κυριολεκτούμε) διακατέχεται άλλωστε από φιλοζωικά αισθήματα — τουλάχιστο για τις γάτες μην έχετε παράπονα. (Να θυμηθώ να βγάλω τα χοιρίδια στον κήπο γμτ, μη κάνουν πάλι το σπίτι στάβλο…)

Με συνοπτικές, συνοπτικότατες διαδικασίες, εφιστούμε την προσοχή των απανταχού αναγνωστών στις παρακάτω εξαιρετικές εμφανίσεις (κερδίζουν αβλεπί δεύτερη μερίδα μαγειρίτσα μετά την Ανάσταση και σπέσιαλ πετσούλες απ’ τη σούβλα ανήμερα):

Τότε που κρεμούσαν τον βαλέ… από την Avanti (Τα εις εαυτόν) — άψογο Σοφία!
Vita Moderna από τον
Vita Moderna (Vita Moderna) — μια γραφή που μου θύμισε Ρέη Μπράντμπουρι και Φρέντυ Γερμανό -ταυτόχρονα! Αν έχετε χρόνο, διαβάστε και το προηγούμενο ποστ του: A Day in the Life.
Γιν και Γιανγκ από την
Χαρά (Χαράς Ευαγγέλιο) — σίγουρα, ως κείμενο, αξίζει τον έπαινο «με την πρώτη» (ως ιδέα, θα δείξει).

Προβληματισμοί (δηλαδή, προβληματιστείτε με):

Παιδικές Αναμνήσεις από την wisdom (εξ απανέκαθεν)
Οι γυναίκες του σήμερα από τον
Estarian (The Painless Journals)
Έκκριση και κρίση Β’ από τον
Olyf (Olyf) [Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ.]
Παιχνίδια Σκιών από το
Nick (Into the Shadow)
Τι κανεις εκει?(Αααααργκκκκχχχχχ) από την
Lili (Woman in this City).

Δεν μπορούμε όμως να μην τραβήξουμε και μερικά ..αυτάκια (να εκληφθούν ως φιλικές προειδοποιήσεις). Ο ήδη (θετικά) μνημονευθείς A Kontrario φλερτάρει αγρίως με τη μπουκάλα (μας) με το οδοιπορικό του στα ένθετα των κυριακάτικων εφημερίδων (αφού σε βόλεψαν κύριος, γιατί τα μπαγλαρώνεις;). Είχε ήδη κάνει ένα φάουλ εντός περιοχής με το προηγούμενο ποστ του, αλλά δεν είπαμε κουβέντα επειδή πραγματεύεται τον Μητσοτάκη και δεν είναι να κάνεις κριτική σε Μητσοτακοπόστ, ειδικά όταν επέρχεται ταξίδι στην Κρήτη: πολλά μπορούν να σου συμβούν (η Φαλκονέρα δεν είναι δα τόσο παλιά).

Στο γενικά καλό και ομαδικό/πολυσυμμετοχικό μπλογκ e-Rooster βρήκαμε ένα μάλλον επιφανειακό ποστ-σχόλιο πάνω στη σχετική συμμετοχή των γυναικών στην οικονομία με βάση τα ποσοστά εκπροσώπησής τους στα κοινοβούλια (η κατάταξη προέρχεται από τον Economist). Εν πάσει, δεν βγαίνει ακριβώς νόημα, μάλλον κάποιες λέξεις δεν έχουν μεταφραστεί (;;;) σωστά; [Σημ.: το ξαναδιαβάσαμε και πάλι δεν καταλάβαμε τι ακριβώς θέλει να πεί ο αρθρογράφος.] Ίσως ένας διορθωτής να βοηθούσε.

Στο σύντομο άρθρο του για τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα με τίτλο Η συγνώμη του Βιμ, ο μπλόγκερ (και δημοσιογράφος των Νέων) Μιχάλης Μητσός (Διαστάσεις), πέφτει (ελπίζουμε) στην παγίδα του εύκολου εντυπωσιασμού, συρρικνώνοντας την «ανοχή» της διεθνούς κοινότητας απέναντι στις ακρότητες των Βόσνιων Σέρβων, πάνω στην αποτυχία της Ολλανδικής στρατιωτικής δύναμης (κυανόκρανων του UNPROFOR) να τις αποτρέψει. Όλα αυτά (και ακόμη περισσότερα, όπως οι βάσιμες υπόνοιες για τις «καλές σχέσεις» μεταξύ του Μλάντιτς και του Ολλανδού στρατηγού Κάρεμανς) είναι γνωστά. Η αναλυτική έκθεση που εκπόνησε το Ολλανδικό Ινστιτούτο Τεκμηρίωσης Πολεμικών Συγκρούσεων(Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie) μετά από ανεξάρτητη έρευνα που διεξήχθη κατά παραγγελία της Ολλανδικής Κυβέρνησης (2000), έχει δημοσιευθεί από τις 10 Απριλίου 2002. Η περίπτωση της Σρεμπρένιτσα θεωρείται σημαντικότατο παράδειγμα της αδυναμίας του ΟΗΕ να αποτρέπει οργανωμένες εκκαθαρίσεις και Γενοκτονίες (η περίπτωση της Ρουάντα είναι το δεύτερο μεγάλο παράδειγμα). Αυτό που ακόμη δεν έχει εξακριβωθεί (και δυστυχώς έχει πάψει να ερωτάται) είναι το γιατί οι Ολλανδοί κυανόκρανοι που ήταν μόνο 3.500 ελαφρά οπλισμένοι και σε μειονεκτική θέση ‘μάχης’ δεν έλαβαν ποτέ αεροπορική κάλυψη όσο οι προετοιμασίες για τη σφαγή ήταν σε εξέλιξη καθώς και πώς αμέσως μετά τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα και τον περίφημο βομβαρδισμό με όλμους της αγοράς του Σεράγεβο ξεκίνησε η αεροπορική δράση του ΝΑΤΟ κατά των Σέρβων. Η πιθανότητα να ήταν οι νεκροί της Σρεμπρένιτσα το «εισιτήριο» για την αμερικανική/νατοϊκή επέμβαση κατά της Γιουγκοσλαβίας απουσιάζει από το άρθρο και οι συγκινησιακές γενικεύσεις και «συγνώμες» απλώς συντελούν στην μετατόπιση των πολιτικών ευθυνών σε κάποιους ανίκανους ή επίορκους στρατιωτικούς. Περιμένουμε πάντα περισσότερα από ένα επαγγελματικό μπλογκ. [Για όσους ενδιαφέρονται σε βάθος πάντως, το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης (Δανία) διοργανώνει καλοκαιρινό σεμινάριο πάνω στο θέμα Γενοκτονία (1-19 Αυγούστου 2005).]

Μέχρι να επιστρέψουμε in full force από τις πασχαλινές δια-δρομές μας, ξαναδιαβάστε τα παλιότερα σχόλιά μας!

Advertisements

…κι ο νους τους ταξιδεύει

Image Hosted by ImageShack.us
Assassination attempt, Arizona, USA (1999)

Κάθε φορά που ετοιμάζω καινούργιο ποστ για τα μπλογκς μου, αντιμετωπίζω το θέμα της επιλογής κάποιας κατάλληλης συνοδευτικής φωτογραφίας. Κατά τη γνώμη μου, το οπτικό υλικό είναι σχεδόν πάντα ισχυρότερο των όποιων κειμένων, άσχετα από το πόσο σημαντικές, καίριες ή προκλητικές είναι οι απόψεις ή οι πληροφορίες που περιέχονται σ’αυτά. Με τη βεβαιότητα πως είμαι ο εξυπνότερος άνθρωπος του κόσμου στο δωμάτιο που βρίσκεται ο υπολογιστής μου, επιλέγω τις φωτογραφίες με τη μέθοδο που καθιέρωσε ο James Reston, πρωτοπόρος (αρχι)συντάκτης των New York Times, το 1969, χρονιά σημαντική για μένα καθώς ορίζει την έναρξη της εφηβείας μου, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους. Ήταν επίσης η χρονιά που η αδερφή μου πέρασε ανεμοβλογιά και, καπάκι, ελαφρά πνευμονία, στερώντας μου τις καλοκαιρινές διακοπές (ίσως μάλιστα, έμμεσα, να προετοίμασε το έδαφος για το θάνατο του παππού δέκα χρόνια αργότερα, το 1979 – αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης, άσχετα αν για χρόνια βρωμοκοπούσε το σπίτι όποτε ερχόταν επίσκεψη ο παππούς γιατί η ανώμαλη την έβρισκε να κατουράει στο σαλόνι, μπροστά στη μπερζέρα και να κρύβει τις χλωρίνες για να μη καθαρίζει η κυρά-Γιαννούλα, ήδη ημίτυφλη τότε και με αρθριτικά). Δεν ωφελεί να προσθέσω ότι σήμερα, τρία χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα, βρισκόμαστε ακόμα σε δικαστική διαμάχη με την εν λόγω αδερφή και δεν μιλιόμαστε. ‘Ακόμα’ γιατί δεν πήρα ο άσχετος το σωστό δικηγόρο να πηδήξει κανένα φράχτη, να ρίξει κανά μπερντάκι ξύλο στους πίπες τους δικηγόρους τους δικούς της να εκλιπαρούν για συμβιβασμό – αλλά έχει χάρη ο Βούγιας που τον μπέρδεψα και τον κυνηγούσα τον άνθρωπο στην πλατεία Αριστοτέλους και δεν καταλάβαινε, νόμιζε ήμουν τρελλός. Τέσπα, δεν έχω βάλει ποτέ φωτογραφία της σε κανένα μπλογκ μου, σε κανένα ποστ ή σχόλιο που δημοσίευσα ποτέ στο διαδίκτυο, σε φόρουμ, σε τσατ ή οπουδήποτε: θα ήταν ικανή να μου τραβήξει αγωγή για παραβίαση προσωπικών δεδομένων ή ένας θεός ξέρει τι άλλο προβλέπει ο νόμος για την προστασία των πνευματικά καθυστερημένων αργόσχολων που ματώνουν απ’ το ξύσιμο απόκρυφων σημείων του εντελώς pathetic σώματός τους, αργοζώντας με την προσδοκία μιας δικαστικής νίκης που θα οκταπλασιάσει την περιουσία τους. Αμ δε! Σιγά μην αφήσω τίποτα αφάγωτο, απελπισμένο ψώνιο το ξέρω ότι με διαβάζεις, μου το είπε η φίλη σου με τη κρυμμένη κρεατοελιά που γύρω της έκανε τατουάζ ένα δράκο [το λέω για να είσαι σίγουρη για την πηγή μου, σιγά μην χαραμιζόμουνα μαζί της χωρίς σημαντικό λόγο – ειδικά όταν ακούει μονάχα metal και goth ακόμα και την ώρα του σεξ η βλαχάρα, τώρα ξέρεις τι έχω μάθει απ’αυτήν την τόσο «κολλητή και πιστή» σου φίλη, μόκο λοιπόν γιατί θα σε κράξω στο πανελλήνιο]. Συγνώμη, αναγνώστες και αναγνώστριες που σας ζάλισα με τέτοια βαρετά οικογενειακά θέματα αλλά μη ξεχνάτε πως αύριο είναι της Κασσιανής και λέω μήπως με την ευκαιρία το σκεφτεί κάποια ψυχή καλύτερα και μετανοήσει και αποσύρει τις αγωγές και πάμε όλοι στην ευχή του θεού και της παναγίας. Λέμε τώρα. Ελπίζουμε. Θα μου κακοφανεί να μοιραστώ τα ευρώπουλα αλλά άντε. Πάσχα έρχεται, γιορτή αγάπης βαρδινογιάννη. Σκέψου το μωρή, το αίμα νερό δε γίνεται κλπ κλπ. Θα περιμένω.

Εν πάσει, έλεγα λοιπόν ότι όπως ο Reston φρόντιζε πάντα (μα πάντα!) τα εντιτόριαλς του να είναι μια όσο το δυνατόν φυσική συνέχεια του συναισθήματος που ακαριαία προξενούσε η φωτογραφία στους αναγνώστες της εφημερίδας του, έτσι κι εγώ σκίζομαι για σας: να σας βάλω στο πνεύμα όσο το δυνατόν πιό γρήγορα, να πάει ο νους σας κατευθείαν στο ψητό, να κινηθεί το περίφημο «τραίνο των σκέψεων» σας προς τη σωστή κατεύθυνση: βόρεια δηλαδή, γιατί κάτω απ’ τ’ αυλάκι η γραμμή είναι απ’ την εποχή του Τρικούπη και βραδυπορούν τα τραίνα, άσε που τι στο καλό να κάνει κανείς στην Καλαμάτα; Ενώ βόρεια έχει ανοιχτωσιά, περνάς τους Ευζώνους αφού έχεις διασχίσει τον κάμπο και αναρωτηθεί γιατί έχει σκατί χρώμα της Λαρίσης το ποτάμι, σφυρίζοντας σκίζεις τα καφετιά χρώματα προς Μοναστήρι, Νις (Νύσσα κακιά, που λένε), Μπέογκραντ, διασταύρωση, Βούδα, Κούδα και στάση για ζάχερ-τόρτε με καφέ βιεννουά υπό τους ήχους του Βόλφγκανγκ. Ή του άλλου του Γιόχαν, όχι αυτού στο εργοστάσιο που φτιάχνανε τανκς με τον Φραντς, του βαλσάτου που πρωτοχρονιάτικα τιμούσε ο φον Καραγιάν[νης] και μόνο η ΕΤ δεν το έχει μάθει ότι πέθανε ο άνθρωπος χρόνια τώρα και μας ζαλίζει με ατέρμονες επαναλήψεις του, ως ξυλοκουνίστρα, να διευθύνει τη Φιλαρμονική στην ωραιότερη αίθουσα συναυλιών μετά της Βαρκελώνης. (Σιγά μη δεν έμπαινε η Βαρκελώνη στο κείμενο, μόνο για τους κήπους Γκουέλ δεν έχω κάτι να προσάψω.) Κι όλα αυτά για να καταλάβετε, αχάριστοι ημιμαθείς, πόση ενέργεια καταναλώνω για πάρτη σας.

Και τι θέλει να πει ο ποιητής; Θέλει να πει ότι ακόμα κι αν τα παρακάτω ποστς δεν είχαν γραφτεί, ή έστω είχαν γραφτεί γιατί κάποια ακατανίκητη δύναμη αγνώστου προελεύσεως είχε επιβάλλει στους/στις συγγραφείς τους να τα γράψουν και μάλιστα τους καθυστέρησε την αφόδευση ή τους προξένησε άλλες, προς στιγμήν μη καταγεγραμμένες βλάβες, σε μία μάλιστα (συγγραφέα), πέραν πάσης αβεβαιότητος, επέτεινε την αγωνία για το αποτέλεσμα του αυριανού ποδοσφαιρικού αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκαλλά δεν επιτρεπόταν η άσκηση πίεσης στο πλήκτρο enter ή το λεγόμενο αριστερό κλικ του ποντικιού όσο ο δείκτης βρισκόταν πάνω στο μπουτόν Publish Post, ε, σίγουρα ο γράφων (και κατά συνέπεια, ο κόσμος όλος που βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο με τον υπολογιστή του) δεν θα είχε χάσει απολύτως μα απολύτως τίποτε.

breathe’s datascape (τα μέσα έξω),
digital-era’s (Κάθε πότε χλωρινιάζω το μπάνιο),
old boy’s (Κάτι, κάποιον, οτιδήποτε),
George is your man’s (Τι ακούει από μουσική;),
blogarismenh’s (Karaoke),
arkoudos’ (Νάντια),
στην (μ)pooka του κανονιού [!] (Κυριακή των Βαϊων (και των …κλάδων)),
head over he..ll’s (grasshoppers & yello & young gods & clocks).

Κι όποιος δεν κατάλαβε ποιανού είναι ο στίχος στον τίτλο, μη τολμήσει να βάλει κόμεντ, τον έφαγε η μαύρη μαρμάνγκα. Τα άλλα σιγά μη τα καταλάβει κανείς, ποιός έχασε τη λεπτή ειρωνία να τη βρείτε εσείς, οπότε (πάλι) θα μου κόψει το μισθό η Andrea. Σι γιού του Μόρρoου.

Το Γεράκι και ο Χιονάνθρωπος

Image Hosted by ImageShack.us
Music: This Is Not America [Pat Metheny/David Bowie]

Δεν θα διστάσω να ομολογήσω πως δεν μου πολυαρέσει η ποίηση. Συνήθως χρησιμοποιείται σαν μια εύκολη λύση για να αποφύγει κανείς τις τελεσίδικες απαντήσεις. Προτιμώ τους λαβυρίνθους του πεζού λόγου – εκεί μια λάθος άνω τελεία μπορεί να οδηγήσει σε διπλωματικό επεισόδιο ενώ σ’ένα ποίημα θα οδηγήσει απλά σε ποταμούς μελάνης επί παρθένων τυπογραφικών καθώς ειδήμονες, κριτικοί, αποτυχημένοι λογοτέχνες, πρόεδροι επιτροπών βράβευσης ποιητών και απλοί αναγνώστες θα υποστηρίζουν με πάθος «τι πραγματικά ήθελε να πει ο ποιητής».

Το πραγματικό μας είναι το εκάστοτε «κατά την κρίση μας». Βασιζόμαστε σ’έναν απίθανα πολύπλοκο μηχανισμό εξομάλυνσης προφανών και ημι-προφανών αντιφάσεων, ο οποίος επιτρέπει την ομαλή ροή της υποκειμενικότητάς μας στο χρόνο και μας προφυλάσσει από την τρέλλα. Βρίσκω ότι αυτή η προσέγγιση είναι πιο χρηστική από τη θεωρία των βιωμάτων, απλά και μόνο γιατί τα βιώματα δομούνται κυρίως πάνω σε συναισθηματικές φορτίσεις και αργούν να μετασχηματιστούν σε ορθολογικούς κανόνες συμπεριφοράς (ή, απλούστερα, ‘μπούσουλες’). Αντίθετα, οι στιγμιαίες κρίσεις πραγματοποιούνται μεν μέσα σ’ένα πλαίσιο αναφοράς (όπου και τα βιώματα παίζουν κάποιο ρόλο), στηρίζονται όμως κυρίως σε εξασκημένα αντανακλαστικά (μερικά ίσως και ενστικτώδη, ζωώδη δηλαδή) τόσο της συλλογικής (κοινωνικής) μνήμης όσο και του πρακτικού συμφέροντος του υποκειμένου στην προκειμένη χρονική συγκυρία.

Αυτό το πρακτικό είναι και το πιο δύσκολο να το παραδεχτεί κανείς. Διαβάστε επ’αυτού ένα συμπαθητικό κείμενο με τίτλο Οι νόμοι της Γάτας που ξεσήκωσε ο Μανώλης Παρούσης (till: the blog) από τον δικτυακό τόπο gatoselida.gr. Δεν το βάζω εδώ για να κάνει χαρούλες η accidental kitty, το εννοώ.

Για να ολοκληρώσω όμως: παρά το γεγονός ότι δεν μου αρέσει η ποίηση, σας συστήνω να ρίξετε τουλάχιστον μια ματιά στον παραπεμπτικό ποιητικό λόγο του KingDancer (a.k.a. Hardcore Arena), ο οποίος – όπως άκουσα – λόγω ελλιπούς ελληνικής παιδείας σημειώνει άγνωστες λέξεις και πρωτάκουστες φράσεις και χτίζει πάνω τους συνειρμούς, ορισμούς και συναισθήματα, ίσως από ήχους που του δίνει η πόλη καθώς την περπατάει, ίσως από χρώματα που του δίνουν οι παλέτες του μυαλού του καθώς, με κλειστά μάτια, ονειρεύεται:

and words
are just words,
with rainbows on my fingers,
words are faint
…but colours make such beautiful sounds
so, now i want to paint

Άντε, ταυτόχρονα με ένα δικό μου κείμενο, όπως το ζήτησε η Ιφιμέδεια, έβγαλα και τις επιλογές του Σαββατοκύριακου (και όχι μόνο). Πού είναι τα τρυγόνια;

Φορμόλη, πένθος και συνώνυμα

Image Hosted by ImageShack.us

Τσιμπήσαμε σήμερα για σας: [22.04.2005]

Η συν-μπλογκερού Andrea Zax και ο υπογράφων τη «βρήκαμε» με το ποστ Επιτέλους Παρασκευή του Εστάριαν (The Painless Journals), Aθηναίου κατοικοεδρεύοντος στην Πάτρα και γνωστού «ρηχού ανθρώπου» που αρκείται στα πολλά λεφτά και τις πολλές γυναίκες… O Εστάριαν λοιπόν χαλαροφιλοσοφεί επιστημονικίζων, λύνει τη γραβάτα του και χαλαρώνει στον καναπέ του καταστρώνοντας γουήκ-εντ σχέδια ενώ τα πόδια του προσπαθούν να προσαρμοστούν απ’το σκαρπίνι στη μπομπάτη παντόφλα-πλαστικούρα… Γενικώς, κάνει την πλάκα του και το ευχαριστιέται: κι αυτό είναι εν πρώτοις το ζητούμενο — και στο μπλόγκιν.

Το ίδιο ουσιαστικά θέμα, αλλά πόσο διαφορετικά ιδωμένο: ο elpinor (Κόκκινη Κλωστή), περνάει τις λέξεις του σε μια ποιητική, ονειρική πετονιά και τις κρεμάει στο λαιμό μας — κόσμημα; φυλαχτό; σκοινί αγχόνης; Στο υποσυνείδητο ερώτημα που σχεδόν γίνεται τίτλος του ποστ (αυτό που έχω κι αυτό που θέλω), δεν απαντά με προβολές και προεκτάσεις παρά με μια μικρή κατάδυση στην απλότητα, την παιδικότητα, την ταπεινότητα. Επισκεφθείτε τον και αφουγκραστείτε.

Χωνόμαστε στο ποθητό Σαββατοκύριακο με μουσικές — και τι μουσικές! Από ροκ μπάντα ψαγμένων τηνέιτζερς, όπως αναλύονται διεξοδικά σε τετράπτυχο (παρακαλώ) πόνημα της (θείας) Σοφίας (digital era). Απολαύσαμε το τρίτο μέρος σε ποστ με τίτλο Μπασίστας και, καπάκι, ένα μπόνους τρακ σε στυλ επιμυθίου (κάτι σαν τα κρυφά tracks των Depeche Mode απ’την Αυστραλιανή τουρνέ τους, αλλά έντιτλο ως Τι λένε οι κόσμοι). Κι επειδή τυχαίνει να έχουμε εσχάτως μπασίστα γιό με πρότυπα από Red Hot Chilli Peppers κι έχει αρχίσει το αυτί μας να ζορίζεται, επικροτούμε ανιχνεύοντας στο κείμενο τι μας (τον) περιμένει… Αλλά και όσοι/ες νομίζουν ότι αυτό αφορά μόνο τους μουσικόπληκτους να μη κάνουν το λάθος και προσπεράσουν: είμαστε όλοι μας μέσα στα κείμενα της Σοφίας.

ΥΓ: Επέστρεψε ο vague tourist από τη Νέα Υόρκη. Χαιρετίζουμε το εκλεκτό μέλος της ομάδας εξωτερικών συνεργατών-συμβούλων του πάνελ και παραπέμπουμε στο ποστ του Εικόνες από τη Νέα Υόρκη με την παρατήρηση ότι δεν έχει προβλέψει κατάλληλο χώρο ώστε να αναρτήσουν οι επισκέπτες τις δικές τους εικόνες…

Δεν βάζουμε σήμερα TCHOTCHKE επιλογή: ας έχουν άπαντες ένα χαλαρωτικό Σ/Κ . Σχόλια μπορεί να μη μαζέψαμε πολλά, λάβαμε όμως κάποια πολύ ενδιαφέροντα emails και χαρήκαμε που ορισμένοι παρακολουθούν και βρίσκουν λόγους για κατ’ ιδίαν ανταλλαγή απόψεων. Τα μυρωδικά του τίτλου μην τα ανακατέψετε: πειράζουν (σ)το στομάχι.

Σάμαλι και Κωκ

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Επιλέξαμε για σας: [21.04.2005]

Η Lili (Woman in this City), η οποία κατάφερε με την εμφάνισή της να αποσπάσει σωρεία κολακευτικών σχολίων από πολλούς μπλόγκερς, μας δίνει ένα δυνατό, πολύ προσωπικό και ιδιαίτερα συγκινητικό κείμενο (Εγώ κι Εσύ) για ένα γεγονός δύσκολο, ακανθώδες, σχεδόν πάντα σπαραχτικό: το διαζύγιο (της).

Ο υπέροχος κόλουρος κώνος από τον kuk (aspripetraxexaspri) παραπέμπει σε ένα παλαιότερο ποστ του Bereketis (για την ξ.) και συμπληρώνει με ιδανικό τρόπο ένα ταξίδι αναμνήσεων της παιδικής ηλικίας, ταιριαστό σε αρκετούς μπλόγκερς (φαίνεται πως μεγάλη μερίδα των ελλήνων μπλόγκερς ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα των 40άρηδων και άρα βρίσκονται σε «φάση» αναπόλησης των ανέμελων παιδικών χρόνων, ειδικά καθώς βλέπου(με) τους γκαζωμένους εικοσάρηδες να μας περιτριγυρίζουν κάνοντας επικίνδυνα(;) τετακέ… Έναυσμα για τα ποστ δίνει ..ένα ψωμάκι με γύρο (το έδεσμα, όχι ο γύρος του θανάτου). Πρόταση προς αυτό ακριβώς το κοινό (και τους δύο συγγραφείς μπλογκεράδες συγκεκριμένα): το βιβλίο του (ιατρού ορθοπεδικού) Γιώργου Δενδρινού με τίτλο Σάμαλι και Κωκ που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ (τη Δευτέρα που μας πέρασε έγινε η επίσημη παρουσίασή του στον Ελευθερουδάκη). Μια εξίσου νοσταλγική εξιστόρηση των παιδικών χρόνων του στο Χαλάνδρι.

Τέλος, ένα κείμενο «εκ βαθέων» από τον lefty (A Kontrario) που δεν πρέπει να παραλείψετε να διαβάσετε: Η ρομαντική πλευρά του κυνισμού: μια αυθαίρετη εξερεύνηση.

FUN – O Roulx (Urban Music), σε μια προσπάθεια να σταθεί αρωγός στον μουδιασμένο μεταπτυχιακό φοιτητή, στη σαστισμένη διδακτορική φοιτήτρια, στον μπλοκαρισμένο ακαδημαϊκό συγγραφέα, προτείνει μια σειρά από απολαυστικούς τίτλους-θέματα που προδιαγράφουν σίγουρη εκδοτική επιτυχία. Σπεύσατε να κατοχυρώσετε. Κάνε τη διατριβή σου τώρα!

TCHOΤCHKE – Προς αποφυγή: ο newmanifesto σε νέες περιπέτειες στο fre.e.paper. Όπου οι αναγνώστες παρακολουθούν την άκομψη κατάρρευση μιας ως πριν λίγες μέρες ελπιδοφόρας προσπάθειας για ανταλλαγές απόψεων πάνω σε κάτι διαφορετικό στο χώρο του ελληνόφωνου ηλεκτρονικού ελεύθερου (εν)τύπου. Δυστυχώς ελάχιστοι σχολίασαν με νηφαλιότητα εκτός του freepaper μπλογκ. Πέρα όμως από τα λυπηρά φαινόμενα, η προσπάθεια συνεχίζεται με σοβαρότητα από αρκετούς, μακρυά από τα ματαιόδοξα φώτα της μπλογκοδημοσιότητας, ενώ σχετικές ανακοινώσεις αναμένονται όχι νωρίτερα απ’ τον Ιούνιο. Τσεκάρετε τακτικά το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σας…

Ελληνικά μπλογκς στο Βάθρο

Image Hosted by ImageShack.us
Φωτό απ’το Διαδίκτυο, πού να θυμάμαι τώρα… Άξιος ο φωτογράφος.

Όσο η Ιφιμέδεια το σκέφτεται, είπα να ξεκινήσω με τρόπο πλάγιο: πολλοί να χαίρονται και κάποιοι να κοκκινίζουν. Απ’ όποια πλευρά κι αν το κυττάξω, κερδισμένοι είστε, ω αναγνώσται. Παλιότερα σχεδίαζα να συγγράψω μυθιστόρημα με τίτλο «Το Φαλακρό Μουνέτο» – δεν θα υπεισέλθω στην υπόθεση, δεν είναι της παρούσης. Με όσα διαδραματίζονται γύρω μας, προσαρμόζω τον τίτλο ελαφρώς και καλύπτω ικανό μέρος της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, προσπαθώντας να είμαι όσο λεπτομερής και απολαυστικός έχει κατορθώσει να είναι ο φίλτατος Νικ_Κιτ στην ιστορική αναδρομή της Γιουροβίζιον που επί εβδομάδες παρουσιάζει, αλλά λίγο στο πιό …κριτικό. Απολαύστε λοιπόν, εντελώς δωρεάν, «Το Φαλακρό μου Νέτο» (όπου Νέτο το Διαδίκτυο, εκ του αραμαϊκού «νετ»)!


Διαλέξαμε για σας [20.04.2005]

Μετά τον καταιγισμό των σχολίων με την ευκαιρία της εκλογής του νέου Πάπα, Βενέδικτου ΙΣτ΄, η πρώτη μας αναφορά πηγαίνει σχεδόν δικαιωματικά στην Avanti (Τα Εις Εαυτόν) για το ποστ της Six Six Six: προχωράει το θέμα ένα βήμα παραπέρα και εμπλέκει την συμπαθέστατη (πλην ψιλοξεχασμένη) κυρία Λουκά. Ελπίζουμε μόνο η τελευταία να μην έχει ανακαλύψει το μπλόγκιν και αρχίσει πόλεμος σχολίων και ανταπαντήσεων…

Ένα εξαιρετικό και βαθιά προσωπικό ποστ με τίτλο Η Πατρίδα μου μας έδωσε χθες ο Old Boy, στο ομότιτλο μπλογκ του. Μια πραγματικά κινηματογραφική αλληλουχία σκηνών που συνθέτουν βιωματικά «σημεία-κλειδιά» στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ή ίσως του πλαισίου εντός του οποίου η εν λόγω προσωπικότ.. [Σημ.: ο σχολιαστής φιμώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Διαβάστε το ποστ να καταλάβετε.]

Τέλος, ένα πολύ γλυκό ποστ από την wisdom (εξ απανέκαθεν) με τίτλο Πάνω-κάτω, πάνω-κάτω μας παρουσιάζει, μέσα από μια καθημερινή ιστορία με οικείο θέμα, μια κατηγορία συνανθρώπων μας που τείνει να εκλείψει. Ίσως γι αυτό το αίσθημα που παίρνει κανείς διαβάζοντάς το κουβαλάει (και) μια δόση πίκρας.

Εκτός συναγωνισμού, μια «τριπλέτα» φωτο-σχολίων από τον ευρηματικό Πιτσιρίκο στο Σατιρικόν με θέμα τις αντιδράσεις Κωστάκη, Γιωργάκη και Σίλβιο στο Habemas Papam – μας θύμισε καλές ατάκες στο Ποντίκι.

Και τώρα, τα δύσκολα. Για σήμερα, τον τίτλο του πρώτου Tchotchke ποστ παίρνει ο συμπαθής Αρκούδος για το εντελώς μα εντελώς ανεκδιήγητο και καρα-αμερικανιά θέμα του Save Toby! Όπου Toby ένας κούνελος που κάποιοι βαρεμένοι απειλούν να μαγειρέψουν. Η γιαγιά μου έλεγε «χέστηκε η φατμέ στο γενί-τζαμί» (κάποιες άλλες γιαγιάδες ίσως να σας μίλαγαν για φοράδες κι αλώνια, η δικιά μου όμως ήταν απ’την Πόλη και δεν έχανε ευκαιρία), και αυτό αποδίδει ακριβώς το θέμα του ποστ. Το γεγονός ότι υπάρχει λινκ ως και στην Καθημερινή δεν σώζει την κατάσταση: η αναφορά και οι δήθεν κοινωνιολογικές επεκτάσεις της «ιστορίας» (μαϊ γκαντ) τη φέρνουν υποψήφια για δαιμονολογίες αντάξιες των παιδόφιλων που μόνο μέσα απ’το διαδίκτυο βρίσκουν και κάνουν τις μαλακίες τους. Μη ρίχνουμε και λάδι στη φωτιά των βαρεμένων.

Tchotchke

Image Hosted by ImageShack.us
Vodka advertisement, magazine (US), 2001

Δεν είχα ξανασυναντήσει τον όρο Tchotchke: βρέθηκα τυχαία στο σχετικό λήμμα του ArtLex Art Dictionary και εντυπωσιάστηκα. Χοντρικά, αντιστοιχεί στο «κιτς στην Τέχνη». Ο ορισμός που δίνεται εκεί: «Showy but valueless. Rapidly trifling. One of the many words in English for «miscellaneous objects» or «nondescript junk,» which also includes knickknack, trinket, doodad, whatnot, and gewgaw Tchotchke originated from the Yiddish tshatshke, and ultimately from a now-obsolete Polish word czaczko. (pr. chahch’kuh or chahch’kee)»

Βέβαια, το σχετικό παράδειγμα ( που αναπαράγεται εδώ), αφήνει ανοικτό το πεδίο ορθής «εφαρμογής» του όρου. Εφόσον πρόκειται για κιτσάτες καλλιτεχνίζουσες προσεγγίσεις, είναι θεμιτό να χρησιμοποιηθεί και για blogs.

[Αναφορά στη φωτο: American, Absolut Tchochke, c. 2001, magazine advertisement for Absolut Vodka, in which this brand’s bottle has been transformed into the sort of kitschy ceramic ornament known as a tchochke. Set before a sweetly flowered wallpaper, and upon a circle of crocheted doilies, this scene simulates a tableau in the sort of home occupied by a little old lady of the last century.]