(No weddings and) A funeral

Image Hosted by ImageShack.us
Nagasawa Rosetu, Bamboo (1790s)

Ακούω τα Murder Ballads του Nick Cave.

Καθώς επιπλέω ανάμεσα σε Stugger Lees και σε λιβάδια Where the wild Roses Grow, σκέφτομαι οτι ναι, φυσικά, οι φίλοι μου έχουν δίκιο. Death is not the End, το λέει κι ο Nick (αν και στα χείλη του αντηχεί μάλλον σαν κατάρα)! Ο θάνατος μπορεί να μην είναι το τέλος λοιπόν, η κηδεία όμως είναι. Το τέλος της αξιοπρέπειας…

Τί είδα πρόσφατα σε μια κηδεία:

Γυναίκες που είχαν πάει σε μόδιστρο να ραφτούν ειδικά για το event
(πού να έβρισκα τώρα μαύρο ρούχο, έχει αλλάξει και η σεζόν χρυσό μου…)

Εκατοντάδες στεφάνια που το καθένα κοστίζει περί τα 40 ευρώ
(κυριολεκτικά πεταμένα λεφτά)

Ανθρώπους που δεν είχαν δει ποτέ τον εν λόγω θανόντα, να κλαίνε σπαρακτικά ωσάν μοιρολογίστρες απο τη Μάνη

Συναδέρφους με τους οποίους ο εν λόγω είχε σχέσεις μίσους (μόνο μίσους, όχι και πάθους) να εμφανίζονται ως τεθλιμμένες γεροντοκόρες, με τα βαμμένα τους μαλλιά και τις πομπώδεις τους κραυγές
(Πόσο καιρό είχατε να τον δείτε; 20 χρόνια, αλλά είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα! Σαν αδερφό μου τον είχα!)

Το οικογενειακό «κοράκι» υπεύθυνο του γραφείου κηδειών να ανακοινώνει στη χήρα με το πιο τεθλιμμένο ύφος του κόσμου: «3.600 ευρώ, παρακαλώ. Μπουχουχου…»

Τους παπάδες να ανοιγοκλείνουν το μουσάτο στόμα τους ως άλλοι αηδοί του Fame Story στους ρυθμούς της play back λειτουργίας

Τον ‘πάτερ’ συγκεκριμένα που έρχεται πάνω απο το κεφάλι σου και σε λιβανίζει, κάνοντάς σε να νιώθεις οτι διακτινίστηκες σε φυτεία στην Καλαμάτα

Του οποίου πρέπει και να φιλήσεις το χέρι…

Με τα ίδια χείλη που μετά θα ασπαστείς το φέρετρο
(Μαόνι ή οξιά; Έχουμε και ατσάλινα χερούλια)

Τους φερετροκράτες με τα λευκά τους γάντια που σου στήνουν καρτέρι με το που βγαίνεις απο την εκκλησία, κραδαίνοντας πλαστικά γάντια απο αυτά που βάζουν στις βαφές μαλλιών (πάρτε καλέ γαντάκι να ρίξετε χωματάκι στον τάφο!)

Την τεράστια διαδρομή μέχρι τον τάφο, αφενός διότι οι τάφοι χωρίζονται σε α, β και γ κατηγορίας (ανάλογα με το πόσα προτίθεσαι να πληρώσεις για να βρει ο νεκρός σου τη λύτρωση και ζωή αιώνιον), και αφετέρου για να σε ξεναγήσει στα πέριξ. Καθότι όλοι εδώ θα καταλήξουμε…

Ξανά το πιο μουχλιασμένο κι απο γιαούρτι της Φάγε μείγμα συγγενών, γνωστών-αγνώστων και άσπονδων φίλων, να χειροκροτά καθώς το φέρετρο βρίσκει πάτο στο μνήμα. Η τελευταία παράσταση του θανόντα, σου λένε, ηθοποιός γαρ.

Το μπουλούκι στο καφενείο, με τα παξιμάδια απο νίκελ και τα 600 ευρώ για έναν κρύο καφέ και 15 λεπτά συλληπητηρίων.

Το θρίαμβο του δήθεν πάνω στον ειλικρινή ανθρώπινο πόνο…

Αυτά. Δε βαριέσαι…Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Υπάρχουν σταθμοί όμορφοι και γραφικοί, με μια ειλικρίνεια πάνω στην αναπαλαιωμένη τους όψη. Υπάρχουν και άλλοι ιλλουστρασιόν, σαν απο παπιέ μασέ, που σου κοστίζουν ακριβά σε ευρώ και αξιοπρέπεια.

Αλλά τελικά, το μόνο που έχει σημασία είναι να συνεχίζεις το ταξίδι σου, προς τη μία κατεύθυνση ή την άλλη, προς το άγνωστο.

Καλή συνέχεια σε όλους μας…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s