…κι ο νους τους ταξιδεύει

Image Hosted by ImageShack.us
Assassination attempt, Arizona, USA (1999)

Κάθε φορά που ετοιμάζω καινούργιο ποστ για τα μπλογκς μου, αντιμετωπίζω το θέμα της επιλογής κάποιας κατάλληλης συνοδευτικής φωτογραφίας. Κατά τη γνώμη μου, το οπτικό υλικό είναι σχεδόν πάντα ισχυρότερο των όποιων κειμένων, άσχετα από το πόσο σημαντικές, καίριες ή προκλητικές είναι οι απόψεις ή οι πληροφορίες που περιέχονται σ’αυτά. Με τη βεβαιότητα πως είμαι ο εξυπνότερος άνθρωπος του κόσμου στο δωμάτιο που βρίσκεται ο υπολογιστής μου, επιλέγω τις φωτογραφίες με τη μέθοδο που καθιέρωσε ο James Reston, πρωτοπόρος (αρχι)συντάκτης των New York Times, το 1969, χρονιά σημαντική για μένα καθώς ορίζει την έναρξη της εφηβείας μου, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους. Ήταν επίσης η χρονιά που η αδερφή μου πέρασε ανεμοβλογιά και, καπάκι, ελαφρά πνευμονία, στερώντας μου τις καλοκαιρινές διακοπές (ίσως μάλιστα, έμμεσα, να προετοίμασε το έδαφος για το θάνατο του παππού δέκα χρόνια αργότερα, το 1979 – αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης, άσχετα αν για χρόνια βρωμοκοπούσε το σπίτι όποτε ερχόταν επίσκεψη ο παππούς γιατί η ανώμαλη την έβρισκε να κατουράει στο σαλόνι, μπροστά στη μπερζέρα και να κρύβει τις χλωρίνες για να μη καθαρίζει η κυρά-Γιαννούλα, ήδη ημίτυφλη τότε και με αρθριτικά). Δεν ωφελεί να προσθέσω ότι σήμερα, τρία χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα, βρισκόμαστε ακόμα σε δικαστική διαμάχη με την εν λόγω αδερφή και δεν μιλιόμαστε. ‘Ακόμα’ γιατί δεν πήρα ο άσχετος το σωστό δικηγόρο να πηδήξει κανένα φράχτη, να ρίξει κανά μπερντάκι ξύλο στους πίπες τους δικηγόρους τους δικούς της να εκλιπαρούν για συμβιβασμό – αλλά έχει χάρη ο Βούγιας που τον μπέρδεψα και τον κυνηγούσα τον άνθρωπο στην πλατεία Αριστοτέλους και δεν καταλάβαινε, νόμιζε ήμουν τρελλός. Τέσπα, δεν έχω βάλει ποτέ φωτογραφία της σε κανένα μπλογκ μου, σε κανένα ποστ ή σχόλιο που δημοσίευσα ποτέ στο διαδίκτυο, σε φόρουμ, σε τσατ ή οπουδήποτε: θα ήταν ικανή να μου τραβήξει αγωγή για παραβίαση προσωπικών δεδομένων ή ένας θεός ξέρει τι άλλο προβλέπει ο νόμος για την προστασία των πνευματικά καθυστερημένων αργόσχολων που ματώνουν απ’ το ξύσιμο απόκρυφων σημείων του εντελώς pathetic σώματός τους, αργοζώντας με την προσδοκία μιας δικαστικής νίκης που θα οκταπλασιάσει την περιουσία τους. Αμ δε! Σιγά μην αφήσω τίποτα αφάγωτο, απελπισμένο ψώνιο το ξέρω ότι με διαβάζεις, μου το είπε η φίλη σου με τη κρυμμένη κρεατοελιά που γύρω της έκανε τατουάζ ένα δράκο [το λέω για να είσαι σίγουρη για την πηγή μου, σιγά μην χαραμιζόμουνα μαζί της χωρίς σημαντικό λόγο – ειδικά όταν ακούει μονάχα metal και goth ακόμα και την ώρα του σεξ η βλαχάρα, τώρα ξέρεις τι έχω μάθει απ’αυτήν την τόσο «κολλητή και πιστή» σου φίλη, μόκο λοιπόν γιατί θα σε κράξω στο πανελλήνιο]. Συγνώμη, αναγνώστες και αναγνώστριες που σας ζάλισα με τέτοια βαρετά οικογενειακά θέματα αλλά μη ξεχνάτε πως αύριο είναι της Κασσιανής και λέω μήπως με την ευκαιρία το σκεφτεί κάποια ψυχή καλύτερα και μετανοήσει και αποσύρει τις αγωγές και πάμε όλοι στην ευχή του θεού και της παναγίας. Λέμε τώρα. Ελπίζουμε. Θα μου κακοφανεί να μοιραστώ τα ευρώπουλα αλλά άντε. Πάσχα έρχεται, γιορτή αγάπης βαρδινογιάννη. Σκέψου το μωρή, το αίμα νερό δε γίνεται κλπ κλπ. Θα περιμένω.

Εν πάσει, έλεγα λοιπόν ότι όπως ο Reston φρόντιζε πάντα (μα πάντα!) τα εντιτόριαλς του να είναι μια όσο το δυνατόν φυσική συνέχεια του συναισθήματος που ακαριαία προξενούσε η φωτογραφία στους αναγνώστες της εφημερίδας του, έτσι κι εγώ σκίζομαι για σας: να σας βάλω στο πνεύμα όσο το δυνατόν πιό γρήγορα, να πάει ο νους σας κατευθείαν στο ψητό, να κινηθεί το περίφημο «τραίνο των σκέψεων» σας προς τη σωστή κατεύθυνση: βόρεια δηλαδή, γιατί κάτω απ’ τ’ αυλάκι η γραμμή είναι απ’ την εποχή του Τρικούπη και βραδυπορούν τα τραίνα, άσε που τι στο καλό να κάνει κανείς στην Καλαμάτα; Ενώ βόρεια έχει ανοιχτωσιά, περνάς τους Ευζώνους αφού έχεις διασχίσει τον κάμπο και αναρωτηθεί γιατί έχει σκατί χρώμα της Λαρίσης το ποτάμι, σφυρίζοντας σκίζεις τα καφετιά χρώματα προς Μοναστήρι, Νις (Νύσσα κακιά, που λένε), Μπέογκραντ, διασταύρωση, Βούδα, Κούδα και στάση για ζάχερ-τόρτε με καφέ βιεννουά υπό τους ήχους του Βόλφγκανγκ. Ή του άλλου του Γιόχαν, όχι αυτού στο εργοστάσιο που φτιάχνανε τανκς με τον Φραντς, του βαλσάτου που πρωτοχρονιάτικα τιμούσε ο φον Καραγιάν[νης] και μόνο η ΕΤ δεν το έχει μάθει ότι πέθανε ο άνθρωπος χρόνια τώρα και μας ζαλίζει με ατέρμονες επαναλήψεις του, ως ξυλοκουνίστρα, να διευθύνει τη Φιλαρμονική στην ωραιότερη αίθουσα συναυλιών μετά της Βαρκελώνης. (Σιγά μη δεν έμπαινε η Βαρκελώνη στο κείμενο, μόνο για τους κήπους Γκουέλ δεν έχω κάτι να προσάψω.) Κι όλα αυτά για να καταλάβετε, αχάριστοι ημιμαθείς, πόση ενέργεια καταναλώνω για πάρτη σας.

Και τι θέλει να πει ο ποιητής; Θέλει να πει ότι ακόμα κι αν τα παρακάτω ποστς δεν είχαν γραφτεί, ή έστω είχαν γραφτεί γιατί κάποια ακατανίκητη δύναμη αγνώστου προελεύσεως είχε επιβάλλει στους/στις συγγραφείς τους να τα γράψουν και μάλιστα τους καθυστέρησε την αφόδευση ή τους προξένησε άλλες, προς στιγμήν μη καταγεγραμμένες βλάβες, σε μία μάλιστα (συγγραφέα), πέραν πάσης αβεβαιότητος, επέτεινε την αγωνία για το αποτέλεσμα του αυριανού ποδοσφαιρικού αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκαλλά δεν επιτρεπόταν η άσκηση πίεσης στο πλήκτρο enter ή το λεγόμενο αριστερό κλικ του ποντικιού όσο ο δείκτης βρισκόταν πάνω στο μπουτόν Publish Post, ε, σίγουρα ο γράφων (και κατά συνέπεια, ο κόσμος όλος που βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο με τον υπολογιστή του) δεν θα είχε χάσει απολύτως μα απολύτως τίποτε.

breathe’s datascape (τα μέσα έξω),
digital-era’s (Κάθε πότε χλωρινιάζω το μπάνιο),
old boy’s (Κάτι, κάποιον, οτιδήποτε),
George is your man’s (Τι ακούει από μουσική;),
blogarismenh’s (Karaoke),
arkoudos’ (Νάντια),
στην (μ)pooka του κανονιού [!] (Κυριακή των Βαϊων (και των …κλάδων)),
head over he..ll’s (grasshoppers & yello & young gods & clocks).

Κι όποιος δεν κατάλαβε ποιανού είναι ο στίχος στον τίτλο, μη τολμήσει να βάλει κόμεντ, τον έφαγε η μαύρη μαρμάνγκα. Τα άλλα σιγά μη τα καταλάβει κανείς, ποιός έχασε τη λεπτή ειρωνία να τη βρείτε εσείς, οπότε (πάλι) θα μου κόψει το μισθό η Andrea. Σι γιού του Μόρρoου.

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s