Κόκκινη Φλογίτσα, στον αγύριστο

Image Hosted by ImageShack.us

[Lisa Stansfield: Real Love] Μου μείνανε τρία τσιγάρα. Σκεφτόμουνα, «ένα τσιγάρο δρόμος» λέμε, ένα τσιγάρο κείμενο ποτέ. Να το γράψεις, όχι να το διαβάσεις. Άμα διαβάζεις, ξεχνιέσαι: η λεκάνη της τουαλέτας γίνεται αναπαυτική πολυθρόνα, συχνά το τσιγάρο καίγεται ξεχασμένο καθώς ρουφάς λέξεις, κι αν έχεις ξεχάσει το τασάκι, αφήνει σκουροκίτρινους λεκέδες στην άσπρη πορσελάνη. Έπιασα τη Διαβολιάδα και σε μια τυχαία κίνηση, βρήκα τον τίτλο. Παλιά Λίζα Στάνσφιλντ, κάνει με κάπνα και ξεχειλωμένο πορτατίφ, ο καφές τελειώνει, ρήαλ λάβ, είμαι ξυπόλητος: κάποτε φανταζόμουνα μια κοπέλα ξυπόλητη στην κουζίνα της, κι εκείνη μου είπε στο τηλέφωνο ότι φορούσε δυο ξέταιρες κάλτσες. Καταστροφή. Βγάλτες, της είπα, κάνει κρύο, απάντησε. Δεν ξαναμιλήσαμε.

[Elton John: The Heart of Every Girl] Μικρός, διάλεγα πάντα όσο θυμάμαι να φεύγω πρώτος. Στη φαντασία μου ήμουνα διάβολος, θάνατος συναισθημάτων, ένα κρύο πράμα, μια καταστροφή υπέρτατη. Ήξερα να ρουφάω τη ζέστη των ανθρώπων, φοβόμουνα πως ήμουνα ο μόνος: πού να φανταστώ τότε πως όλοι αυτό το ρούφηγμα κυνηγάμε, γιατί τρέμουμε μη φύγουμε παγωμένοι, η δικιά μας ζέστη δε μετράει. Είμαστε οι άλλοι, έτσι ναι, είμαστε. Υπάρχει μια γλύκα στη ζέστη που την ξέραμε όσοι είχαμε σόμπα και παππού να ψήνει κάστανα κι ας κάπνιζε το μπουρί καμιά φορά. Η πλύστρα θα’πλενε τις δαντέλες. Ο παππούς καθάριζε τα κάστανα, τα είχε χαράξει κατάλληλα, και μας έδινε από λίγο. Αυτό δε μας έβαλε μυαλό, δε μας δίδαξε το μέτρο παρά πολύ αργότερα, όταν οι φυγές είχαν συσωρευθεί και οι επόμενοι προορισμοί αραίωναν, οι μνήμες δεν έσβηναν ποτέ, οι πόνοι που προσπαθούσαμε να προλάβουμε ερχόταν από μια πίσω πόρτα και γρατζούναγαν, σαν να’ταν το μυαλό μας μαυροπίνακας: ανατριχίλα.

[Hothouse Flowers: Don’t Go] Ποτέ δεν έβαλα μυαλό. Θυμάμαι δυο φορές που είχα γαντζωθεί απ’ το στόμα που ανέδιδε μια ζέστη σαν της σόμπας εκείνης στο καθιστικό της Χαριλάου, πριν γίνει πενταόροφο με τράπεζα-τάφο στο ισόγειο. Είχα γαντζωθεί και κάποια δύναμη ανώτερη μ’εμπόδιζε να επαναλάβω τη σκωροφαγωμένη ρουτίνα του κακού ηθοποιού που πάντα ήμουνα, δεν ήταν δυνατόν. Έπρεπε να το κάνει κάποιος άλλος για μένα. Δεν υπάρχει άλλος τότε, δεν χωράει άλλος. Αν δεν μπορείς εσύ, το κάνει αυτή. Κάν’την να το κάνει. Κάν’την να το κάνει. Δεν είναι εύκολο, δεν είναι εύκολο. Τίποτα δεν είναι εύκολο.

[Ace of Base: Life is a Flower] Είχα δει ένα όνειρο, κι ήταν όλο γυρισμένο στο πάρκιν της Λαγουδέρας, ήταν νύχτα, τα πεύκα ήταν πιό αραιά και πιό επικίνδυνα, αυτοκίνητα με κύκλωναν όπως στα έργα τ’ αμερικάνικα κι έκαναν σπινιαρίσματα σηκώνοντας άμμο, έτρεχα να ξεφύγω μα με καθήλωναν με τα φώτα τους, οι προβολείς με τύφλωναν, η σκόνη έμπαινε στο στόμα μου και δεν μπορούσα να φωνάξω, στο τέλος έπεσα στα γόνατα, στρίγκλισμα φρένων, οι μηχανές μάρσαραν, τ’ αυτιά μου βούιζαν – κι αυτή μου πέταξε ένα λουλούδι. Μπροστά μου. Η λεμονόκουπα του αποτυχημένου ηθοποιού. Εικοσιένα χρόνια μετά, μου πετάει ένα λουλούδι κάθε βράδυ.

[The Cranberries – Animal Instinct] Μυρίζεις όπως – Και σταματάς. Μετά, μαθαίνεις να μην το λες, το σκέφτεσαι μόνο. Το ξέρεις. Αποφεύγεις τα ερωτηματικά βλέματα, την αμηχανία της στιγμής, το χαμήλωμα των ματιών σου, έναν ξερό βήχα που δε σημαίνει τίποτα. Οι εικόνες σβήνουν, τα φιλμ ξεθωριάζουν, το ίχνος του ήλιου απ’ τη χαραμάδα του παντζουριού πάνω στο λευκό σεντόνι στη Σαντορίνη, στη Σκιάθο, στο Μαρμαρά, στην Αμμουλιανή, στο Λιτόχωρο απλώνει σα λεκές στη μνήμη σου και τα πρόσωπα, οι λέξεις, τα σακ βουαγιάζ, τα τσόκαρα Scholl, οι χάντρες στο λαιμό, τα πανομοιότυπα τι-σερτς, οι ομελέτες στο λιμάνι, οι βουτιές στο σκοτάδι – μικραίνουν όπως αυτή η τελευταία κάφτρα απ’ το τελευταίο τσιγάρο που τώρα αγγίζει το φίλτρο, μια μικρή κόκκινη φλογίτσα που χάνεται. Μύρισε με. Σε μυρίζω. Σε μυρίζομαι.

[Το κείμενο αυτό γράφτηκε για χάρη της Ντόγιας, αλλά αφορά την Έλενα, τη Βίλμα και την Κατερίνα. Θεσπέσια σύμπτωση: κλείνοντας, έπεσε το The Perfect Drug, των Nine Inch Nails.]

Επιστροφή στο Μέλλον

Tell me and I forget. Show me and I remember. Involve me and I understand.
–Chinese proverb

Περίπου δύο μήνες πριν, είχα επισημάνει στο αγγλόφωνο blog μου (dystropia), έναν δικτυακό τόπο με μια πολύ ενδιαφέρουσα μελλοντολογική εκδοχή για την Πληροφόρηση, τη Δύναμη της Γνώσης και το Ψηφιακό Μέλλον της Δημοσιογραφίας. Το είχα σημειώσει, περιμένοντας κάποια συνέχεια ή αντίδραση. Κρίμα που δεν το είχα αποθηκεύσει κάπως, γιατί σήμερα που επισκέφτηκα τον τόπο δεν φορτώνει πια (ίσως ένα temporary glitch?). Δεν γνωρίζω ποιοί βρίσκονται πίσω από τον τόπο αυτό, αλλά δεν έχει πολλή σημασία, πραγματικά. Μία είδηση που βρήκα το Σαββατοκύριακο στην ηλεκτρονική εκδοχή της Γερμανικής Der Spiegel μου προξένησε μια κρυάδα στη σπονδυλική στήλη και σκέφτηκα πόσο πιθανότερο είναι να πραγματοποιηθούν οι «προφητείες» του τόπου από όσο πίστεψα καταρχήν.

Στο Sign and Sight παρουσιάζεται το Google Print Project, κάτι σαν μια μοντέρνα εκδοχή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, στοχεύοντας στην ψηφιοποίηση του συνόλου της έντυπης Γνώσης και την παροχή της μέσω του Διαδικτύου. Δεν είναι απλή επιχείρηση, αλλά υπάρχουν σύμμαχοι στην αγορά ήδη: το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο Amazon.com έχει δοκιμαστικά αρχίσει να αξιολογεί την πλατφόρμα Α9 και το «Search Inside the Book» με όσους εκδοτικούς οίκους έχουν συμφωνήσει, με στόχο την αύξηση πωλήσεων φυσικά. Το Google Print έχει συμφωνήσει με τις μεγαλύτερες αγγλόφωνες βιβλιοθήκες των ΗΠΑ (New York Public Library, Harvard University, Stanford) αλλά και την Bodleian της Οξφόρδης, για την άμεση ψηφιοποίηση 15 εκατομυρίων τόμων που αυτές περιέχουν. Σήμερα, κινείται στην Ευρώπη ώστε να συμφωνήσει ανάλογως και για περιεχόμενο σε γλώσσες εκτός των Αγγλικών.

Μπορεί πραγματικά να σκεφτεί κάποιος ότι είναι παράλογo project, ειδικά με τα προβλήματα Δικαιωμάτων με τους εκδότες δεν έχουν επιλυθεί. Πάντως, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Επίτροπος Viviane Reding αρμόδια της Κοινωνίας της Πληροφορίας, πρόσφατα υποσχέθηκε 36 εκατομύρια Eυρώ για την αναπτυξη μηχανής αναζήτησης και 60 εκατομύρια Ευρώ για την ψηφιοποίηση περιεχομένου. Ίσως αυτή η κίνηση να είναι η Ευρωπαϊκή αντίδραση στον «πολιτιστικό ιμπεριαλισμό» του Aμερικάνικου Google. Υπάρχουν όμως φωνές που υποστηρίζουν την ευρωπαϊκή επιλογή της προσπάθειας «συνεταιρισμού» με το Google Print Project και εξουδετέρωσης πιθανού πολιτιστικού κινδύνου. Αυτό σύμφωνα με το παρελθόν της Γαλλίας και της επιμονής της για την εξαίρεση των πολιτιστικών αγαθών από τη Συνθήκη GATT γίνεται πάλι επίκαιρο σήμερα, την επαύριο του Γαλλικού «Οχι» στην Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη.

Πράξετε τα δέοντα

Image Hosted by ImageShack.us

Σ’ ένα πρόσφατο σεμινάριο ηγεσίας σε εργασιακό περιβάλλον, παρουσιάστηκε η παρακάτω άσκηση στους συμμετέχοντες: Μια όμορφη κοπέλα (βλ. φωτό), η R, ζεί σ’ ένα νησί στη μέση της λίμνης. Είναι ερωτευμένη, τρελλά, με τον Z που ζεί στην πόλη της απέναντι όχθης. Μόνος τρόπος να περάσει είναι η βάρκα του Χ (ορίστε και ο ferryman). Ο οποίος όμως της ζητάει σεξ αντί για εισιτήριο. Η R συμβουλεύεται τον καλό φίλο της Y (στο νησί): αυτός αρνείται να πάρει θέση, λέγοντας ότι είναι δικό της θέμα. Τελικά, η R, τρελλή από έρωτα, «κάθεται» στον βαρκάρη Χ και περνάει απέναντι. Τρέχει και τα λέει όλα στον Z. Αυτός, τη χλευάζει, την διώχνει, και μετά περνάει στο νησί και σπάει στο ξύλο τον Y γιατί δεν έπραξε τα δέοντα.

Ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να αξιολογήσουν τα πρόσωπα της ιστορίας ως προς την ορθότητα των πράξεών τους. Αφού το σκέφτηκα λίγο, είπα να στείλω μέσω του μπλογκ μια ανοικτή επιστολή-σχόλιο στα παιδιά του e-rooster blog.

Kύριοι «Κόκκορες»,

Θα ήθελα να προσυπογράψω το «ζουμί» αυτού του πρόσφατου ποστ σας (Who Pays the Ferryman?). Το πώς όμως, χρησιμοποιείτε (και χρησιμοποιείται) αυτό το ζουμί, είναι άλλη υπόθεση.

Βασικά, υπάρχει (πρωτίστως) ένα ζήτημα αισθητικής. Η νέα όψη του μπλογκ σας είναι άθλια. Ο κόκκορας θέλει σφάξιμο. Τα χρώματα και οι συνδυασμοί που επιλέξατε είναι παράλογα. Οι νέες γραμματοσειρές είναι οι πλέον ακατάλληλες για οθόνη. Και το βλήτο στη φωτό (profile) του S G που μοιάζει να σκαλίζει τη μύτη του, με αποκαρδιώνει. Γιατί δεν έβαλε μια ωραία μοντέλα με προκλητικά χείλη ή έστω την (επίκαιρη) Παπαρίζου; Πώς μετά απ’ αυτά να μου κάνει καρδιά να συζητήσω εποικοδομητικά; Ε;

Τέλος (πάντων), γιατί δεν απαντάται η ερώτηση «πώς» θα μπούμε στο «σωστό δρόμο» ώστε (ως χώρα) να καταλήξουμε μ’ ένα βελτιωμένο σκηνικό; Εδώ γκρινιάζετε πως η κυβέρνηση έχει πολύ εξουσία στα χέρια της και παρ’όλα αυτά δεν είναι σε θέση να κάνει τίποτα: δέσμια των διαπλοκών, των συντεχνιών, των νταβατζήδων κλπ. Δέσμια του Φρενοκομείου. Σύμφωνοι. Και πώς διάολο θα εξαφανιστούν όλα αυτά; «the hard way», λέτε. Επειδή έχω διαβάσει στο μπλογκ σας ότι όλα τα μαγικά περί Άνταμ Σμιθ και Αόρατης Χειρός και του Ορθού Δρόμου της Ελεύθερης Αγοράς προϋποθέτουν και ισχύουν μόνο υπό καθεστώς ισονομίας και ευνομίας, μάλλον το ξεχνάμε αυτό το σχέδιο (εσείς δεν το ξεχνάτε πάντα, εκεί, επιμένετε να ελπίζετε ότι θα έρθει έτσι η ισονομία) αν βιαζόμαστε. Και καλά θα κάνουμε να βιαζόμαστε αν είναι να μείνει κανείς μας… Φαντάζομαι λοιπόν ότι προέχει να σφυρηλατηθεί στη συνείδηση και τη νοοτροπία του λαού η προτίμηση της ευνομίας και να ισχύσει από το κράτος και τοπυς λειτουργούς του η ισονομία. Ωραία, πάρα πολύ ωραία: να εκπαιδεύσουμε τον λαό λοιπόν. Θα τον εκπαιδεύσει η όποια κυβέρνηση (που έχει στο κάτω-κάτω και την [υπερ]εξουσία); Χμμ.. Μα αυτή τον χάλασε και τον χαλάει! Μήπως να τον εκπαιδεύσουμε οι όποιοι Πεφωτισμένοι (βάζω κι εμένα μέσα, είδατε;). Ναι, ναι! Μα πώς; Όχι βέβαια με άρθρα σε μπλογκ και περιοδικά που κυκλοφορούν μεταξύ τετρακοσίων γνωστών και φίλων. Μήπως πρέπει να κάνουμε καμιά επαναστασούλα; Χμμμ, καλό ακούγεται. Και το «διεφθαρμένο κατεστημένο»; Λετε να κάθεται να μας κυττάει; Να κάνουμε ένοπλη εξέγερση; Ε, ας κάνουμε, σιγά τώρα. Μα αυτά τα λένε οι κομμουνιστές – σιγά μωρέ, σιγά τη διαφορά [λέω εγώ]. Μήπως να κάνουμε την ένοπλη εξέγερση και να χώσουμε στα μυαλά των διεφθαρμένων συμπολιτών μας με συνοπτικές διαδικασίες την Αλήθεια και μετά να ανοίξουμε την πόρτα στην Ελεύθερη Αγορά να πάμε όλοι μαζί μπροστά; Ναι, ναι, για το καλό όλων (και των κομμουνιστών). Και η δημοκρατία; Προσωρινή παύση, τι διάολο, αν είναι για το καλό. Εδώ ο Μάο το έκανε αυτό σε δις Κινέζους και τώρα είναι σχεδόν έτοιμοι να σαρώσουν τις ελεύθερες αγορές. Είναι λοιπόν πιθανό και οι κομμουνιστές να είναι μαζί μας! Και ποιά θα είναι η διαφορά; Το χρώμα των στολών; Τα αρχικά του κόμματος (αντί για ΚΚΚ να είναι ΦΦΦ; Φάτε Φιλελεύθερες Φόλες (ζώα);) Η προαποφασισμένη ημερομηνία λήξης [χε χε] της Πεφωτισμένης Αυταρχίας; Η κατοχύρωση της ορθότητας της Αλήθειας (μας) μέσα από επιστημονικές διαδικασίες Πιστοποίησης και Αξιολόγησης; Ματαίως ρωτάω… Μάλλον δεν σας ενδιαφέρει. Δεν σας ενδιαφέρει γμτ;

Μόλις βρείτε τ’@@ να αφήσετε το πιπίλισμα της θεωρίας πως «δημοκρατία και ελεύθερη αγορά πάνε χέρι-χέρι» και να παραδεχτείτε δημοσίως την υποβόσκουσα πεποίθησή σας ότι υπό τις παρούσες συνθήκες η σύγχρονη αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία και ο κρατικισμός στον οποίο αναπόφευκτα διολισθαίνει, είναι ένα ατελές, αντι-δημοκρατικό και οπισθοδρομικό πολιτικό σύστημα το οποίο επιφέρει μόνο δεινά στο μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών ως οικονομικών αυτουργών (επιχειρηματιών, επενδυτών, εργαζομένων) και συνάμα αποτελεί διαρκή τροχοπέδη στο πλήρες ξεδίπλωμα της Οικονομικής Ευαρχίας της Ελεύθερης Αγοράς, και την κρυφή επιθυμία σας να αντικατασταθεί από ένα Νέο, «α-δημοκρατικό» πολιτικό σύστημα Εγνωσμένου (έστω, σε σας!) Απόλυτου Δικαίου που θα διαχειρίζεται λιτά, διακριτικά, αξιόπιστα και αποτελεσματικά το «Κράτος», εγώ ως και στο μπλογκ σας θα γράφω — αρκεί ν’ αλλάξουν τα χρώματα και να μπουν και μερικές μοντέλες στη μόστρα. Αφού πληρωθούν για να μας τα δείχνουν βέβαια, ως είθισται στην ελεύθερη αγορά: ό,τι έχει (ξε)πουλάει ο καθένας.

Γιατί τότε θα έχουν ξεμασκαρευτεί τα γλυκά «δημοκρατικά» επιχειρήματα και οι διαφορές απ’ τους ολοκληρωτιστές της «αριστεράς» σε πολιτικό επίπεδο θα είναι τόσο αμελητέες, που ούτε ένα μυρμήγκι δεν θα χωράει να περάσει ανάμεσά τους.

Χρουμφ.

Ποτέ χωρίς μουσική! Άκουγα Tom Ze (κυρίως) όσο το χτυπούσα αυτό το αριστούργημα. Βαράτε τώρα.

Όλες οι γυναίκες του Στέπφορντ

Διαβάσατε το άρθρο «The Dickification of the Western Female»;
Όχι, να το διαβάσετε!
Πρώτη φορά βλέπω κάτι τέτοιο. Βλέπω έναν άνθρωπο να κραδαίνει μαχαίρι (της κουζίνας) και να φωνάζει «ευνουχίστε με!»
Εντάξει, η κοινωνία έχει παρεκτραπεί.
Εντάξει, οι γυναίκες σκέφτονται πιο συχνά τα απαιτητικά Project τους παρά το σεξ (συχνά δε, σκέφτονται τα απαιτητικά project τους κατά τη διάρκεια του σεξ).
Εντάξει, οι ρόλοι έχουν μπερδευτεί.
Αλλά…
Να ακούς μια γυναίκα να βρίζει τις άλλες, αποκαλώντας τις λεσβίες επειδή έχουν ζωή εκτός χωρικών υδάτων της κουζίνας και τις κρεβατοκάμαρας;
«Διότι εμένα ο άντρας μου θα με σκότωνε αν έβγαινα απο το σπίτι- εκτός κι αν ήταν να πάω για ψώνια (ο γλυκός μου!).»
«Διότι προτιμάω καρκίνο του στήθους, παρά μειωμένη ποσότητα βυζιών (μικρά βυζιά έχουν μόνο οι λεσβίες).»
«Διότι οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να έχουν εκπομπές στην τηλεόραση και να διαβάζουν βιβλία, εκτός κι αν είναι για να μάθουν πως θα πέρνουν καλύτερες πίπες.» (dystro, μην το λογοκρίνεις αυτό, μάυρο φίδι που σ’ έφαγε!) [Σημ. dystro: παίρνουν, γμτ, πΑΙρνουν. Μην τυχόν και μάθουν να περνούν χωρίς να παίρνουν… Και κόψε τα ψόφια περί λογοκρισίας: αυτά ισχύουν εκεί που δουλεύεις. Χρουμφ.]
«Διότι ο ρόλος της γυναίκας δεν είναι να είναι έξυπνη (έξυπνες είναι φυσικά οι λεσβίες!). Ο ρόλος της είναι να βρει κάποιον άντρα έξυπνο και δυνατό να την προστατεύει – εντάξει, της επιτρέπεται να είναι αρκετά καπάτσα για να τον κάνει να μην έχει σχέσεις με την ιδιαιτέρα του (λες και θα το μάθει ποτέ!)……………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………….»

Image Hosted by ImageShack.us

Γράφω αυτές τις γραμμές και σκέφτομαι.
Έχω γίνει μία απο αυτές;
Τις φρικτές ανδρο-γύναικες καριερίστες που τρώνε άντρες για μεσημεριανό και δεν ξέρουν να τηγανίσουν ούτε αβγό;
Που θα καταλήξουν με ένα δονητή στο κρεβάτι και έξτρα πακέτα μπαταρίες επειδή οι άντρες δικαιολογημένα θα προτιμήσουν κάποια πιο χαζή και πιο ξανθιά και πιο γυμνή;
Που ευνουχίζουν τους συνοδούς τους κάθε ξημέρωμα;
Ή μήπως είμαι λεσβία;
Φθονώ τους άντρες γιατί θέλω να γίνω σαν κι αυτούς;
Έχω φθόνο πέους;
Η ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΗ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΟΧΗ που καλείται απο τα 20 ακόμα να εκπληρώνει 200 διαφορετικούς ρόλους μέσα στο 24ώρο και τα έχει παίξει;
Κάποιος μας έχει πείσει οτι πρέπει να είμαστε τέλειες για να μας θέλουν οι άντρες.
Μακάρι τα πράγματα να ήταν πιο απλά. Οι άνθρωποι να ήταν πιο μονοσήμαντοι.
Δε φταίνε οι γυναίκες.
Δε φταίνε οι άντρες.

Ξέρετε τί προσέχω όταν εμπλέκομαι σε αυτά τα (πολύ συχνά στους δημοσιογραφικούς χώρους) παιχνίδια τύπου «άντρες VS γυναίκες»;
Αυτό το VS.
VS, εναντίον.
Εναντίον τίνος;
Τί είναι, πόλεμος;
Ποιος είναι καλύτερος;
Ποιος έχει το μεγαλύτερο πουλί; (οι άντρες)
Ποιος είναι καλύτερος οδηγός; (οι άντρες)
Ποιος είναι πιο αποτελεσματικός στη δουλειά του; (οι γυναίκες, όταν δεν αναλώνονται σε υστερίες)
Ποιος είναι πιο επικοινωνιακός; (οι γυναίκες)
Δεν είμαστε ίδιοι, δεν είναι αγώνας στήθος με στήθος! (οι γυναίκες)
Είμαστε διαφορετικοί. Και μέσα απο τη διαφορετικότητά μας ίσοι.

Ο άντρας λέει, εργάζεται και γυρίζει κουρασμένος, η γυναίκα θα πρέπει να είναι σπίτι με έτοιμο φαγητό και έτοιμο κορμί για σεξ, όπου και όπως αυτός επιθυμεί.
Καταρχάς σε ποια κοινωνία αναφέρεστε;
Ποια οικογένεια έχει τα μέσα να ζει ευπρεπώς με ένα μόνο μισθό το μήνα;
Και μέχρι να παντρευτεί η γυναίκα, ποιος θα τη ζει αν δεν δουλεύει; Ο μπαμπάς της;
Και που θα βρίσκει τα λεφτά να αγοράσει τα ρούχα, τα καλλυντικά και τη συνδρομή στο γυμναστήριο που θα κάνουν τον Άντρα να την προσέξει;
Ευχαρίστως να κάνω τη γάτα του σαλονιού. Το πιο εύκολο πράγμα είναι να είσαι νοικοκυρά.
Όχι, δεν υποτιμώ τη δυσκολία του μουσακά.
Όμως το να κάνεις μόνο ένα πράγμα, να έχεις μόνο ένα ρόλο είναι απείρως ευκολότερο απο το να έχεις 15. Το ίδιο εύκολο θα ήταν να είσαι μόνο καριέρα, ή μόνο φίλη, ή μόνο γονιός, ή μόνο αντικείμενο θαυμασμού.

Πιστεύω στην ισορροπία.
Ναι, να ξέρεις να προσφέρεις ανακούφιση και ξεκούραση στον άλλο.
Ναι, το τσ…κι ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. [Σημ. dystro: δεν εννοεί «τσακμάκι» εδώ. Δεν ξέρω γιατί αυτολογοκρίθηκε.]
Ναι, δεν είναι κακό να ξέρεις να φτιάχνεις ένα φαί της προκοπής.
Είναι κακό να μην έχεις προσωπικότητα.
Είναι κακό να μην στοχεύεις στην αυτοβελτίωση.
Είναι κακό να μην έχεις μια δική σου δουλειά.
Ναι και στο τηγάνι, ναι και στο laptop.
Στις σωστές δόσεις.
Γιατί πάνω απ’ όλα, δεν είμαστε άντρες και γυναίκες.
Είμαστε άνθρωποι.
Και πρέπει να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο, όχι να βγαίνει κάποιος απο πάνω.
Η ζωή δεν είναι sex play να είναι ο ένας μόνο dominant και ο άλλος μόνο submissive.
Αν ήταν, δεν θα είχε και πολύ ενδιαφέρον.

Η φίλτατη συγγραφέας του εν λόγω άρθρου, που έχει κυρήξει τη δική της σταυροφορία υπέρ της κλειτοριδεκτομής, θα με χαρακτήριζε λεσβία.
Εντάξει λοιπόν.
Χίλιες φορές λεσβία, παρά ζαρζαβατικό στην κουζίνα.
Σκέφτομαι, άρα υπάρχω.
Αν αυτό συνεπάγεται…τότε ναι,
ΕΙΜΑΙ ΛΕΣΒΙΑ!!!!!!!!

Σερβιέτες με Φτερά

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Δεν μου προκάλεσε έκπληξη όταν πρωτοδιάβασα το θέμα στο μπλογκ της Ria Bacon: στα αποτελέσματα έρευνας από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ* σχετικά με την συνολική απόκλιση της προσωπικής οικονομικής προόδου (της προκοπής δηλαδή) βάσει του φύλου (γυναίκες-άνδρες) στις ενότητες Υγεία – Πολιτική – Οικονομία – Εκπαίδευση, οι χώρες που πρώτευσαν (που εμφανίζουν δηλαδή την υψηλότερη καταγεγραμμένη «Ισότητα») είναι οι Σκανδιναβικές: Σουηδία, Νορβηγία, Ισλανδία, Δανία, Φινλανδία (μ’αυτή τη σειρά). Τώρα γνωρίζετε πού πρέπει να μεταναστεύσετε, κορίτσια.**

Πάντως η Ελλάδα καταφέρνει να είναι 50η στην παγκόσμια κατάταξη, πίσω από Ζιμπάμπουε, Ινδονησία, Μπαγκλαντές και Νότιο Αφρική… Ούτε η Μίλενα Αποστολάκη, ούτε η Λιάνα Κανέλλη, ούτε η Μαριλίζα Κουξουμούξου-πως-τη-λεν, ούτε η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη κατάφεραν να ανεβάσουν το επίπεδο όσο μόνη της η Έλενα Παπαρίζου (ως Ελληνο-σουηδέζα) το έχει καταφέρει.


* World Economic Forum: Ναι, είναι οι ίδιοι που μετρούν και κατατάσσουν τις χώρες ως προς την Ανταγωνιστικότητα (όπου η Ελλάδα είναι σήμερα 37η παγκοσμίως με πρώτη τριάδα τις Φινλανδία – ΗΠΑ – Σουηδία) και ως προς τις Δικτυακές Υποδομές (όπου η Ελλάδα είναι 42η παγκοσμίως με πρώτη τριάδα τις Σιγκαπούρη – Ισλανδία – Φινλανδία)…

**Μεταναστεύσετε: Από την άλλη, προκύπτει προβοκατόρικα η ερώτηση: μήπως η σούπερ-ισότητα αυτή που εκεί είναι πλέον modus vivendi, είναι ταυτόχρονα και η αιτία που οι Σκανδιναβές ‘φέρονται’ να φέρονται σαν λυσσάρες όταν βρεθούν με κλασικούς «μισογύνηδες» ανατολίτες ή μεσογειακούς; Ή μήπως όλες αυτές οι ιστορίες δεν είναι παρά ένας αντρικός μύθος; Θα επανέλθουμε επί του θέματος, εντάσσοντάς το στο γενικότερο προβληματισμό που είχαμε εντοπίσει στο (χιουμοριστικό) μπλογκ Sadly, No! με τίτλο The dickification of the Western female — κι ο,τι καταλάβει ο καθένας…

Saving Face

Image Hosted by ImageShack.us

Με δύο φωτογραφίες επανέρχεται ο ΥΚ (Little Shots of Happiness), προκαλώντας, εύλογα, το σχόλιο του hector drone περί του αιτίου προσέλκυσης επισκεπτών (και δη σχολιαστών) στα μπλογκς. Το θέμα φαίνεται πως απασχολεί πλείστους όσους δημιουργούς και περιπλανώμενους της μπλογκοκοινότητας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα των τελευταίων ημερών τόσο η (παλαίμαχη) Θεία Σοφία, η οποία σοκάρεται όταν ανεβαίνουν τα ‘χιτς’ ανεξήγητα, όσο και ο Πιτσιρίκος, ο οποίος χτύπησε ‘φλέβα’ με τα χιουμοριστικά του περί Γιουροβίζιον και λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων και γνώρισε ανεπανάληπτη επιτυχία εν μια νυκτί (πανάξια όμως, είν’αλήθεια – κι αν τον χαρακτηρίσατε ευθυμογράφο, διαβάστε απλώς το σημερινό του ποστ με τίτλο ‘Θυμώνω, άρα υπάρχω’). Όλες αυτές οι «μετακινήσεις αναγνωστών» (που έχουν μια αύρα από παλαιότερες κινητοποιήσεις για να μη χαθεί η ψήφος των ετεροδημοτών) σίγουρα μπορούν να εξηγηθούν, τουλάχιστο στο επίπεδο που τα μπλογκς αλληλοσχολιάζονται και αλληλοσυνδέονται. Ο Δημήτρης (Don’t Kiss the Frog) επανέρχεται με βαθυστόχαστο πλην ακατάληπτο (πλην ΘτΠ και λοιπών σχετικών με τον προγραμματισμό) πόνημα και σειρά τεχνικών επεξηγήσεων περί της Διαπλοκής των μπλόγκερς. Ο Παναγιώτης (Vrypan Monitor), του οποίου την δουλειά χρησιμοποιούμε και απολαμβάνουμε άκοπα οι περισσότεροι, ζητάει κριτικά σχόλια προκειμένου να βελτιώσει και να εμπλουτίσει, λαμβάνει δε ουκ ολίγα. Aπό κοντά, το πολύ καλό πολυσυμμετοχικό μπλογκ Σπιτάκι, ξεκινά μια (ν ακόμα) παρέμβαση-έρευνα πάνω στα αίτια και το σκοπό του μπλόγκιν. Δεν υπάρχουν βέβαια ούτε εύκολες, ούτε απλές απαντήσεις (εκτός ίσως από την προσέγγιση «it’s all about sex» που όμως δεν αναζωπύρωσε ούτε η πρόσφατη επίσκεψη Γιαλόμ στην Αθήνα).

Γενικώς πάντως, νοιώθουμε μια κινητικότητα. Αρκετοί από τους αναφερθέντες ως αγνούμενοι σε προηγούμενό μας ποστ «έσκασαν μύτη» και ανακοίνωσαν ότι ζούν και βασιλεύουν και απλά έχουν πάρει το scenic route κι έρχονται σιγά-σιγά. Άλλοι δηλώνουν μια κούραση και προϊδεάζουν για πρόσκαιρη περίοδο αγρανάπαυσης (βλ. Αρκούδο, Κουρούνα). Πολλοί το έχουν ρίξει σε ανακαινίσεις εν όψει της θερινής περιόδου. Εκτός από το «σπίτι» μας που αν ήταν σπίτι κανονικό θα’χαμε ξοδέψει μια περιουσία σε ταπετσέρηδες και μπογιατζήδες έτσι αστραπιαία που μας τ’ αλλάζει η medea [η οποία, επιμένει «άφωνη» γιατί δεν πήρε λέει την επάρκεια νεοελληνικής γλώσσας(!) αλλά υπόσχεται να συνεχίσει τις δοκιμές εδώ μέχρι να σκάσουν οι οχτροί μας], νέα εμφάνιση απέκτησαν πρόσφατα οι Crazy Monkey και Naftilos (αυτοί ως και τον τίτλο τους άλλαξαν) αλλά και, σήμερα, η παρέα του e-rooster. Να μην ξεχάσω την εξαίσια, δροσερή, ανεπανάληπτη discolata και τις πατούσες της.

Συνεχίζονται οι οργανωτικές παλινδρομήσεις και οι εγγραφές για το επερχόμενο άτυπο «όχι-σε-ταβέρνα» bloggers’ meeting της Αθήνας. Σπεύσατε. Και ρωτήστε τον vague tourist για την ταινία του σημερινού τίτλου.

Mουσικές για σήμερα προμήθευσαν:
– Playmobile Soldier (Playbig’s Remix),
Micatone
– Superworld (Swag’s Kryptonite Mix),
Mo’Horizons
– Twilight In Galisteo (Bossa 4 Dexter), Ottmar Liebert
– Everybody Hurts, R.E.M.
– Metamorphosis 2: Danae, Paul Schwartz

Bloggers meat?

Κρητίκαρος μεγαλοκτηματίας και ζωέμπορος, πολύ κοντά στα 90, από χρόνια χήρος, νυμφεύεται μετά από κεραυνοβόλο έρωτα εικοσιεξάχρονη νταρντάνα. Μετά παρέλευση τριμήνου, η νύφη ανακοινώνει εγκυμοσύνη. Μια και δυό, ο Κρητίκαρος επισκέπτεται τον γυναικολόγο τους:

-Ζα πεζ’μου γιατρέ, ρωτάει εναγωνίως, μπας κι έχει το μωρό κανένα πρόβλημα που είμαι τόσο μεγάλος;

Ο γιατρός, που δεν ήταν και ντόπιος, ακούμπησε τους αγκώνες στο γραφείο του και απάντησε ήσυχα-ήσυχα: – Θα σου πω μια ιστορία, και βγάλε συ τα συμπεράσματά σου. Ήτανε στο χωριό μου στην Κόνιτσα μια παρέα φίλοι, κυνηγοί. Πήγανε οι πέντε τους στο βουνό να χτυπήσουνε αρκούδες. Στρώσανε σε μια καλύβα από βραδίς, έπρεπε να ξεκινήσουνε το καρτέρι πριν τα ξημερώματα. Στις 5 το πρωί, οι τέσσερεις σ’κωθήκανε και φύγανε. Ο πέμπτος βαρυκοιμήθηκε, δεν άκουγε τίποτα. Κατά τις 7, ξυπνάει, βλέπει τι ώρα είναι, βλέπει και τους άλλους άφαντους, σαλτάρει μια, αρπάζει το αμπέχωνο, βάζει ξυπόλητος τις μπότες και μεσ’ την παραζάλη, αντί για το τουφέκι αρπάζει μιαν ομπρέλα. Τρέχοντας βγαίνει απ’ το καλύβι να πάει να τους βρει. Δεν κάνει διακόσα μέτρα, χραπ πετάγεται μπροστά του μια αρκούδα μαύρη, θεόρατη! Ορμάει η αρκούδα να τον φάει. Κάνει ο δικός μας έτσι την ομπρέλα, σημαδεύει την αρκούδα, κλααακ, ανοίγει η ομπρέλα! Πάρ’την κάτω την αρκούδα, τέζα!

– Δεν είναι δυνατόν γιατρέ, πετάγεται ο Κρητίκαρος. Κάποιος άλλος το’κανε!

– Α γειά σου, ανθυπομειδιά ο γιατρός.

Απ’ τον LeCarre – α, ρε Γιαννάκη με τ’αστεία σου… Αφιερωμένο στη Νανά, την Εύη, τον Μάρκο, τον Πατρίκ, την Άννα τη μικρή, την Άννα τη μεγάλη, τον Θοδωρή, τη Δέσποινα, την Τώνια, τους Θωμάδες, το Γιωργάκη και τα κορίτσια του, τη Ζωή, τις αδελφές Φρίκη, τον Ούμπι-Θρούμπι και τη Μάγδα την τελευταία των μωρηκανών.

Για την επικείμενη συνάντηση των bloggers στην Αθήνα, ακολουθείστε το λινκ στον τίτλο.