Πουτάνες – Ευγένεια και ανταποδοτικότητα.

Image Hosted by ImageShack.us

Το είχα, το είχα γμτ: αμέσως μόλις σηκώθηκα απ’ το τραπέζι (δεν είχαμε μουσακά, αυτό ήταν παραπλανητικό), έσπευσα να ολοκληρώσω τη βόλτα μου στη μπλογκογειτονιά. Σταμάτησα στον αδελφό A Kontrario και χαμογέλασα λίγο: φαίνεται η ανάγκη του για ρακόμελα στη χώρα της μπύρας τον κάνει ανεκτικό απέναντι σε άτομα που ισχυρίζονται ότι οι φτωχοί δεν έχουν να φάνε επειδή είναι ..φτωχοί. Παραείσαι μεγαλόκαρδος, αριστερόχειρα. Γιατί γμτ κανένας νεοκαπιταλιστής ή τέλος πάντων υπερασπιστής του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δεν αναφέρει ποτέ το ρόλο και τις επιπτώσεις των πολέμων στην ανάπτυξη της [Δύσης/Μητρόπολης] και στην υπανάπτυξη του [Τρίτου Κόσμου/Περιφέρειας]; Βαριέμαι να αναλύω, όπως άλλωστε και όλοι σας, είσαστε όλοι τόσο σίγουροι πως η άποψή σας είναι η σωστή και όλοι άλλοι είμαστε ηλίθιοι ή στο καλύτερο, αδιάβαστοι. Αυτό μας κάνει και γελάμε πολύ εμάς που ξέρουμε πως η άποψή μας είναι η μοναδική σωστή. Εν πάσει, με το που ξεφύλλισα τον lefty, το είχα. Το θέμα αυτού του ποστ, ντε. Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο.

andrea zax: γιατί δε μπορώ ν’ανεβάσω φωτογραφία στο προφάιλ;
μπουκωμένος: έλα παιδί μου, δεν σ’ακούω καθαρά, φύσα λίγο…
andrea zax: τι;
χαμογελών: φύσα λίγο, φύσα!
andrea zax: φου, φφφοοοοου, φφφφφφφφφφφφφοοοοοοοοοού….
μούργος: ωραία, έχεις ανοίξει το βάτραχο;

Αν πάτε τώρα (=από Δευτέρα, χεχ) και κλικάρετε τ’ονοματάκι της συμπλογκερούς μου πάνω δεξιά και δείτε στο προφίλ της τι κουμάσι είναι ένα ζώο, δούλεψαν οι οδηγίες μου (η πρώτη ερώτηση δωρεάν, μετά 19 ευρώ την ερώτηση και τυχόν φορμάτ από 100 ευρώ χωρίς μπακάπ, από 250 με μπακάπ και εν συνεχεία ριστόρ σε δικά μας μίντια, παίζουμε και Μακ και ΧΡ και 2000, πληροφορίες εντός, όλες οι τιμές συν ΦΠΑ 19%). Άσε που η αξιαγάπητη Άντρεα με συνεχάρη για την υπομονή μου (αν ήξερε πόσες ώρες έχω στην πλάτη μου στο customer support…) και μ’ έκανε γενικώς να αισθανθώ άσχημα που την έπεσα στο Φροσάκι έτσι άγρια χθες…

Πάντως, με τα γόνατα ψιλο-λυώμα (δεν έχετε ακούσει τη φωνή της andrea στο τηλέφωνο), έχασα το Θέμα μου!

Άντε πάλι να πιάσω τα μπλογκς απ’την αρχή, να βγάλω κεντρική ιδέα και να σας παρουσιάσω τα καλυτερότερα. Πού να τρέχεις, Παρασκευή απόγεμα… Ας ολοκληρώσουμε με μερικές γενικές διαπιστώσεις καλλιτεχνικής φύσεως (παίζουν και ως αποφθέγματα της ατελείωτης σοφίας μου, προορισμένα να βελτιώσουν τα μυαλά της νεώτερης γενιάς). Έχουμε και λέμε. [Μουσική υπόκρουση: I’m gonna sit right down and write myself a letter, Billy Williams: You’ve Got Mail OST]

Image Hosted by ImageShack.us

Σε γενικές γραμμές, η σχέση κάθε μπλόγκερ [συγχωρείστε με, κυρίες μου, αλλά θα χρησιμοποιήσω το αρσενικό γένος για τις περιγραφές μου υπονοώντας και το θηλυκό, εκτός κι αν υπάρχει ειδικός λόγος διαχωρισμού] με το «κοινό του» είναι μια κατάσταση χάρμα, να τη ζηλεύει ο κάθε χαρακτήρας του Μπέργκμαν. Τους σκέφτεται ο μπλογκεράς τους αναγνώστες του, τους έχει «έγνοια». Αν για κάποιο λόγο αργήσει να ποστάρει, δεν έχει κέφια, δεν του βγεί αρκετά αισιόδοξο το θέμα, αισθάνεται την ανάγκη ν’ απολογηθεί. «Δεν είμαι καλά σήμερα», «περνάω μια φάση, μια κατάθλιψη», «είμαι στις μαύρες μου αλλά πού θα πάει» – φοβάται μην τους στεναχωρήσει και τους χάσει ακόμα. (Συχνά βρίσκει την ευκαιρία να τα χώσει στην κοινωνία, τα αφεντικά, την οικονομία, τη σκατοδουλειά, τη σχολή – θέματα πιασάρικα διότι προκαλούν ταυτίσεις και «δένουν» τους αναγνώστες που κατά πάσα πιθανότητα είναι ομοιοπαθείς.) Ταυτόχρονα, πιστεύει βαθιά μέσα του πως οι αναγνώστες του είναι όλοι τακτικοί και ζουν σχεδόν αποκλειστικά για να διαβάζουν το μπλογκ του. (Τι νομίζετε ότι κάνουν όλα αυτά τα εικονιδιάκια που μετράνε χιτς και καταγράφουν αφίξεις, ντι-εν-ες και ντι-εν-έι;) Εντάξει, ξέρει ότι διαβάζουν κι άλλα μπλογκ αλλά είναι σίγουρος ότι το δικό του αποτελεί το Ευαγγέλιο του κάθε σωστού αναγνώστη.

Αυτόματα, δημιουργείται μέσα του μια ενοχική υποχρέωση: είναι πλέον καθήκον του να κρατάει αυτούς τους αναγνώστες ενημερωμένους, ορθά πληροφορημένους και ευτυχισμένους. Εκτός απ’ τα δικά του θέματα, συχνά θεωρεί υποχρέωσή του να στιγματίζει τα κακά θέματα των άλλων (όχι στο δικό του μπλογκ, εκεί, στο σπίτι τους) για να προφυλάξει τυχόν αναγνώστες του που θα ξεστρατίσουν ως εκεί (βέβαια, έτσι τους δείχνει και πόσο πανταχού παρών είναι και πόσο τους φροντίζει, όπου κι αν βρίσκονται).

Οι περισσότεροι μπλόγκερς έχουν καταλήξει σε ένα κύκλο άλλων, φιλικών προς αυτούς μπλόγκερς, τους οποίους μοστράρουν στη στήλη των λινκς τους (βλ. λήμμα). Όταν τα λινκς είναι λίγα, μέχρι μια ντουζίνα ας πούμε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι πρόκειται περί (α) ολίγων φίλων απ’ την καθημερινή (πραγματική) ζωή, (β) ολίγων μπλόγκερς με συναφή θεματολογία αλλά σχεδόν πάντα με κάποιες αδυναμίες που τους καθιστούν θεωρητικά ακίνδυνους σε πιθανή «κλοπή» πιστών αναγνωστών και, (γ) κάποιων μπλόγκερς που θεωρούνται «ιερά τέρατα» είτε λόγω παλαιότητος είτε λόγω μπλογκαστικού μύθου και άρα δεν υπάρχει μ’ αυτούς ανταγωνισμός με την νορμάλ έννοια. Στα μπλογκς των κατηγοριών (α) και (γ) ο μπλόγκερ αφήνει ενίοτε θετικά πλην γενικόλογα και ασαφή σχόλια, τύπου «εξαιρετικό ποστ» ή «έγραψες πάλι, μεγάλε» ή «μ’ έκανες και γέλασα, να’σαι καλά». Τα σχόλια στην ομάδα (βού) ενδεχομένως να έχουν και μια σφήνα ή μια προκίτσα, πάντοτε χάριν του εποικοδομητικού διαλόγου.

Τώρα, να δούμε λίγο αναλυτικότερα το θέμα των λινκς και δη της ανταποδοτικότητας αυτών. Προσωπικά πιστεύω ότι κάθε μπλογκ πρέπει να έχει τουλάχιστον δύο λινκς, αν μη τι άλλο για να βοηθάει τον τυχαίο, νεοφώτιστο περιπατητή που σερφάρει στην ελληνική μπλογκογειτονιά. Αυτά τα δύο λινκς είναι μάλιστα πολύ συγκεκριμένα, τα βάζω εδώ ώστε όσοι ενδιαφέρονται να τα τσιμπήσουν άμεσα. [Για τεχνικές συμβουλές και οδηγίες δημιουργίας links list, ισχύει ο τιμοκατάλογος παραπάνω.]
Vrypan’s Monitor
Kinja Greek Blogs
Η επιλογή που υπάρχει εκεί είναι πολύ ικανοποιητική και μπορεί να δώσει ατελείωτες ώρες ευχάριστου σέρφιγκ σε κάθε πικραμένο ιστοδοιπόρο. Στο θέμα μας όμως. Τα λινκς δεν εφευρέθηκαν για να βοηθάμε αγνώστους, αλλά πρωτίστως για να βοηθάμε εμάς. Οι περισσότεροι μπλόγκερς ταιριάζουν σε μιά απ’ τις παρακάτω κατηγορίες (ξέρω ότι για το θέμα αυτό έχουν γράψει κι άλλες συναδέρφισες, αλλά πού να τρέχω τώρα να βρίσκω παραπομπές):
(α) Λινκάρουμε ό,τι κουνιέται, πετάει ή κολυμπάει…
(β) Λινκάρουμε ό,τι μας λινκάρει (αυστηρά)
(γ) Λινκάρουμε ό,τι μας αρέσει (τα κριτήρια είναι υποκειμενικά δηλαδή)
(δ) Λινκάρουμε ό,τι μας βολεύει
Είναι προφανές ότι για την κατηγορία των μπλόγκερς που φαντασιώνω εδώ, μας ενδιαφέρει η κατηγορία δέλτα. [Ελπίζω να μη βρεθεί πάλι κανένα Φροσάκι και μου τη βγεί παραπονούμενο εκ των προτέρων – χωρίς καν να έχει μπλογκ! Ξεκαθαρίζω πως μπλόγκερς σαν αυτούς που περιγράφω εδώ υπάρχουν ακριβώς τετρακόσιοι εικοσιτέσσερεις. Μόνο έξη απ’αυτούς εμφανίζονται στα δικά μου λινκς. Ψάχτε.]

Τι βολεύει λοιπόν τον μπλόγκερ μας να λινκάρει; Είπαμε: ρίαλ λάιφ φίλους, μη-ανταγωνιστές και ιερά τέρατα. Προσθέστε επιπλέον κανένα λινκ σε τίποτα λεξικά, βικιπίντιες, ρόιτερς, μπι-μπι-σι γκρικ και έδεσε το μελιτζανάκι (γλυκό που δεν μου αρέσει, παρεπιμπτόντως). Άντε, αν είναι καλλιτεχνικής φύσεως και κανένα φλού αρτιστίκ σάιτ με ασπρόμαυρες φωτογραφίες ή στολές παραδοσιακού χορευτικού συγκροτήματος, πολύ προχωρημένες. Βεβαίως, κυρίες μου, τον μπλογκερά μας δεν τον απασχολεί τόσο το ποιούς θα λινκάρει αυτός, αλλά το ποιοί θα τον λινκάρουν. Εκεί να δείτε αγωνία, ιδρώτα και άγχος. Ιδανικό θα ήτο, βεβαίως βεβαίως, να μας λινκάρουν ΟΛΟΙ οι «σωστοί» κι ας μη τους λινκάρουμε εμείς. Άλλωστε, έχουμε το καλύτερο μπλογκ, σωστά; Δεν θα αναλύσω διεξοδικά στη μεθοδολογία των τρυκ που χρησιμοποιεί ο αποφασισμένος μπλογκεράς προκειμένου να λινκαριστεί από τα σωστά μπλογκς (αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη μια φορά, γμτ). Σχολιάζει σοβαροφανέστατα, συμπλέει στη θεματολογία, αναφέρει δήθεν αθώα μέσα στο κείμενό του τον μπλογκερά-στόχο (ελπίζοντας να βγεί η αναφορά στο Technorati, π.χ. κι ο άλλος να συγκινηθεί)… Εν πάσει, κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι του να λινκαριστεί – χωρίς να γίνει ρόμπα βέβαια. Μόλις αυτό συμβεί, αυτομάτως και δια παντός τον ξεχνάει.

Εδώ χρειάζεται μια σημείωση επεξηγηματική: για την πλειοψηφία των μπλόγκερς, το λινκ είναι ολίγον επώδυνη διαδικασία. Ακόμα κι αυτοί που χρησιμοποιούν υπηρεσίες όπως λ.χ. το blogroll, βαριούνται φριχτά να διαγράφουν λινκς που έχουν ήδη ανεβάσει. Έτσι, άπαξ κι ένα λινκ μπει, δύσκολα μα πολύ δύσκολα βγαίνει. Οπότε, είναι ελάχιστος ο κίνδυνος για τον μπλόγκερ μας να τον κατεβάσει ο «καλός» που τον έχει ήδη ανεβάσει.

Εδώ ακριβώς έκανα το λάθος να διακόψω για καφεδάκι. Όταν επέστρεψα, ξαναδιάβασα τα όσα είχα γράψει και δεν πίστευα στα μάτια μου! Όχι μόνο δεν αναγνωρίζω σαν δικές μου όλες αυτές τις φριχτές, κατασκευασμένες ψεμματούρες αλλά δεν έχω ιδέα πώς να συνεχίσω το άθλιο αυτό άρθρο, τι να συμπληρώσω, πώς να τελειώσω. Τηλέφωνο στην andrea zax!

πορωμένος: έλα, σόρρυ, πήζεις;
andrea zax: σπίτι είμαι…
μαλάκας: παρντόν;!;!; εσύ δεν είσαι που δουλεύεις μέχρι τα μαύρα μεσάνυχτα;

andrea zax: καλά μωρέ, πιστεύεις όλα όσα γράφω στο κωλομπλόγκ;
ειρηναίος: μωρή χαμένη, μας κοροϊδεύεις; άει πνίξου!
andrea zax: μπάνιο κάνω!
πόντιος: καλό ..σαββατοκύριακο.

Ανίκανος να σκεφτώ φυσιολογικά πλέον, έκανα έτσι να πιάσω μια Άθενς Βόις. Ήθελα να μιλήσω βρώμικα. Η Μυρτώ ποτέ δε λέει όχι σε περιπτώσεις σαν τη δικιά μου…

Image Hosted by ImageShack.us

[Στο μεταξύ άλλαξε και το σάουντρακ: ακούω Le bal des patineurs, Rene Aubry: Ne m’oublie pas. Καλό Σ/Κ, άπαντες. Αν μη τι άλλο, μη χάσετε τον φοβερό και τρομερό nik-kit σε νέες περιπέτειες στη χώρα της Eurovision.]

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s