Γενική Αμνησία

Image Hosted by ImageShack.us
Κόλλημα κι αυτό με τη Γιουρο-βύζιον… βεντουζωθήκαμε γμτ!

Αντί να κοιμηθώ (όπως θα μου άξιζε, μετά από δύο συνεχόμενα ξενύχτια – η ονομαστική γιορτή δεν τελείωσε το Σαββατόβραδο βλέπετε) και αφού με το ένα μάτι παρακολουθούσα τον Τζέιμς Μποντ να σώζει τον κόσμο από πυρηνικό όλεθρο και με το άλλο έψαχνα κάτι drivers στο διαδίκτυο μπας και δουλέψει η ρημαδοκάμερα και μας δει καμιά ορφανή Ουκρανέζα και μας ερασθεί (έστω επί χρήμασι), έπιασα να καταγράφω ποστς. Έχουμε ζουμερή ύλη αυτές τις μέρες: η Έλενα και το εθνικό ρίγος της επιτυχίας απ’ τη μιά, ο σ’χωρεμένος(;) καπετάν-Γιώτης απ’ την άλλη, η επιστροφή του Καραμανλή απ’ το γραφείο του αφεντικού (να πήρε αύξηση άραγε;) κάπου στη μέση… Δεν υποβαθμίζουμε φυσικά τις καυστικές (ή μήπως καυλικές) παρεμβάσεις του gousgounis ο οποίος με χαρακτηριστική άνεση αντιμετωπίζει και επιλύει όλα τα προβλήματα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας — απλά, είναι πολύ δύσκολα αυτά τα φιλοσοφικά πονήματά του για μας τους απλούς κοσμικογράφους. Ε-σημείωνα λοιπόν (στο μυαλό μου, εννοείται, μην φαντασθείτε ότι κρατάω και σημειώσεις) το μακρύ και το κοντό του καθεμιανού και σκίτσαρα νοερά το ποστ, μάλλον προς απογοήτευση το έβλεπα, όλο τα ίδια και τα ίδια διάβαζα: ακόμα κι οι διαφωνίες ήταν οι γνωστές κι αναμενόμενες. Και, ρε γαμώτο, κάπου κουράζει ν’ αναφερόμαστε συνεχώς σε πεθαμένα πρόσωπα και πράματα και μπλογκς και δε συμμαζεύεται. Μήπως έχουμε πεθάνει και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι;

Έτσι, είχα ψιλοκαταλήξει: το σχόλιο της medea με την απλή επικόλληση ενός (ακατανόητου αλλά τόσο γνώριμου) άρθρου σουηδικής ταμπλόιντ για την Παπαρίζου και την Γιουροβίζιον με κάλυψε πλήρως, τα εξαίσια χιουμοριστικά του Πιτσιρίκου (γνωστά πλέον τοις πάσι, οπότε ποιό το όφελος να τα ξανα-λινκάρουμε, αν και το παρατράβηξε κι αυτός μετά την φοβερή επιτυχία), τα ξινά, τα ξινότερα, τα «ναι-μεν-αλλά» και τ’ άλλα τα ψωροπερήφανα σχόλια — ε, όλα τούτα δεν χρειάζονται ανάλυση. Μάλιστα, η εξαντλητική ανάλυση μάλλον τους προσθέτει μια αξία που μάλλον δεν έχουν. Αν αφαιρέσει κανείς τη νουάρ παρέμβαση του θεσμοθετημένου πλέον γουροβιζιονολόγου nik_kit που μας δίνει φρέσκια οπτική γωνία να αποτιμήσουμε το γεγονός, δεν θα έγραφα λέξη για την Έλενα αν δεν διάβαζα το ποστ της Σοφίας: «Η αμαρτωλή απόλαυση της κιτς εξτραβαγκάντζας». Αν δεν το διαβάσατε ακόμη, διαβάστε το. Αυτό που προβάλλει, ολοφώτεινο (και κομμάτι του στολίζει τον τίτλο μου απόψε), είναι ασφαλώς οι αιχμές της για την ηθελημένη αμνησία (κάποιοι άλλοι την έχουν αναφέρει σαν «μνήμη χελώνας»), τον καθωσπρεπισμό, τη δηθενάντζα και τον στρουθοκαμηλισμό. Αυτά τα μισητά χαρακτηριστικά μας. Αυτές τις «ειδικές ανάγκες» μας. Αυτή τη μαλακία* που μας πνίγει.

Λοιπόν, για μένα, με δυό λόγια, η Έλενα είναι ένα ξυλάγγουρο. Αντιλαμβάνομαι όμως πόση δροσιά μπορεί να δώσει ένα ξυλάγγουρο σε κάθε διψασμένο. Αν κάποιοι ζορίζονται μ’ αυτό, ας δοκιμάσουν να το φάνε επιτέλους.

Κατ’ απόλυτη αναλογία, όσοι θεωρούν ότι ο θάνατος ενός πολιτικού προσώπου το οποίο κουβαλούσε μια (σπανίζουσα) δημόσια (=ειλικρινή) εικόνα για τα πιστεύω του και τις πράξεις του αποτελεί ευκαιρία για την αγιοποίησή του εν μέσω συναισθηματικών «ενωτικών και δημοκρατικών» σχολίων, μάλλον σε λάθος θρησκεία πιστεύουν: μόνο για τον εκλιπόντα Πάπα Ιωάννη-Παύλο Β’ έγινε ειδική ρύθμιση επίσπευσης αγιοποίησης. Ο καπετάνιος δεν υπήρξε ούτε προδότης (όπως μικρόψυχα στηλιτεύουν διάφοροι που επικεντρώνονται στη δράση του ως αντάρτη), ούτε υποκριτής (όπως καρφώνουν άλλοι για το ρόλο του στην «ανίερη» συγκυβέρνηση): η συνέπεια πράξεων και λόγων του μόνο στις περιπτώσεις που ο αναγκαστικός και στρατηγικός** (υπαρκτο-σοσιαλιστικός) ρεαλισμός τού τσάκιζε εντελώς το στομάχι, τσαλακωνόταν λίγο. Πολύ λίγο. Ελάχιστα. Γιατί σαν ιδανικός παλαιοκομμουνιστής*** είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός πιστού σκυλιού. Και, όπως όλοι θα συμφωνήσουν ελπίζω, ο σκύλος είναι ο καλύτερος σύντροφος του ανθρώπου: αν εκπαιδευτεί σωστά από μικρός, εκτελεί απαρέγκλιτα τις εντολές του αφεντικού του μέχρι να πεθάνει. Αν τύχει και πεθάνει πρώτο το αφεντικό, ο σκύλος συνεχίζει να κάνει αυτό που έμαθε: you cannot teach an old dog new tricks.

Τι άλλο; Α, ναι, ολοκλήρωσε ο πρωθυπουργός την επίσκεψή του στον Πλανητάρχη. Πήρε κι ένα τιμητικό ντοκτορά απ’ το Tufts, έστω και για τον λάθος λόγο.**** Πώς λέμε «χέστηκε η Φατμέ στο Γενί-Τζαμί;» Έτσι ακριβώς.

*Μαλακία: Μου μεταφέρθηκε τηλεφωνικά σημερινό (ήδη χθεσινό, Δευτέρας 23/5) χάπενινγκ σε τηλεοπτικά παράθυρα μεταξύ Μαστοράκη και Λάλα: δεν παίρνω όρκο για την ακρίβεια των λόγων που αντάλλαξαν, αλλά το ότι ο Λάλας κατηγόρησε τον Μαστοράκη για το ρόλο του μετά το Πολυτεχνείο (!) και απαίτησε να πανηγυρίζει ο λαός μόνο για βραβεία Νόμπελ και πάνω, μ’ έφτιαξε. Τι να σχολιάσει κανείς… Αν υπάρχει εκπρόσωπος της ολιγομελούς εστετικής ελίτ των προοδευτικών διανοουμένων, υπεύθυνος για τον Τύπο της, ας μαζέψει τον αρχισυντάκτη του: τρομάζει τον λαουτζίκο. Πάντως, αν υπάρχει κάποιος που έτυχε να το παρακολουθήσει, ας μας δώσει λεπτομέρειες.

**Στρατηγικός: Η δημιουργία και ανάπτυξη μιας αστικής (μπουρζουάδικης) δημοκρατίας αποτελούσε, σύμφωνα με το Σταλινικό δόγμα, απαραίτητη προϋπόθεση για την επανάσταση της εργατικής τάξης. Εξ άλλου, ήταν προφανές πως μεταξύ δύο ‘Δεξιών’ (Καραμανλή-Παπανδρέου), ο «καλύτερος» ήταν αυτός που είχε ξεκάθαρα τη μορφή και τη λαλιά του παραδοσιακού ταξικού εχθρού. Αυτόν στήριξε ο Χαρίλαος γιατί αυτόν προτιμούσε απέναντί του. Ο άλλος του έκλεβε ψήφους/μέλη, μετατρέποντας τους περιθωριοποιημένους προλετάριους σε μικροαστούς. Ο μικροαστός επιθυμεί να γίνει αστός, όχι επαναστάτης. Στα όρια, ο μικροαστός γίνεται αντιδραστικός γιατί ήδη έχει κάτι να χάσει. Η εργατική τάξη πρέπει να έχει μονάχα τις αλυσίδες της…

***Παλαιοκομμουνιστής: Σε αντίστοιχο σχολιασμό του «εθνάρχη» Καραμανλή λ.χ., εδώ θα έβαζα το Παλαιοδεξιός. Εννοώ να φτύσω, έστω χονδροειδώς, εκείνη τη χαρακτηριστική τουβλιθιότητα (το άπιαστο, ανώτατο επίπεδο της δογματικής και παρωπιδίστικης ηλιθιότητας των κατεχόντων βαθειά Πίστη) που κατέστρεψε και συνεχίζει να καταστρέφει γενιές και γενιές. Πάντως, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των ποστς περί Χαρίλαου ήταν είτε θετικά είτε αρνητικά φορτισμένη, επισημαίνω εδώ και την κάπως διαφορετική παρέμβαση του No Guts, No Glory, η οποία θίγει (έστω έντονα) και το θέμα της Γενικής Αμνησίας.

****Άκουσα στην απευθείας μετάδοση της αναγόρευσης τον Πρύτανη του Παν/μίου να λέει ότι ο Καραμανλής είναι ο πρώτος απόφοιτος του Tufts που έγινε «Head of State» και γι αυτό τον τίμησαν με τον τίτλο του Doctor of Law. Δεν βρέθηκε κανείς να τους πει ότι Head of State στην Ελληνική Δημοκρατία είναι ο Πρόεδρος αυτής κ. Κάρολος Παπούλιας; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν ένοιωσε να «κλέβει» τον τίτλο όταν τ’ άκουσε αυτά; Μάλλον υπερίσχυσε το «σιγά, μόνο η Νατάσα θα παίρνει διδακτορικά, ας τσιμπήσω κι εγώ ένα»…

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s