Κόκκινη Φλογίτσα, στον αγύριστο

Image Hosted by ImageShack.us

[Lisa Stansfield: Real Love] Μου μείνανε τρία τσιγάρα. Σκεφτόμουνα, «ένα τσιγάρο δρόμος» λέμε, ένα τσιγάρο κείμενο ποτέ. Να το γράψεις, όχι να το διαβάσεις. Άμα διαβάζεις, ξεχνιέσαι: η λεκάνη της τουαλέτας γίνεται αναπαυτική πολυθρόνα, συχνά το τσιγάρο καίγεται ξεχασμένο καθώς ρουφάς λέξεις, κι αν έχεις ξεχάσει το τασάκι, αφήνει σκουροκίτρινους λεκέδες στην άσπρη πορσελάνη. Έπιασα τη Διαβολιάδα και σε μια τυχαία κίνηση, βρήκα τον τίτλο. Παλιά Λίζα Στάνσφιλντ, κάνει με κάπνα και ξεχειλωμένο πορτατίφ, ο καφές τελειώνει, ρήαλ λάβ, είμαι ξυπόλητος: κάποτε φανταζόμουνα μια κοπέλα ξυπόλητη στην κουζίνα της, κι εκείνη μου είπε στο τηλέφωνο ότι φορούσε δυο ξέταιρες κάλτσες. Καταστροφή. Βγάλτες, της είπα, κάνει κρύο, απάντησε. Δεν ξαναμιλήσαμε.

[Elton John: The Heart of Every Girl] Μικρός, διάλεγα πάντα όσο θυμάμαι να φεύγω πρώτος. Στη φαντασία μου ήμουνα διάβολος, θάνατος συναισθημάτων, ένα κρύο πράμα, μια καταστροφή υπέρτατη. Ήξερα να ρουφάω τη ζέστη των ανθρώπων, φοβόμουνα πως ήμουνα ο μόνος: πού να φανταστώ τότε πως όλοι αυτό το ρούφηγμα κυνηγάμε, γιατί τρέμουμε μη φύγουμε παγωμένοι, η δικιά μας ζέστη δε μετράει. Είμαστε οι άλλοι, έτσι ναι, είμαστε. Υπάρχει μια γλύκα στη ζέστη που την ξέραμε όσοι είχαμε σόμπα και παππού να ψήνει κάστανα κι ας κάπνιζε το μπουρί καμιά φορά. Η πλύστρα θα’πλενε τις δαντέλες. Ο παππούς καθάριζε τα κάστανα, τα είχε χαράξει κατάλληλα, και μας έδινε από λίγο. Αυτό δε μας έβαλε μυαλό, δε μας δίδαξε το μέτρο παρά πολύ αργότερα, όταν οι φυγές είχαν συσωρευθεί και οι επόμενοι προορισμοί αραίωναν, οι μνήμες δεν έσβηναν ποτέ, οι πόνοι που προσπαθούσαμε να προλάβουμε ερχόταν από μια πίσω πόρτα και γρατζούναγαν, σαν να’ταν το μυαλό μας μαυροπίνακας: ανατριχίλα.

[Hothouse Flowers: Don’t Go] Ποτέ δεν έβαλα μυαλό. Θυμάμαι δυο φορές που είχα γαντζωθεί απ’ το στόμα που ανέδιδε μια ζέστη σαν της σόμπας εκείνης στο καθιστικό της Χαριλάου, πριν γίνει πενταόροφο με τράπεζα-τάφο στο ισόγειο. Είχα γαντζωθεί και κάποια δύναμη ανώτερη μ’εμπόδιζε να επαναλάβω τη σκωροφαγωμένη ρουτίνα του κακού ηθοποιού που πάντα ήμουνα, δεν ήταν δυνατόν. Έπρεπε να το κάνει κάποιος άλλος για μένα. Δεν υπάρχει άλλος τότε, δεν χωράει άλλος. Αν δεν μπορείς εσύ, το κάνει αυτή. Κάν’την να το κάνει. Κάν’την να το κάνει. Δεν είναι εύκολο, δεν είναι εύκολο. Τίποτα δεν είναι εύκολο.

[Ace of Base: Life is a Flower] Είχα δει ένα όνειρο, κι ήταν όλο γυρισμένο στο πάρκιν της Λαγουδέρας, ήταν νύχτα, τα πεύκα ήταν πιό αραιά και πιό επικίνδυνα, αυτοκίνητα με κύκλωναν όπως στα έργα τ’ αμερικάνικα κι έκαναν σπινιαρίσματα σηκώνοντας άμμο, έτρεχα να ξεφύγω μα με καθήλωναν με τα φώτα τους, οι προβολείς με τύφλωναν, η σκόνη έμπαινε στο στόμα μου και δεν μπορούσα να φωνάξω, στο τέλος έπεσα στα γόνατα, στρίγκλισμα φρένων, οι μηχανές μάρσαραν, τ’ αυτιά μου βούιζαν – κι αυτή μου πέταξε ένα λουλούδι. Μπροστά μου. Η λεμονόκουπα του αποτυχημένου ηθοποιού. Εικοσιένα χρόνια μετά, μου πετάει ένα λουλούδι κάθε βράδυ.

[The Cranberries – Animal Instinct] Μυρίζεις όπως – Και σταματάς. Μετά, μαθαίνεις να μην το λες, το σκέφτεσαι μόνο. Το ξέρεις. Αποφεύγεις τα ερωτηματικά βλέματα, την αμηχανία της στιγμής, το χαμήλωμα των ματιών σου, έναν ξερό βήχα που δε σημαίνει τίποτα. Οι εικόνες σβήνουν, τα φιλμ ξεθωριάζουν, το ίχνος του ήλιου απ’ τη χαραμάδα του παντζουριού πάνω στο λευκό σεντόνι στη Σαντορίνη, στη Σκιάθο, στο Μαρμαρά, στην Αμμουλιανή, στο Λιτόχωρο απλώνει σα λεκές στη μνήμη σου και τα πρόσωπα, οι λέξεις, τα σακ βουαγιάζ, τα τσόκαρα Scholl, οι χάντρες στο λαιμό, τα πανομοιότυπα τι-σερτς, οι ομελέτες στο λιμάνι, οι βουτιές στο σκοτάδι – μικραίνουν όπως αυτή η τελευταία κάφτρα απ’ το τελευταίο τσιγάρο που τώρα αγγίζει το φίλτρο, μια μικρή κόκκινη φλογίτσα που χάνεται. Μύρισε με. Σε μυρίζω. Σε μυρίζομαι.

[Το κείμενο αυτό γράφτηκε για χάρη της Ντόγιας, αλλά αφορά την Έλενα, τη Βίλμα και την Κατερίνα. Θεσπέσια σύμπτωση: κλείνοντας, έπεσε το The Perfect Drug, των Nine Inch Nails.]

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s