Ήσυχες Μέρες στο Κλαυσί

Image Hosted by ImageShack.us

Όσοι έχετε επισκεφθεί το χιονοδρομικό κέντρο Καρπενησίου στην Ευρυτανία, ίσως και να βρεθήκατε στο κοντινό χωριουδάκι Κλαυσί και μάλιστα στη μικρότερη απ’ τις τρεις οικογενειακές ταβερνούλες-ψησταριές που περιστοιχίζουν την εκκλησία του χωριού. Εκεί, μάνα και κόρη Ευρυτάνισσες, μοχθούν να ευχαριστήσουν τους λιγοστούς επισκέπτες που χωράνε στη μικρή σάλα της ταβέρνας προσφέροντας εξαιρετικά παϊδάκια, λουκάνικα και άλλα κρεατικά, μαζί με «σπιτικές» τηγανητές πατάτες και φρεσκοκομμένες σαλάτες εποχής. Καθώς πρόκειται για πάρεργο μάλλον της οικογένειας, προκειμένου να εξοικονομηθεί επιπλέον εισόδημα, η ταβερνούλα είναι ανοικτή μονάχα τα σαββατοκύριακα που λειτουργεί το χιονοδρομικό αλλά και τα «εορταστικά τριήμερα», οπότε και ο αριθμός των επισκεπτών στο Βελούχι είναι μεγαλύτερος. Θυμηθείτε να την ψάξετε και απολαύστε φιλέτο παγιάρ, μανιτάρια α λα κρεμ, θεσπέσιες αστακομακαρονάδες (παραδοσιακή συνταγή της περιοχής, με ντόπια υλικά), πιροσκί φλαμπέ και το φανταστικό παγωτό από νεράκι Βελουχιώτικο, γάργαρο και γαργαλιστικό. Όλα αυτά σε σούπερ ρομαντική ατμόσφαιρα με κεράκια, αγγελάκια κλπ, ενώ έξω θα λυσσομανάει ο Βαρδάρης και στο βάθος, κάτω από φώτα κόκκινα, κοιμάτ’ η Σαλονίκη… [** 2 αστέρια μησουλέν, 170 ευρώπουλα το ζευγάρι χωρίς κρασί]

Μουσικές: Cold Water Music (AiM), Water Music (GF Haendel)

Advertisements

…μες στων blog το πονηρό το μονοπάτι… (*)

Image Hosted by ImageShack.us

Ο καφές είχε μια αποτρόπαια, φρικώδη γεύση. Με μορφασμό που προσέδωσε μια χροιά Scream II στο υπό φυσιολογικές συνθήκες μπεμπεδίστικο πρόσωπό της, η Κλ. στραβοκύτταξε την κούπα, περιμένοντας να δει τουλάχιστον κουτσουλιά περιστεριού να επιπλέει. Η επιφάνεια ήταν εκνευριστικά καθαρή, ο χρωματισμός όσο έπρεπε σκούρος, μια σειρά μεσαίου μεγέθους φουσκάλες -αέρας αιχμαλωτισμένος απ’ την πίεση της κανάτας- στριμωχνόντουσαν στο άκρο της περιφέρειας, προς τη μεριά του χερουλιού. Έσκυψε λίγο κοντύτερα, προσπαθώντας να διακρίνει αιωρούμενα σωματίδια, χρειαζόταν απτές αποδείξεις. Περιέργως πώς, το κύπελο ανέδιδε μυρωδιά δυνατού, έντονου, μαύρου καφέ φίλτρου: έτσι όπως τον είχε παραγγείλει δηλαδή. Απογοητεύτηκε, σα να έχανε μια μοναδική ευκαιρία να τα κάνει όλα λίμπα εκεί μέσα και να έχει δίκιο. Με μια κοφτή, ήρεμη κίνηση έσπρωξε το πιατάκι και το φυλτζάνι προς το κέντρο του τραπεζιού και πήρε ένα μικρό, ιταλικό μπισκότο απ’ το ασημένιο μπωλάκι για ν’αλλάξει γεύση. «Ιδέα μου θα’ταν» σκέφτηκε μασουλώντας με αδιόρατες κινήσεις των σιαγόνων της, αμέσως μετά όμως έκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να θυμηθεί τι διάολο είχε βάλει στο στόμα της πριν καθήσει στο ρουφ γκάρντεν του Μεγάλη Βρετανία και της δημιούργησε αυτή την άθλια αίσθηση. Η μνήμη της έκανε rewind κι άρχισε να παίζει σε γρήγορη κίνηση: η παράσταση, ο Άγγελος στο καμαρίνι της, μια κούτα σοκολατάκια Ghirardelli Squares, με τη θεσπέσια κρεμώδη γέμιση (ποτέ της δεν είχε καταφέρει να μάθει πού και πώς τα προμηθευόταν αλλά κάθε κούτα που της χάριζε τελείωνε το ίδιο βράδυ πριν απ’ αυτήν), ελαφρύ δείπνο στο Boschetto, ένα μαρτίνι μπιάνκο για άφτερ (το έβρισκε τόσο χωνευτικό), αγγίγματα όλο υποσχέσεις στο αυτοκίνητο, μετά τρέχοντας σχεδόν στο Σύνταγμα, στα σκαλιά, στον ανεκλυστήρα μέχρι τη σουίτα του Άγγελου (που έβγαζε τη μάσκα της σοβαροφάνειας μόλις το παιδί του ασανσέρ τους έχανε απ’ τα μάτια του, ξεσπώντας σε υποχθόνια γελάκια μαζί με ξεφυσήματα, σα σεληνιασμένος), τα δόντια του στον ώμο της, το σουτιέν της στο πολύφωτο, μια πνιχτή κραυγή του από μέσα της, διπλωμένα πόδια στη πλάτη του, ιδρώτας, ορθάνοιχτα μάτια να μη βλέπουν τίποτα, τίποτα, ένας σπασμός και το σώμα του βαρύ, τόσο βαρύ. Ίσιωσε την πλάτη της, οι σκέψεις την είχαν λυγίσει λες κι ερχόταν εκείνος πάλι μέσα της. Διακριτικά, επιθεώρησε τον χώρο μήπως κάποιο μάτι γνωστού την παρακολουθούσε. Μια συντροφιά Ιαπώνων ήταν απορροφημένη σε κάποια σίγουρα βαρετή συζήτηση, τρία τραπέζια δεξιά. Δύο κοπέλες του προσωπικού στεκόταν προσοχή εκατέρωθεν του κεντρικού μπαρ, αναμένοντας το νεύμα κάποιου πελάτη. Ένας νεαρός σγουρομάλλης σερβιτόρος, πίσω απ’ τη τζαμαρία, απομάκρυνε το βλέμμα του από πάνω της μόλις στράφηκε προς το μέρος του. Μια αίσθηση βουβής ικανοποίησης τη διαπέρασε, ταυτόχρονα με τη διαπίστωση πως το πεδίο ήταν ασφαλές. Ο νους της επέστρεψε στον Άγγελο, το πεσμένο μα ογκώδες όργανό του σα ζωντανό μπροστά της. Ποτέ της δεν θα τον χόρταινε, κι ήταν τόσο βιαστικός, πάντα τόσο βιαστικός. Νωρίτερα, το βράδυ, μετά την έκρηξή του μέσα της, τον είχε χαζέψει όσο άντεχε: μετά, στα τέσσερα, σα γάτα που πίνει το γάλα της μετά από μια εξαιρετικά μεγάλη μερίδα φαγητού, τον είχε γλύψει απαλά, χωρίς λαιμαργία, προσπαθώντας να συγχρονίσει τη γλώσσα της με το χέρι της, που αργοχάιδευε τη μουσκεμένη σχισμή της. Το κεφάλι του ήταν ριγμένο κάπως αφύσικα στο πλάι, κοιμόταν, δεν ροχάλιζε (ποτέ του) αλλά μια αδιόρατη σχεδόν ρανίδα σάλιου είχε προβάλλει ανάμεσα στα χείλια του. Όταν τα χείλια της ρούφηξαν τα ζαρωμένα, αδειανά του αρχίδια, τον ένοιωσε να κουνιέται ασυναίσθητα, ανακλαστικά. Σταγόνες σπέρμα είχαν τρέξει στο εσωτερικό του μπουτιού του, κατηφόριζαν προς το σεντόνι τώρα που είχε γύρει ανάσκελα. Αφιονισμένη, με το χέρι να πηγαινοέρχεται με περίσσια ορμή, βούτηξε το κεφάλι της βαθειά ανάμεσα στα πόδια του, η γλώσσα της συνάντησε τον άτριχο πρωκτό του τη στιγμή που μια γλύκα απύθμενη την κυρίευε. Καθώς βυθιζόταν αύτανδρη στο υγρό της πάθος, τον άκουσε αχνά να μουγκρίζει υπόκωφα, ενώ η γλώσσα της έσβησε τρεμοπαίζοντας πάνω στη κωλοτρυπίδα του… Γαμώ το κέρατό μου, γαμώ. Μόλις που κρατήθηκε να μη σηκωθεί να κλωτσήσει το τραπέζι: ο τριμάλακας είχε κλάσει φαίνεται όσο έχυνε, απ’ το σφίξιμο. Και τι είναι μια κλανιά που έχει μάζα; Σκατά είναι, να τι είναι.

(*) Ο τίτλος αυτού του ποστ είναι παρμένος από ένα σχόλιο του VJay σε ποστ του NewManifesto. Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου.

Τώρα που το σκέφτομαι, αντί να γράψω το παραπάνω ποστ, θα μπορούσα να (ανα)δημοσιεύσω ένα απόσπασμα από το απόσπασμα ενός παλιού άρθρου της Μ. Κάραλη:

«Ο Μικροαστός δεν θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό δεν μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του. Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς.»


Κι αυτό από τον VJay.

Γαμώ τη Νοοτροπία μου, μέσα!!!

Λιλιπουπολίτες και Λιλιπουπολίτισσες.
Μπλογκεράδες και μπλογκερούδες.
Αγαπητοί μου Νοοτροπίτη και Νοοτροπίτισσα…
Δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο.
Ήρθε ο καιρός να φανερώσω την πραγματική μου ταυτότητα,
να σας μιλήσω για αυτό που πραγματικά είμαι,
να come out on the open τέλος πάντων!!!

Είμαι μια Κορκολίτσα. Ναι, είναι αλήθεια. Για την ακρίβεια, είμαι η Κορκολιτσότερη απ΄όλες τις Κορκολίτσες. Στο Λύκειο όταν μου απεύθυναν το λόγο συνήθως συνοδευόταν απο το γνωστό ανέκδοτο με το κινητό του Στέφανου (090 12-13 άντε το πολύ 14!) το οποίο με εκνεύριζε περισσότερο κι απο το πλατινέ χρώμα των μαλλιών μου που κι αυτό ούτως ή άλλως ανέκδοτα σήκωνε ανέκδοτα (τύπου τί κάνουν 200 ξανθιές στο βυθό με τα πόδια ανοιχτά) αλλά τέλοσπάντων αυτά με ενοχλούσαν λιγότερο, ίσως γιατί καμία διάθεση δεν είχα να βρεθώ στη θέση των εν λόγω ξανθιών (όσο κι αν πιστεύω οτι τα ψάρια είναι φίλοι όχι φαί) στην άλλη θέση όμως, όσο οριζόντια κι αν ήταν, έ, ήμουν και σε ευαίσθητη ηλικία και τέλοσπάντων, μην αρχίσω τώρα!

Image Hosted by ImageShack.us
Πρώην «κορκολίτσες» στο διάλειμμα. Στο βάθος, η εξαδέρφη της andrea_zax.

Έχω σχεδόν όλα τα CD του- γι αυτά που μου λείπουν έχω κινήσει ουρανό και γη, έχω κάνει παραγγελίες στο Ίντερνετ, τάματα στον ΄Αγιο Σώστη, έχω ικετέψει και σουρθεί στα πατώματα ευαγών ιδρυμάτων όπως Virgin megastore, Metropolis, PWC (ή όπως αλλιώς λέγεται) έχω δεχτεί χλευαστικά βλέμματα απο τυπάδες με μαλλιά μέχρι τον κώλο και λίγδα μέχρι τον αστράγαλο στο Μοναστηράκι με παλιούς δίσκους (μόνο Βlack Sabbath έχουμε κοπελιά!) έχω εισπνεύσει τη μπόχα της ιδρωτίλας απο παρακμιακούς παππούδες με γατόνυχο στο μικρό δάχτυλο (και το αντίστοιχο κερί που το συντροφεύει!) μόνο και μόνο για να δεχτώ την ίδια απάντηση: Δεν υπάρχει. Έχει καταργηθεί απο την αγορά. Τον αποσύρανε. Είναι βιαστής ανήλικων κοριτσιών (μην αρχίσω τώρα!!!). Ψάξε βρες τον. Αγόρασε τα απο τον ίδιο – αν τα’χει κρατήσει…

Φαντάζεστε λοιπόν πως ένιωσα όταν άκουσα πως στην Non-stop 32ωρη μαλακία (συγγνώμη, συναυλία εννοούσα) του Αλιάγα, στον Αστέρα Γλυφάδας, 8 με 10 το βράδυ, μεταξύ άλλων θα εμφανιστεί και ο Στέφανος. Ολόκληρος, μαζί με τους 9 βαθμούς υπερμετρωπίας του!
Πήρα λοιπόν τα κουράγια μου και ξεκίνησα. Τσιμπουρώθηκα σε μία συνάδερφο που μένει Καλαμάκι να με κατεβάσει μέχρι τη Γλυφάδα, ανακατεύτηκα στο αυτοκίνητο, επιβάρυνα το κάρμα μου για τουλάχιστον 780 ζωές πατώντας το γρασίδι της ενδιάμεσης νησίδας καθώς δεν μπορούσα να βρω υπόγεια διάβαση να περάσω απέναντι, τσακώθηκα με τη φίλη μου που ήταν ήδη εκεί και δεν μου έδινε σαφείς οδηγίες, στραμπούληξα δύο φορές τον αστράγαλό μου πάνω στο χορτάρι (ίσως οι ζωές να μειωθούν σε 770…ή ελπίζω πολύ;), τέλοσπάντων έφτασα κάπως στην είσοδο.

[Episode 2]
Κι εκεί άρχισαν τα όργανα να παίζουνε για μένα. Περίμενα στην ουρά μισή ώρα, μες τη ζέστη, το Make-up μου να με εγκαταλείπει παίρνοντας το δρόμο της λήθης, οι πλατφόρμες Tsakiris Mallas μου να με fait mal, να περιστοιχίζομαι απο ξένες τουρίστριες με κοτσιδάκια α λα Οβελίξ και κοριτσάκια με σιδεράκια που έκλαιγαν γιατί δεν θα προλάβουν να δουν το Νίνο (μην αρχίσω τώρα!!!), μισή ώρα για να κόψω εισητήριο δύο ρημαδοευρώ λες και ήμουν στους Duran-Duran (όχι για την τιμή προφανώς, για την ταλαιπωρία), έπεσα φάτσα κάρτα με ένα συνάδερφο απο την παλιά μου δουλειά παντρεμένο με παιδιά (που μου είχε προτείνει ουκ ολίγες φορές ούτε λίγο ούτε πολύ να κάνουμε σεξ στο αυτοκίνητό του/τον πάγκο της κουζίνας στη δουλειά/σε ένα γυμναστήριο που έχει ένας φίλος του) ο οποίος μόλις με είδε έτρεξε προς το μέρος μου, «μα έλα, μην περιμένεις στην ουρά, θα σε πάω εγώ μέσα, πολύ μέσα όμως!!», είδα μια συνάδερφο απο την τωρινή μου δουλειά που ούρλιαζε «είμαστε δημοσιογράφοι, αφήστε μας να περάσουμε» και οι υπεύθυνοι ασφαλείας έμεναν ασυγκίνητοι (λες και άκουγαν από γκρούπι του Ρουβά οτι όπου να’ναι παντρεύονται και πρέπει να την αφήσουν να τον δει) συνηδειτοποίησα οτι τους είχε κοπεί το ρεύμα και έκοβαν τις αποδείξεις για τα 150 άτομα που περιμέναμε (αυξανόμασταν και πληθαίναμε σαν καλοί χριστιανοί όσο περνούσε η ώρα) με το χέρι!!!! Σε μπλοκάκι!!! Χειρόγραφα!!!!
Μόλις βέβαια έφτασα πρώτη στην ουρά μας ειδοποίησαν ως καλοί εφαρμοστές του νόμου του Μέρφι να μεταφερθούμε σε άλλη ουρά που έχουν ταμειακή μηχανή, κι έτσι βρέθηκα πάλι τελευταία!

[Episode 3]
Μπήκα μέσα. Δεν θα κάτσω να ασχοληθώ με το στιλιστικό απαύγασμα των τουριστών και τουριστριών στο γρασίδι, ούτε με τη Στανίση που γκάριζε στο μικρόφωνο το άσ(θ)μα του συναδέρφου της στο γκάρισμα Μαζωνάκη «Σ’ έχω κάνει θεό» με τους απανταχού γρασιδοθαμώνες να ξυπνά ο ελληνισμός μέσα τους και να τραγουδούν με μπρίο εθνικού ύμνου σε περίοδο διωγμών. Με αφήνει αδιάφορη το πόσο καλός παρουσιαστής είναι ο Αλιάγας, το πόσο ήθελε να κατουρήσει, να κάνει μπάνιο, να κοιμηθεί κι όμως αυτός συνέχιζε για καλό σκοπό (έχω μια αλλεργία στους καλούς σκοπούς) και για να γραφτεί στο βιβλίο Γκίνες, το ίδιο αδιάφορη με αφήνει το πόσο γκελ κάνει στο κοινό όχι ο Ανατολάκης αλλά η Ναταλία Γερμάνου που η μαμά της άλλωστε ήταν πρώην αφεντικίνα μου και την έτρωγα ούτως ή άλλως στη μάπα για δύο χρόνια, ούτε πόσο αλλοίθωρα σέξι είναι ο Θέμης Γεωργαντάς (μην αρχίσω τώρα!!!). Περίμενα απο τις 8 μέχρι τις 10 για ένα πολύ συγκεκριμμένο λόγο.
Κι αυτός ο λόγος δεν ήταν όλα τα παραπάνω, και σίγουρα δεν ήταν «για την παρέα» που μου γκρίνιαζε η φίλη μου, ούτε για το ηλιοβασίλεμα, ούτε για την άμμο που μπήκε στις Tsakiris Mallas μου, ούτε για τη λάσπη που μου έκανε το γαλλικό πεντικιούρ συνεδρία ρασούλ με λάσπη απο τη μεσόγειο, ούτε για τον Πυροβολάκη που έπαιζε Κρητικές μαντινάδες εν μέσω του «στης εκκλησιάς την Πορτά, να σε γνωρίσω πρωτά», ούτε και για την αηδό (εκ του αηδία) Χρύσπα που «της κάνει πλάκα ο Θεός» (εμένα να δεις!) και που «φεύγει στο 7, για την απιστία». Ήρθα για τον Κορκολή. Και πήρα τα τρία (του). Απλώς δεν ήρθε, δεν εμφανίστηκε και φυσικά κανείς δεν παρατήρησε την απουσία καθώς όλοι λικνίζονταν σε ελληνικότατους λέι-λέι-λέι ρυθμούς και άκουγαν «καλή λαική μουσική» (aka Νίκος Βέρτης, Γιώργος Γιαννιάς, Θάνος Πετρέλης). Αχ, Στέφανε…where art thou? και που να τρέω τώρα στο Χρυσό Οδηγό, να σου χτυπάω τα κουδούνια να μου δώσεις τα CD σου; Και τί θα πω στα Ντόπερμαν που ξέρω πως έχεις γιατί διαβάζω ακόμα όλες σου τις συνεντεύξεις; Συγγνώμη, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να τον δω, παντρευόμαστε;

Ηθικό δίδαγμα: Μου το έδωσε ο Θάνος-fame story 1-τρίτη κάμερα όπως μπαίνεις δεξιά-Πετρέλης. Δηλαδή όχι αυτός, το logo της μπλούζας του.
Σοφά λόγια.
Masturbation is not a crime…
Αν όμως δεν σου πετύχει κι η μαλακία….

Υ.Γ. Ξέρω, dystro, ξέρω. Να περάσω απο το λογιστήριο για την απόλυσή μου, ε; [Dystro sayz: Χρουμφ!]

Κρεούργησαν δήλωση

Image Hosted by ImageShack.us

Αντιγράφω, από τη σημερινή Ελευθεροτυπία:

Κρεούργησαν δήλωση του Δημ. Ραυτόπουλου


Από τον κριτικό λογοτεχνίας και συγγραφέα Δημήτρη Ραυτόπουλο, η ακόλουθη διαμαρτυρία:

Κύριε διευθυντά,

Παρά τη θλίψη αυτών των ωρών, θέλω να διαμαρτυρηθώ για τη συμπεριφορά της ΝΕΤ απέναντί μου στο ρεπορτάζ για το θάνατο του Μανόλη Αναγνωστάκη. Πέμπτη μεσημέρι, μου ζήτησαν -φορτικά μάλιστα- να έρθουν στο σπίτι μου για να κάνω μια δήλωση. Ηρθαν, πράγματι, αμέσως με μια κάμερα. Στο βραδινό δελτίο ειδήσεων είδα τη δήλωσή μου κρεουργημένη σε τέτοιο βαθμό που αγανάκτησα και ντράπηκα. Από τα τρία λεπτά της ομιλίας μου είχαν κρατήσει μια ξεκρέμαστη φάση τριών δευτερολέπτων.

Καταγράφω τη δήλωσή μου, όπως τη θυμάμαι (το πολύ να άλλαξε η σειρά των λέξεων) και σας παρακαλώ να τη δημοσιεύσετε, συνοδευόμενη είτε όχι από το σημείωμά μου αυτό.

Ευχαριστώ,

Δημήτρης Ραυτόπουλος

Όσοι τώρα δε ντρέπονται να διαβάσουν τη δήλωση του ανωτέρω («το πολύ να άλλαξε η σειρά των λέξεων»), ας ακολουθήσουν το λινκ – τους παρακολουθώ μέσω των σούπερ χάι τεχνοστατιστικών και θα τους απαγορευτεί στο εξής η πρόσβαση στο σεμνό και θρησκευόμενο τούτο μπλογκ. Λαμόγια.

Φυστικοβούτυρο με μέλι

Προτεινόμενοι «ήρωες» γι αυτή την εβδομάδα:

  • Μεσιρχίν «Φλίπι» Γκούπτα, (Ινδός, γεν. 1976), ερασιτέχνης φροϋδιστής πυγμάχος & αναλυτής logistics στα σούπερ μάρκετ ΛΙΝΤΛ
  • Τζαμίλ Αλ-Καρίμ Σαλ’ντίν, (Μοϊκανός, γεν. 1979), μόνιμος επιλοχίας, εύζωνος της Προεδρικής Φρουράς
  • Μπονιφάτσιο Μπρανκαλεόνε, (Φινλανδός, γεν. 1968), μικρολαμόγιο, τσιλιαδόρος σε παράνομη λέσχη μπαρμπουτιού στο Δενδροπόταμο Θεσσαλονίκης

Πρέπει να ψηφίσετε μέσω των σχολίων [εδώ, σ’ αυτό το ποστ] ή μέσω τηλεφώνου (επειδή εγώ λείπω, πάρτε τη Andrea). Α, ναι, πρέπει να βρείτε και ποιός είναι ποιός, μπερδεύτηκαν οι φωτογραφίες. Γμτ.

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Μουσικές και ήχοι δρόμου και διάλογοι από ταινίες: c/o V.T.

Ο Βασιλιάς του Ροκενρόλ

Image Hosted by ImageShack.us
Χαίρουντ’ οι κόρες, χαίρουνται…

Η χθεσινή ημέρα έχει ήδη γραφτεί με χρυσά γράμματα στην Ιστορία της Ενωμένης Ευρώπης. Ο λόγος του Τόνι Μπλέρ με την ευκαιρία της ανάληψης της εξάμηνης Προεδρίας της Ε.Ε. κατέρριψε κάποιες αφελείς εντυπώσεις περί της αντι-ευρωπαϊκής γραμμής της Βρετανίας και έφερε, δηκτικά για μερικούς βατραχοφάγους, το θέμα της κρίσης σ’ένα περισσότερο ρεαλιστικό επίπεδο. Εϊμαι σίγουρος πως θα έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε αναλύσεις και απόψεις από πολλά μπλογκς που ασχολούνται διεξοδικά με τις πολιτικές και οικονομικές πτυχές της Ε.Ε. Προσωπικά, θα κρατήσω το παρακάτω από την ομιλία του Μπλερ, περισσότερο γιατί δένει έξοχα με την παρέμβαση του NicktheCreek στο θέμα που χθες απασχόλησε κατά κόρον την ελληνική μπλογκόσφαιρα:

Ideals survive through change.
They die through inertia in the face of challenge.

«Η σιωπή είναι συγκατάβαση.»

Mercedes bends

Image Hosted by ImageShack.us
Μας άφησαν πίσω οι εξελίξεις, medea* μου!

Bγαίνοντας απ’ το νοσοκομείο, κάθησα στο καλό ιταλικό Μαύρο Πρόβατο, στη Σεβαστουπόλεως, για λίγα antipasti και λίγη δροσιά πριν τον καφέ. Στο κεντρικό τραπέζι, ένα πάκο φρεσκοκομμένα Athens Voice. Μηχανικά, ξεφύλλισα την εφημερίδα και καρφώθηκα, ως ήτο φυσικόν, στο άρθρο του συντρόφου Πανόπουλου. Πρίμα βίστα, σκέφτηκα** μην είν’ επιτέλους ο πιτσιρίκος, αποκαλυφθείς: μπα, μόλις το άρχισα, απέρριψα τη σκέψη. Μετά είδα ότι ο εν λόγω μικρός είχε κανονικά τη στήλη του, με άρθρο ψυγείου έστω. Συνέχισα να διαβάζω τον σύντροφο και μ’ έπιασαν τα γέλια. Έ ρε, γλέντια! Γκάου ο τύπος; γκάου. Πού διάολο τα βρήκε αυτά τα επιχειρήματα; Δαγκώνοντας εξαίσιο προσούτο και ρουφώντας το μπιρόνι μου, δεν μπορούσα παρά να πνιγώ μόλις κατανόησα ότι είμαι μέλος της Μίζερης Τάσης που οι «μεσόκοποι» έλληνες μπλόγκερς έχουν επιβάλλει – μετά θυμήθηκα πως σε λιγότερο από δυο μήνες έχω γενέθλια και β-γ-α-ί-ν-ω από το φριχτά βαρετό και κατατονικό γκρουπ των 35-44 και το σώζω το μπλογκ μου! Ουάου. (Φτηνά τη) γλυτώσαμε μου φαίνεται. Άσε που δεν υπήρχε ουδεμία διευκρίνησις αν σε περιπτώσεις που συν-μπλογκάρει κανείς με τεκνά όπως η andrea zax π.χ., μετράει ο μέσος όρος των ηλικιών των μπλόγκερς… Γμτ όμως, μήπως ο τύπος έγραφε ειδικά για μας εδώ; Πολύ περίεργα τα πράματα: για σκεφθείτε, γιατί κάποιος που ορίζει μια ηλικιακή ομάδα «μεσόκοπων» να την κόψει στο 44; Ε; Μήπως κάτι θέλει να τονίσει, ότι ο κύριος Δυστροπόπυγγας π.χ. που δηλώνει 44 στο προφίλ του είναι ένας έστω ακραίος μεσόκοπος; Μετά τι θα είμαι όμως; Ένας γέρος; Ένας κωλόγερος; Γμτ. Για να δούμε, αναφέρει κανέναν μπλόγκερ ονομαστικά; Χμμμ.. εκτός από έμμεσες πλην α-σαφείς αναφορές στον πιτσιρίκο και την πιτσιρικαρία γενικώς, η μόνη άλλη λέξη σχετική με τίτλο μπλογκ είναι …ναι, ναι, η νοοτροπία! Γμτ, γμτ. Βρε, μας βρίζει ή μας διαφημίζει τελικά; Μήπως να του’ στελνα ένα email; Μήπως να ρωτούσα τους γνωστούς μου στη Voice; (Όλοι έχουν τουλάχιστον ένα γνωστό στη Voice, πόσο μάλλον εμείς που είμαστε κι από δημοσιογραφική οικογένεια και έχουμε δύο!) Για να δούμε, για να δούμε… αααα! Σίγουρα εμάς εδώ εννοεί, λέει ότι αλλάζουν κάποια μπλογκ «ανάλογα με τις διαθέσεις των επισκεπτών τους». Εμείς όμως αλλάζουμε κάθε τρεις και λίγο όνομα στο μπλογκ και δε μας ρώτησε κανείς για τις δικές μας διαθέσεις — αχ, Σράοσα, Σράοσα πόσο σοφός είσαι ρε γμτ. Πού να καταλάβουν τώρα οι άξεστοι…

Δε μας χέζεις λέω γω ρε Πανούση. (Για Νταλάρα, ούτε λόγος.) Γκετ ε λάιφ εσύ ρε, κουραμπιέ.

*Εδώ και μέρες, η φιλτάτη medea (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, χαλαρώνει σε παραλιακό κρυσφήγετο μετά την ολοκλήρωση των υποχρεώσεών της στη Σχολή), με είχε ταράξει στα μηνύματα να προχωρήσουμε σε μια «φιλολαϊκή στροφή» στο μπλογκ. Κρέμασε μάλιστα κι ένα ποστ-σημαδούρα στο κακόμοιρο το μπλογκ της (ο θεός να το κάνει) για να μου δείξει το ύφος… Υπερήφανα δηλώνω ότι αρνήθηκα να ασχοληθώ μ’ αυτού του είδους τον λασποκατήφορο! (Καλά, ας μην είχα τα τρεξίματα με τα δικαστήρια και τα νοσοκομεία [λεπτομέρειες γι αυτά προσεχώς], και θα σας έλεγα εγώ… προς το παρόν όμως, ας κράξουμε τη medea γιατί δεν ποστάρει εδώ η σκαζμένη και λιάζεται σε παραλίες – βλ. και φωτο του παρόντος ποστ δια του λόγου το αληθές!)

**Και δεν ήμουν ο μόνος, ως φαίνεται στα σχόλια του ποστ-συναγερμού της Κουρούνας αλλά και του ManifestoGR!