Είν’ η αρρώστεια που μας τρώει τα σωθικά

Image Hosted by ImageShack.us

Πάλι έμεινα χωρίς τσιγάρα – μετρημένα στο τσαλακωμένο πακέτο (παίρνω πάντα μαλακό, τα σκληρά μου τρυπάνε το στήθος). Το είδα γυρίζοντας απ’ το Νέο, έκανα να παρκάρω απέναντι στο διανυκτερεύον περίπτερο μα βαρέθηκα. Ίσως, ασυνείδητα, να ήθελα να μη καπνίσω, να μη καθίσω να τριγυρνάω στα μπλογκς και στα ξενύχτια κι απόψε. Σιγά. Αύριο πάλι θα κουτουλάω το πρωί, ευτυχώς που δε δουλεύω σε τράπεζα: θα είχα τύψεις ως απεργός αν κοιμόμουν του καλού καιρού ενώ οι συνάδερφοι συνδικαλιστές θα ίδρωναν με τα πανό. Ως αργόσχολος σύμβουλος μπορώ να κουτουλάω με άνεση. Έτσι λοιπόν, τσιγάρο ανά τέταρτο. Ανοίγω το ψυγείο να τσεκάρω κανένα γάλα μη τυχόν και βοηθήσει να χαλαρώσω, βρίσκω μονάχα μίλκο! Τι να γίνει, ας πιούμε ένα μίλκο. Γλυστράω στο Μόνιτορ, λίγα πράματα. Τσεκάρω τους γνωστούς και κάτι εκκρεμότητες από σχόλια, τίποτα συνταρακτικό. Η αγαπημένη Ντο μου έχει αφήσει κάτι αλλά μάλλον κοιμάται τώρα, ίσως και στο μπαλκόνι. Πιάνω επισκέψεις στα ενδιαφέροντα. Μέχρι να καταλάβω τι ακριβώς εννοεί η Κλαούντια με τα κόκκαλα που τα βάζουν σε καλλιέργεια(;) και τις στάχτες των αγαπημένων σας, έχει εξαφανιστεί απ’ το Μουσουνού, δεν προλαβαίνω να την κράξω. Ξαναδιαβάζω την ανταλλαγή με τον Όνειρο. Βρε παιδί μου, σκέφτομαι, είναι μερικοί άνθρωποι που ξέρεις ότι θα τα πας καλά μαζί τους. Βγαίνω πάλι βόλτα, τα βήματά μου με φέρνουν σε μια περιγραφή γυναικών που μου τη βαράνε κι εμένα φριχτά, βαριέμαι να προσθέσω, κάνω ένα ψιλοπεριττό εξυπναδίστικο σχόλιο, μόλις το βλέπω αναρτημένο συνειδητοποιώ ότι μόλις λίγα λεπτά πριν είχε αφήσει κι ο Όνειρος εκεί. Ουάου. Και η Κουρούνα. Μα δεν κοιμάστε ούτε σεις; Έλεος. Τι κάνουμε τα φαντάσματα της μπλογκόσφαιρας νυχτιάτικο στη γύρα; Με πιάνει βήχας. Ο τουρίστας είναι σπίτι, δεν έχει απαντήσει στο μήνυμα. Παρ’όλ’αυτά, συνεχίζει να δίνει σημασία στους περίεργους. Σκέφτομαι λίγο τον μανιφέστογκρ, δε βγάζω άκρη, έτσι κι αλλοιώς έχει βγει για βράδυ, σπάνια καθυστερεί να απαντήσει αν είναι μέσα. Βαριέμαι να περάσω απ’ τα βιβλία, πρέπει να τελειώσω τουλάχιστον δύο απ’ τα πέντε που έχω αρχίσει. Η Διαβολιάδα είναι ενδιαφέρουσα. Κι αν όντως έκανα καμιά μετάφραση που έλεγε κι η Γιάννα το απόγευμα; Φλασιά – γμτ, έχω αναλάβει να κάνω μια μετάφραση, τι μαλάκας, τι μαλάκας… Περνάω άλλη μια βόλτα απ’ το στέκι, ωχ, προχωράνε οι άλλοι, ο Γιώργος θα ανεβάσει κι αυτός κομμάτι. Αύριο, πρέπει να το κάνω αύριο, μετά τα πρωινά μήτιγκς και πριν το πάρτυ, όχι, αδύνατον, είναι κι η ορθοδοντικός για τον Γιώργο [μου], μήπως να της πάρω φυστίκια – μπερδεύομαι, δεν βγάζει νόημα. Αύριο δεν υπάρχει κενός χρόνος, την Τετάρτη είν’ένα πάρτυ στο Άιλαντ, χέσε, πού να τρέχεις εκεί κάτω, και μάλιστα επαγγελματικό, δηλαδή; δηλαδή, φρη ποτάκια και φυστίκια. Αμάν με τα φυστίκια. Ο Τζέι τι λέει; Δε λέει τίποτα, ο Λεμόνης έχει αυξήσει τα γκομενολογικά του, ωραία όμως τα λέει. Πέφτω πάνω στην «δε με λένε Εύα» που χαίρεται σαν παιδάκι που τη γράψανε οι εφημερίδες. Πόσα θαυμαστικά, θεέ μου. Είμαστε νάρκισοι, όλοι μας. Χαμογελάω σκεπτόμενος τους κόκκορες που βρίζουν τη συγκεκριμένη φυλλάδα, ε, ρε κούνια που μας κούναγε. Δηλαδή, ποιά δεν είναι φυλλάδα; Εντάξει, η Εστία ξεχωρίζει κάπως. Ευτυχώς υπάρχει συνδρομή, φόρος τιμής στον σχωρεμένο, την παίρνω ένα βλέφαρο κάθε πρωί πριν τη δώσω στη μαυροφορούσα. Θυμάμαι παλιά που ήταν ανοιχτό το αι-αρ-σι και βούιζε και το Μουσουνού, όχι, το αισικιού ήταν τότε. Δε με χαλάει κι η ησυχία, το αϊΠόντ (τι αστείο, το iPod λοιπόν) παίζει μουσικές, ώρα για το δεύτερο τσιγάρο. Ανανέωση στο Μόνιτορ, ώπα, η Κλαούντια πόσταρε περί πόντε, ωραίες φωτό, η Κουρούνα εύχεται της Ξενούλας που έχει ως φαίνεται γενέθλια, ο λέφτυ κάτι να διαβάσω αύριο με τον καφέ, η άλλη Σοφία μοιάζει δύσκολη για τέτοια ώρα, ο τζι-τζι έναν όμορφο πίνακα ζωγραφικής, μάλιστα. Οι ίδιοι ξενύχτηδες. Ρίχνω κλεφτή ματιά σε μπλογκ που δε θέλω να με βλέπουν ότι τους βλέπω (ναι, έχω και δυό τέτοια βίτσια, κρατάω «μούτρα»), πωπώ! κι άλλες χαρούλες για το διάσημο πλέον δημοσίευμα, σε κόμεντ με συγχαρητήρια, δεν είμαστε καλά, μετά μαλακώνω ακαριαία, εσύ ρε μαλάκα πώς θα ένοιωθες, κωλώνω. Αστραπιαία σκέφτομαι μια κωλάρα, όχι, να βάλω το γαλλικό στριγκάκι, όχι, το αμερικάνικο. Κερδίζει το γαλλικό. Αδυναμίες. Ψάχνω τη φωτό να την κρεμάσω στο βατράχι, σκέφτομαι τον Τζέι και κάνω μια βόλτα: ουδεμία κίνησις. Συνεχίζω με τη φωτό (κυττάχτε την εκεί πάνω, στην αρχή, ωραία δεν είναι, κι αν δεν είστε έτσι ακριβώς κορίτσια, χεστήκατε, και χεστήκαμε κι εμείς).

Το μίλκο τελείωσε, τρίτο τσιγάρο. Από έναν τίτλο αντιλαμβάνομαι πως την Κλαούντια την πρόλαβαν άλλοι, αλλά δεν μπαίνω να δω. Σιγά μην έμπαινε κι αυτή. Eίπαμε, αν είμαστε τυχεροί ένα πέντε τα εκατό. Τα υπόλοιπα είναι στάτικ.

Καληνύχτα.

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s