Τέρμα τα Δίφραγκα

Image Hosted by ImageShack.us
Η ταυτότητα του εικονιζομένου αποτελεί ένα μικρό κουίζ, προσφορά των πολυκαταστημάτων μας. Όχι, δεν είναι «γνωστός» δημοσιογράφος. Μαντεψιές στα σχόλια. Θα κληρωθεί βραβείο, συνδρομή σε δωρεάν διανεμόμενο έντυπο ή κάτι ανάλογο που δεν θα με επιβαρύνει.

Πέμπτη, 16

Η σημερινή μέρα υπήρξε καθοριστική: ξύπνησα με μια (ασυνήθιστα δυνατή) σπρωξιά απ’ την Ελ., πολύ πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι του κινητού (το οποίο πνέει, παρεπιμπτόντως, τα λοίσθια). «Έχεις δικαστήριο, σήκω» μου σφύριξε κι εξαφανίστηκε χωρίς περαιτέρω γλύκες. Απροσδόκητο κι αυτό, συνήθως την πετυχαίνω στη κουζίνα, να πίνει ένα κατάπλασμα (ήτοι, παρασκεύασμα δήθεν αποτοξινωτικής υγιεινής διατροφής, αποτελούμενο από σκόνη χαρουπιών και κουκουτσιών φρούτων) το οποίο υποτίθεται ισοδυναμεί με καφέ. Θυμήθηκα ότι τρέχει τις τελευταίες ημέρες για ένα διαγωνισμό του Δημοσίου και της συγχώρεσα την αγένεια: τι διάολο, κάποιος πρέπει να φέρει λεφτά σ’ αυτό το σπίτι. Σιχτιρίζοντας τους άκαρδους δικαστές που βάζουν τον κόσμο να τρέχει στα Εφετεία πρωινιάτικα, σύρθηκα στο μπάνιο να «ευπρεπιστώ». Τα γένεια μου εξακολουθούν να είναι σκληρά παρά τις συμβουλές που τους δίνω καθημερινά ν’ αλλάξουν συμπεριφορά αλλοιώς θα τους κόψω το κεφάλι. Επειδή είμαι άνθρωπος που κρατάει το λόγο του, ειδικά όταν δεν έχει τίποτα να χάσει, τα έπνιξα στο ζεστό νερό και τον αφρό πριν τα καρατομήσω με ζιλέτ τζι-τι. Αρνούμαι να κάνω απγκρέιντ σε μαχ-τρία και τέτοια σύγχρονα, στηρίζω την αρχή if it works, don’t touch it από τότε που δούλευα δίπλα σε μια ομάδα προγραμματιστών που ξέσκιζαν κάτι περίεργες databases. Μετά από ένα τσιγάρο μ’ έναν lungo στο Θρόνο, ένα γρήγορο ντους, ντύσιμο ημι-αξιοπρεπές (τίποτα το κραυγαλέο, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα του κάτσει του δικαστή ένα σηματάκι Ralph Lauren π.χ.), απόφαση τελευταίας στιγμής πως τα Birkenstock είναι κάπως κραυγαλέα για Εφετείο, κάλτσωμα και βουρ στην εξώπορτα τη στιγμή ακριβώς που ο Δ. σταμάταγε απ’ έξω. Χωρίς ιδιαίτερα απρόοπτα, παρκάραμε κοντά στο Δικαστικό Μέγαρο της Αλεξάνδρας λίγα λεπτά αργότερα.

Image Hosted by ImageShack.us
Ρυθμοί αρχιτεκτονικής που προτιμώ: εδώ οι απόψεις μου συγκλίνουν με της Κουρούνας.

Σημείωση για το Δικαστικό Μέγαρο: οι (ανώτατοι) δικαστικοί που ενέκριναν τα σχέδια αυτού του κτιρίου πρέπει να είχαν στο νού τους τη Δίκη του Κάφκα και το ζητούμενο να ήταν το δέος που το κτίριο θα έπρεπε να προξενεί στον απλό πολίτη που εισέρχεται στο Ναό της Δικαιοσύνης — αλλά δεν τους έκατσε. Θες η ελληνική ανοργανωσιά, θες η έλλειψη κονδυλίων, το μέγαρο παρά τις ορθομαρμαρώσεις και τις επιβλητικές διαστάσεις δίνει μια εντύπωση εγκατάλειψης, σχεδόν μιζέριας, κάθε άλλο παρά το ζητούμενο δηλαδή. Μπαίνεις και σου φεύγει η όποια υποψία δέους αντικρύζοντας τη (μόνιμη) πλαστική πινακίδα «Αίθουσα Δίκης Σάμινα» αναρτημένη απέναντι απ’ τους ανελκυστήρες, τα ήδη φθαρμένα και μαυρισμένα μάρμαρα, τα κενά παρτέρια. Βέβαια η όλη εντύπωση (σήμανση, ηλεκτρονικό σύστημα ειδοποίησης πινακίων, κυλικείο, χώροι αναμονής) είναι απείρως καλύτερη από το απόλυτο χάος των κτιρίων της παλιάς Σχολής Ευελπίδων. Μένει να επισκεφθώ και το νέο μέγαρο των Διοικητικών Δικαστηρίων στη Λουίζης Ριανκούρ για να έχω πλήρη εικόνα… Ξεφύγαμε όμως – επανερχόμεθα! που έλεγε κι ο Αγάπης, μαθηματικός μου στο γυμνάσιο, αφού άφηνε την τάξη να εκτονωθεί δύο λεπτά εν όψει δύσκολης παράδοσης.

Η Δήμητρα, η δικηγόρος μου, δεν είχε φτάσει ακόμα και κινηθήκαμε προς το κυλικείο για καφεδάκι και κόψιμο κίνησης. Μια τεραστίων διαστάσεων πινακίδα «Εξυπηρέτηση Κρατουμένων» ήταν κολημμένη ακριβώς πάνω από μια σκάλα που κατέβαινε σ’ ένα σκοτεινό υπόγειο. Δεν κατάλαβα αν οι κρατούμενοι μπορούσαν να πάρουν τον καφέ τους μόνο στο υπόγειο ή αν τυχαία είχε μπει εκεί – δε ρώτησα άλλωστε. Κανείς κρατούμενος δεν φαινόταν τριγύρω: δικηγόροι με ντοσιέ, δερμάτινες τσάντες και κινητά με blue tooth τιτίβιζαν ενώ οι υπόλοιποι (οι πελάτες τους) διακρίνονταν μάλλον απ’ το γεγονός ότι δεν μιλούσαν πολύ. Τη στιγμή που είχα φέρει το εσπρεσάκι στα χείλη μου, έτοιμος για ρουφηξιά, την είδα: η αδερφή μου μπήκε στο κυλικείο ντυμένη σα να έμπαινε στο «Τζι Μπι Κόρνερ» συνοδευόμενη από τέσσερεις παρακαλώ δικηγόρους! Μια στιγμή, τι διάολο τους ήθελε τέσσερεις δικηγόρους; Αδύνατον. Ηρέμησα και αναγνώρισα τον στραβομύτη τον δικηγόρο της, οι άλλοι δεν έμοιαζαν δικηγόροι. Να ήταν μάρτυρες; Δεν γνώριζα κανέναν τους, τι στο καλό θα μαρτυρούσαν; Με είδε και το πρόσωπό της συσπάστηκε, μουρμούρισε κάτι του δικηγόρου της και έστριψε προς την αντίθετη πλευρά του κυλικείου, κάθησε έτσι ώστε να μην έχουμε απευθείας οπτική επαφή αλλά να μπορεί αυτή να με παρακολουθεί χωρίς να στραβολαιμιάζει εντελώς. Ο Δ. κατάλαβε ότι είχα αρχίσει να ιδρώνω και ξεκίνησε μια άσχετη συζήτηση για τις επερχόμενες διακοπές, ενώ κρυφοκύτταζε το ρολόι του με αδημονία. Ένας απ’ τους συνοδούς της Ρ. κατευθύνθηκε προς το μπαρ για καφέδες, πέρασε μπροστά μας χωρίς καν να μας περιεργαστεί. Ήταν μυώδης και ελαφρά μαυρισμένος, φορούσε ένα λινό κοστούμι και παλ γαλάζιο πουκάμισο, χωρίς γραβάτα. Στον καρπό του διέκρινα ένα ογκώδες Panerai. Ματσό τρεντάκιας παπαρίδης, αποφάνθηκα ακαριαία. Ασυναίσθητα το βλέμμα μου καρφώθηκε στο κλασικό UTC φλίγκερ αϊ-βε-σε που μου είχε στοιχίσει ολόκληρο το μπόνους μου απ’ τον Όμιλο τέσσερα χρόνια πριν: η Δήμητρα είχε αργήσει πάνω από δέκα λεπτά – κι ο Όμιλος θα έβγαινε απ’ το ταμπλώ οσονούπω, ήταν θέμα λίγων ημερών όπως έγραφε κάθε αξιοπρεπής κωλοφυλλάδα στις στήλες του Χρηματιστηρίου. Γαμοσταύρησα μέσα μου όλους τους οικονομικούς αναλυτές και τους δικηγόρους. Οι κατάρες μου έπιασαν τόπο τουλάχιστον κατά το ήμισυ γιατί, δευτερόλεπτα αργότερα, η Δήμητρα μπήκε ασθμαίνουσα και κάθιδρη στην αίθουσα, κρατώντας την ανατριχιαστική της τσάντα με τ’ αριστερό και το κινητό με το δεξί. Νομίζω ότι κούτσαινε κάπως, δεν είμαι σίγουρος. Αντάλλαξε τυπικότητες με τον δικηγόρο της Ρ. εν κινήσει, του χαμογέλασε κι όλας. Σινάφι, εντάξει, αλλ’ αυτό με τσάντισε ακόμα περισσότερο. Πήρα βαθειά ανάσα κι άπλωσα το χέρι μου στο πακέτο για τσιγάρο. Ο Δ. σηκώθηκε να κάνει χώρο για τη Δήμητρα η οποία απίθωσε κινητό, κλειδιά και τσάντα και κυριολεκτικά σωριάστηκε σε μια καρέκλα.

Image Hosted by ImageShack.us

«Άργησες,» είπα όσο πιό ψυχρά μπορούσα. Με κύτταξε, στράφηκε στον Δ. που της είχε προτείνει καφέ και χρησιμοποίησε το χρόνο για να αναδιαταχθεί (αυτό είναι το recompose herself, αλλά δεν έχω βρει πώς να το αποδίδω καλύτερα). «Ευχαριστώ – μέτριο με γάλα,» απάντησε στον Δ. και μετά γύρισε να μου απευθύνει το λόγο. Ο πανερίστας πέρασε εκείνη ακριβώς τη στιγμή κρατώντας ένα δίσκο με καφέδες. Τι μαλάκας!, σκέφτηκα, θυμωμένος – είχε αποσπάσει την έντασή μου απ’ τη Δήμητρα. Εκείνη φυσικά το αντιλήφθηκε. «Καλημέρα Κώστα,» είπε πάρα πολύ ήρεμα. Ξεφύσηξα. «Καλημέρα. Άργησες,» επανέλαβα. Δεν ήθελα να δείξω ότι δεν έγινε τίποτα, ήξερα ότι είχαμε τουλάχιστο μισή ώρα ακόμα και ότι δεν είχε γίνει και τίποτα που είχε αργήσει δέκα λεπτά. Μου χαμογέλασε με τρόπο που ακόμα κι ο πιό σιχαμένος υπόδικος για ανθρωποκτονίες κατά συρροήν θα είχε μετανοήσει αυτοστιγμεί για τα ειδεχθή του εγκλήματα και θα ζητούσε, αφού του κόψουν σύρριζα τα γεννητικά όργανα, να τον στείλουν στη Μονή Εσφιγμένου για τιμωρία. Σκατά. Αυτός ήταν ο λόγος που η Δήμητρα ήταν δικηγόρος μου. Αφού το ήξερα, τι έμπλεκα σε macho αντριλίκια; Αποφάσισα να υποχωρήσω χωρίς πολλά πολλά και χαμογέλασα σα μαλάκας τη στιγμή που ο Δ. άφηνε το φραπέ της στο τραπέζι. Εκείνη τράβηξε ένα πάκο χαρτιά απ’ το δαιμονικό χαρτοφύλακά της: αναγνώρισα αμέσως το γραφικό χαρακτήρα του μπαμπά, η φωτοτυπία της ιδιόχειρης διαθήκης ήταν πάνω πάνω, διανθισμένη με σχόλια και σημειώσεις στα περιθώρια, ψιλά ψιλά γραμματάκια που η Δήμητρα ή κάποιος απ’ τους βοηθούς της είχε κάνει (ίσως εκείνος ο φλώρος ο ασκούμενος – μπα, σιγά μην άφηνε τον ασκούμενο ν’ ακουμπήσει αυτή την υπόθεση). Σήκωσε το βλέμμα απ’ τα χαρτιά και άρχισε να μιλάει, σταθερά, χαμηλόφωνα, πειστικά. Υπνωτίστηκα σε δέκα δευτερόλεπτα. Ο Δ. χάθηκε πρώτος απ’ το οπτικό μου πεδίο, μετά τα διπλανά τραπέζια, μετά η αδερφή μου, μετά όλη η αίθουσα του κυλικείου, το Δικαστικό Μέγαρο, η Αθήνα, η Γη –τέλος το Σύμπαν…

Image Hosted by ImageShack.us
Σημείωση: αυτό το ποστ το άρχισα την Πέμπτη, 16 αλλά ήθελε κάποιες διορθώσεις και λίγη ψυχραιμία που τότε δεν περίσσευε και μετά έφυγα και δεν είχα σύνδεση γιατί ξέχασα το τηλέφωνο σπίτι. Έτσι κι αλλοιώς, εσείς κωλοχτυπιόσασταν περί ανωνύμων μπλόγκερς και ανωνύμων σχολίων. Σκασίλα σας. Λοιπόν, αυτό δεν είναι καθόλου ανώνυμο, μερικά ονόματα έχουν ψιλοαλλαχτεί γιατί δε με παίρνει ειδικά τώρα να τρέχω πάλι στα Δικαστήρια. Φυσικά και δεν τελείωσε. Όσο το έγραφα άκουγα κι αυτά, και πολλά άλλα – σιγά μη γράψω κι όλο το playlist.

Castles in the SkyIan Van Dahl
Loser’s WeepersEtta James
Το Αστέρι κι η Ευχή – Ευανθία Ρεμπούτσικα
Αδρεναλίνη – Ξύλινα Σπαθιά
Truly-Madly-Deeply – Savage Garden
Quase Nada – Mo’Horizons
Love is Rare – Morcheeba
Californication – Red Hot Chilli Peppers
Ava Adore – The Smashing Pumpkins
Scandalous – MisTeeq
Ponta De Lanca Africano (Umbabarauma) – Jorge Ben
I´ve Got You (Chris «The Greek» Panaghi Mix Show Edit) – Marc Anthony
No Me Ames (Featuring Marc Anthony) (Tropical Remix) – Jennifer Lopez
Dis-Moi des Mots – Les Rita Mitsouko
Into Each Life Some Rain Must Fall – The Inkspots

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s