O καλύτερος τρόπος να φτάσεις στη Νιρβάνα

Image Hosted by ImageShack.us
O καλύτερος τρόπος να φτάσεις στη Νιρβάνα, είναι μέσα από την παρατήρηση του κενού του εαυτού σου…

Κάθομαι στην παραλία. Στην πετσέτα μου. Μόλις έχω βγει απο τη θάλασσα. Μια χαρά. Με τις φακίδες μου, το δέρμα μου που αρνείται να μαυρίσει, τα κιλά μου, το μαλλί μου που αρνείται να αποφασίσει αν θέλει να είναι ξανθό ή κόκκινο, με τον αρσενικό κάτοικο της πετσέτας μου να μην έχει (λέει) κανένα απολύτως πρόβλημα με όλα τα παραπάνω… Ώσπου μια θηλυκή ύπαρξη, αγνοώντας προφανώς όλους τους άγραφους νόμους περί παραβίασης του προσωπικού χώρου του άλλου, έρχεται και απλώνει τη ροζ-λαχανί πετσέτα της ακριβώς δίπλα μας. Απ’ τη μεριά του αρσενικού κατοίκου της πετσέτας μου. Ενοχλητικό.

Την κοιτάζω. Έχει μαύρα σγουρά μαλλιά. Ενοχλητικό αν σκεφτείς ότι εγώ σε μερικές μέρες θα δώσω σε κομμωτήρια και άλλα ευαγή ιδρύματα ένα σημαντικό μέρος του μισθού μου για να πάψουν να θυμίζουν τα μαλλιά μου διασταύρωση πράσου με άχυρο. Έχει τέλειο μαύρισμα. Ενοχλητικότατο. Δεν έχει ίχνος κυτταρίτιδας. Ακόμα πιο ενοχλητικό. Διαβάζει Cosmopolitan. Αυτό με φέρνει περίπου στα όρια της αντοχής μου! (τόσα περιοδικά υπάρχουν κοπέλα μου να διαβάσεις – Glamour, Pink Woman, Lucky, να χαρούμε λίγο κι εμείς οι αμερόληπτοι συντάκτες!)

Ο αρσενικός κάτοικος της πετσέτας μου παλεύει να ανάψει τσιγάρο. Μάταια- ο αναπτήρας πέθανε. Με κοιτάει με τρεμάμενο βλέμμα: «Θα σε πείραζε να της ζητήσω αναπτήρα;» «Βρε, δεν της ζητάς και το τηλέφωνό της!» Η ανταλλαγή γίνεται. Η κοπέλα, σίγουρη πια για την (ακόμα μία) κατάκτησή της, ρίχνει πίσω τους ώμους, φουσκώνει το στήθος, ρουφάει την κοιλιά, τουρλώνει τον κώλο. Μοιάζει Μπάρμπι με λόρδωση.

Ρίχνει μια ματιά προς το αρσενικό μέρος της πετσέτας μου. Τώρα ήρθε η στιγμή να λάμψει -σκέφτεται. Φωνάζει με μια φωνή που θα ζήλευε η Στανίση, τη φίλη της να έρθει. Η φίλη της είναι ένας μπόγος απο κυτταρίτιδα και καμμένο δέρμα, με πολύ γλυκό πρόσωπο. Ακριβώς το άτομο που μια τέτοια γυναίκα θα έκανε παρέα. Αρχίζει και της εξιστορεί πως πέρασε το Σαββατοκύριακο, πάντα σε φωνή μπάσσου και ντεσιμπέλ που προκαλούν ωστικά κύματα. «Άσε φιλενάδα, πήγα στο Dragoste«.

Πρώτη αποκάλυψη, πεταγμένη με θρίαμβο σαν καρέ του άσσου. Πήγε στο Dragoste, αυτό το ναό των trendy people και την άφησαν να μπει μέσα. Εκεί, που μόνο σπουδαίες προσωπικότητες σαν τον Παπακαλιάτη και το Γιώργο Χρήστου έχουν άδεια εισόδου! Είμαστε συγκλονισμένοι, εγώ και το αρσενικό μέρος της πετσέτας μου. Όμως η κοπέλα – σελίδα 58 του Cosmopolitan- δε σταματάει εκεί. Όταν η φίλη της δειλά-δειλά τη ρωτάει (αφού έχει ακούσει για μισή ώρα το πως σύσσωμοι οι αρσενικοί θαμώνες του μαγαζιού υπέκυπταν στην απαράμιλλη γοητεία της) «Καλά…και ο Γιώργος;» Ήρθε η στιγμή της να λάμψει. Παίρνει βαθειά ανάσα, ρίχνει μια ματιά προς (ναι, σωστά καταλάβατε, προς το αρσενικό μέρος της πετσέτας μου!), σιγουρεύεται οτι έχει την αμέριστη προσοχή μας και το πετάει…:

«Ρε, ποιός τον γαμεί το Γιωργάκη!!!»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s