Γαμώ τη Νοοτροπία μου, μέσα!!!

Λιλιπουπολίτες και Λιλιπουπολίτισσες.
Μπλογκεράδες και μπλογκερούδες.
Αγαπητοί μου Νοοτροπίτη και Νοοτροπίτισσα…
Δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο.
Ήρθε ο καιρός να φανερώσω την πραγματική μου ταυτότητα,
να σας μιλήσω για αυτό που πραγματικά είμαι,
να come out on the open τέλος πάντων!!!

Είμαι μια Κορκολίτσα. Ναι, είναι αλήθεια. Για την ακρίβεια, είμαι η Κορκολιτσότερη απ΄όλες τις Κορκολίτσες. Στο Λύκειο όταν μου απεύθυναν το λόγο συνήθως συνοδευόταν απο το γνωστό ανέκδοτο με το κινητό του Στέφανου (090 12-13 άντε το πολύ 14!) το οποίο με εκνεύριζε περισσότερο κι απο το πλατινέ χρώμα των μαλλιών μου που κι αυτό ούτως ή άλλως ανέκδοτα σήκωνε ανέκδοτα (τύπου τί κάνουν 200 ξανθιές στο βυθό με τα πόδια ανοιχτά) αλλά τέλοσπάντων αυτά με ενοχλούσαν λιγότερο, ίσως γιατί καμία διάθεση δεν είχα να βρεθώ στη θέση των εν λόγω ξανθιών (όσο κι αν πιστεύω οτι τα ψάρια είναι φίλοι όχι φαί) στην άλλη θέση όμως, όσο οριζόντια κι αν ήταν, έ, ήμουν και σε ευαίσθητη ηλικία και τέλοσπάντων, μην αρχίσω τώρα!

Image Hosted by ImageShack.us
Πρώην «κορκολίτσες» στο διάλειμμα. Στο βάθος, η εξαδέρφη της andrea_zax.

Έχω σχεδόν όλα τα CD του- γι αυτά που μου λείπουν έχω κινήσει ουρανό και γη, έχω κάνει παραγγελίες στο Ίντερνετ, τάματα στον ΄Αγιο Σώστη, έχω ικετέψει και σουρθεί στα πατώματα ευαγών ιδρυμάτων όπως Virgin megastore, Metropolis, PWC (ή όπως αλλιώς λέγεται) έχω δεχτεί χλευαστικά βλέμματα απο τυπάδες με μαλλιά μέχρι τον κώλο και λίγδα μέχρι τον αστράγαλο στο Μοναστηράκι με παλιούς δίσκους (μόνο Βlack Sabbath έχουμε κοπελιά!) έχω εισπνεύσει τη μπόχα της ιδρωτίλας απο παρακμιακούς παππούδες με γατόνυχο στο μικρό δάχτυλο (και το αντίστοιχο κερί που το συντροφεύει!) μόνο και μόνο για να δεχτώ την ίδια απάντηση: Δεν υπάρχει. Έχει καταργηθεί απο την αγορά. Τον αποσύρανε. Είναι βιαστής ανήλικων κοριτσιών (μην αρχίσω τώρα!!!). Ψάξε βρες τον. Αγόρασε τα απο τον ίδιο – αν τα’χει κρατήσει…

Φαντάζεστε λοιπόν πως ένιωσα όταν άκουσα πως στην Non-stop 32ωρη μαλακία (συγγνώμη, συναυλία εννοούσα) του Αλιάγα, στον Αστέρα Γλυφάδας, 8 με 10 το βράδυ, μεταξύ άλλων θα εμφανιστεί και ο Στέφανος. Ολόκληρος, μαζί με τους 9 βαθμούς υπερμετρωπίας του!
Πήρα λοιπόν τα κουράγια μου και ξεκίνησα. Τσιμπουρώθηκα σε μία συνάδερφο που μένει Καλαμάκι να με κατεβάσει μέχρι τη Γλυφάδα, ανακατεύτηκα στο αυτοκίνητο, επιβάρυνα το κάρμα μου για τουλάχιστον 780 ζωές πατώντας το γρασίδι της ενδιάμεσης νησίδας καθώς δεν μπορούσα να βρω υπόγεια διάβαση να περάσω απέναντι, τσακώθηκα με τη φίλη μου που ήταν ήδη εκεί και δεν μου έδινε σαφείς οδηγίες, στραμπούληξα δύο φορές τον αστράγαλό μου πάνω στο χορτάρι (ίσως οι ζωές να μειωθούν σε 770…ή ελπίζω πολύ;), τέλοσπάντων έφτασα κάπως στην είσοδο.

[Episode 2]
Κι εκεί άρχισαν τα όργανα να παίζουνε για μένα. Περίμενα στην ουρά μισή ώρα, μες τη ζέστη, το Make-up μου να με εγκαταλείπει παίρνοντας το δρόμο της λήθης, οι πλατφόρμες Tsakiris Mallas μου να με fait mal, να περιστοιχίζομαι απο ξένες τουρίστριες με κοτσιδάκια α λα Οβελίξ και κοριτσάκια με σιδεράκια που έκλαιγαν γιατί δεν θα προλάβουν να δουν το Νίνο (μην αρχίσω τώρα!!!), μισή ώρα για να κόψω εισητήριο δύο ρημαδοευρώ λες και ήμουν στους Duran-Duran (όχι για την τιμή προφανώς, για την ταλαιπωρία), έπεσα φάτσα κάρτα με ένα συνάδερφο απο την παλιά μου δουλειά παντρεμένο με παιδιά (που μου είχε προτείνει ουκ ολίγες φορές ούτε λίγο ούτε πολύ να κάνουμε σεξ στο αυτοκίνητό του/τον πάγκο της κουζίνας στη δουλειά/σε ένα γυμναστήριο που έχει ένας φίλος του) ο οποίος μόλις με είδε έτρεξε προς το μέρος μου, «μα έλα, μην περιμένεις στην ουρά, θα σε πάω εγώ μέσα, πολύ μέσα όμως!!», είδα μια συνάδερφο απο την τωρινή μου δουλειά που ούρλιαζε «είμαστε δημοσιογράφοι, αφήστε μας να περάσουμε» και οι υπεύθυνοι ασφαλείας έμεναν ασυγκίνητοι (λες και άκουγαν από γκρούπι του Ρουβά οτι όπου να’ναι παντρεύονται και πρέπει να την αφήσουν να τον δει) συνηδειτοποίησα οτι τους είχε κοπεί το ρεύμα και έκοβαν τις αποδείξεις για τα 150 άτομα που περιμέναμε (αυξανόμασταν και πληθαίναμε σαν καλοί χριστιανοί όσο περνούσε η ώρα) με το χέρι!!!! Σε μπλοκάκι!!! Χειρόγραφα!!!!
Μόλις βέβαια έφτασα πρώτη στην ουρά μας ειδοποίησαν ως καλοί εφαρμοστές του νόμου του Μέρφι να μεταφερθούμε σε άλλη ουρά που έχουν ταμειακή μηχανή, κι έτσι βρέθηκα πάλι τελευταία!

[Episode 3]
Μπήκα μέσα. Δεν θα κάτσω να ασχοληθώ με το στιλιστικό απαύγασμα των τουριστών και τουριστριών στο γρασίδι, ούτε με τη Στανίση που γκάριζε στο μικρόφωνο το άσ(θ)μα του συναδέρφου της στο γκάρισμα Μαζωνάκη «Σ’ έχω κάνει θεό» με τους απανταχού γρασιδοθαμώνες να ξυπνά ο ελληνισμός μέσα τους και να τραγουδούν με μπρίο εθνικού ύμνου σε περίοδο διωγμών. Με αφήνει αδιάφορη το πόσο καλός παρουσιαστής είναι ο Αλιάγας, το πόσο ήθελε να κατουρήσει, να κάνει μπάνιο, να κοιμηθεί κι όμως αυτός συνέχιζε για καλό σκοπό (έχω μια αλλεργία στους καλούς σκοπούς) και για να γραφτεί στο βιβλίο Γκίνες, το ίδιο αδιάφορη με αφήνει το πόσο γκελ κάνει στο κοινό όχι ο Ανατολάκης αλλά η Ναταλία Γερμάνου που η μαμά της άλλωστε ήταν πρώην αφεντικίνα μου και την έτρωγα ούτως ή άλλως στη μάπα για δύο χρόνια, ούτε πόσο αλλοίθωρα σέξι είναι ο Θέμης Γεωργαντάς (μην αρχίσω τώρα!!!). Περίμενα απο τις 8 μέχρι τις 10 για ένα πολύ συγκεκριμμένο λόγο.
Κι αυτός ο λόγος δεν ήταν όλα τα παραπάνω, και σίγουρα δεν ήταν «για την παρέα» που μου γκρίνιαζε η φίλη μου, ούτε για το ηλιοβασίλεμα, ούτε για την άμμο που μπήκε στις Tsakiris Mallas μου, ούτε για τη λάσπη που μου έκανε το γαλλικό πεντικιούρ συνεδρία ρασούλ με λάσπη απο τη μεσόγειο, ούτε για τον Πυροβολάκη που έπαιζε Κρητικές μαντινάδες εν μέσω του «στης εκκλησιάς την Πορτά, να σε γνωρίσω πρωτά», ούτε και για την αηδό (εκ του αηδία) Χρύσπα που «της κάνει πλάκα ο Θεός» (εμένα να δεις!) και που «φεύγει στο 7, για την απιστία». Ήρθα για τον Κορκολή. Και πήρα τα τρία (του). Απλώς δεν ήρθε, δεν εμφανίστηκε και φυσικά κανείς δεν παρατήρησε την απουσία καθώς όλοι λικνίζονταν σε ελληνικότατους λέι-λέι-λέι ρυθμούς και άκουγαν «καλή λαική μουσική» (aka Νίκος Βέρτης, Γιώργος Γιαννιάς, Θάνος Πετρέλης). Αχ, Στέφανε…where art thou? και που να τρέω τώρα στο Χρυσό Οδηγό, να σου χτυπάω τα κουδούνια να μου δώσεις τα CD σου; Και τί θα πω στα Ντόπερμαν που ξέρω πως έχεις γιατί διαβάζω ακόμα όλες σου τις συνεντεύξεις; Συγγνώμη, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να τον δω, παντρευόμαστε;

Ηθικό δίδαγμα: Μου το έδωσε ο Θάνος-fame story 1-τρίτη κάμερα όπως μπαίνεις δεξιά-Πετρέλης. Δηλαδή όχι αυτός, το logo της μπλούζας του.
Σοφά λόγια.
Masturbation is not a crime…
Αν όμως δεν σου πετύχει κι η μαλακία….

Υ.Γ. Ξέρω, dystro, ξέρω. Να περάσω απο το λογιστήριο για την απόλυσή μου, ε; [Dystro sayz: Χρουμφ!]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s