Malaguena

Image Hosted by ImageShack.us
Συγχωρήστε με, δεν είχα φωτό της Τζωρτζίνας πρόχειρη. Αυτή είναι η Kate.

Ο αδερφός της Ελ. ήταν παντρεμένος με την Μαρί-Άννα (προσοχή: αν την αποκαλούσε κανείς του ‘κύκλου’ της Μαριάννα, εθεωρείτο αυτομάτως βλάχος και απόβλητο και ερρίπτετο άνευ λοιπών δικονομικών διαδικασιών στο πυρ το εξώτερον). Φυσικά, η Μαρί-Άννα ήταν αυτό που λέμε «γόνος» διακεκριμένης οικογενείας, παρα-εφοπλιστικών συμφερόντων (δεν είχα κατανοήσει ποτέ μου ποιά ακριβώς ήταν η ασχολία των αρσενικών της οικογένειας, το «φυσούσαν» όμως το παραδάκι και όλο για καράβια μιλούσαν). Την εποχή που ο γάμος πήγαινε ακόμα καλά, προτού ο Νίκος αποφασίσει πως σκοπός της ζωής του ήταν η συγκριτική μελέτη της ανατομίας των εφήβων γυναικών του πρώην ανατολικού μπλοκ και εγκατασταθεί μαζί μ’ένα ικανό αριθμό δειγμάτων του επιστημουνικού του ενδιαφέροντος σ’ένα ξεχασμένο εξοχικό του πεθερού του στον Αη Γιάννη Θεολόγο της Κύθνου, είχαμε κάποιες επαφές με τον ‘κύκλο’ της Μαρί-Άννας. Τότε ζούσε ακόμα ο πατέρας, η αδερφή μου ήταν ακόμα στην Αμερική, τα οικονομικά μας ήταν ανθηρότερα, μας επιτρεπόταν κάποιες εξτραβαγκάντσες και μπορούσαμε που και που να παρακολουθούμε τους απίστευτους ρυθμούς (κατανάλωσης) της Μαρί-Άννας και της παρέας της. Από την εποχή εκείνη, μια γνωριμία αποδείχτηκε καθοριστική και μας ‘έμεινε’: η Τζωρτζίνα.

Η Τζωρτζίνα (για τους φίλους της, Ρίνα) είναι άτομο-περίπτωση. Η μεγαλύτερη από επτά αδέλφια (και η πιό έξυπνη), έκανε λαμπρές σπουδές με το σπαθί της (κι όχι με δωρεές του μπαμπά σε κολλέγια της ημεδαπής και αλλοδαπής, όπως τα τρία αρσενικά αδέρφια της, που κατέστρεψαν στη συνέχεια κάθε τι που τους κληροδοτήθηκε από τους παππούδες, αρχοντοπρούχοντες της πρωτοβιομηχανικής Μακεδονίας), παντρεύτηκε νωρίς από φλογερό έρωτα, χώρισε γρήγορα-γρήγορα προτού ο γάμος (απ’τον οποίο ο έρωτας πέταξε μακρυά μόλις ο σύζυγος συνειδητοποίησε ότι η νορμάλ φοιτήτρια του Πρίνστον δεν ήταν τόσο κοντά στον εισοδηματικό μέσο όρο όσο πίστευε, με αποτέλεσμα να μεταλλαχθεί τάχιστα σε μπουχέσικο τρωκτικό) την μετατρέψει σε πτυχιούχο Μπάρμπι, ξεπέρασε τις οικονομικές καταστροφές που προκάλεσαν τ’αδέρφια της γυρνώντας τους την πλάτη και δουλεύοντας πολύ σκληρά με εξαιρετική επιτυχία και, τέλος, βρήκε για ένα (δυστυχώς) σύντομο διάστημα ξανά την προσωπική της ευτυχία στο πρόσωπο του κολλητού μου φίλου Χρήστου. Εμείς τη γνωρίσαμε πάνω που είχε ξεπεράσει την οικογενειακή οικονομική κρίση (κι ο λόγος που μου είναι ακόμα και σήμερα τόσο συμπαθής είναι ίσως η μερική ταύτιση μου με την κακιά της μοίρα, που ήταν και γι αυτήν τ’αδέρφια της) και, ως επιτυχημένη business woman «ψαχνόταν». Ο Χρήστος ήταν αρχικά ο λόγος που μας έκανε παρέα.

Ψηλός, αθλητικός, σχεδόν πάντα ηλιοκαμμένος, με μαλλί ελαφρώς σπαστό και ψαρόχρωμο από τότε που τον πρωτογνώρισα στη Θεσσαλονίκη όπου τελείωσε τη Νομική, ο Χρήστος ήταν αυτό που λέμε φοβερό άτομο: χιουμορίστας χωρίς να είναι χυδαίος πλακατζής, εγκυκλοπαιδιστής με ζήτηση στις ομάδες τρίβιαλ, συμπονετικός και καλός συμπαραστάτης χωρίς να χάνει τη σκληράδα του και την κριτική του στάση απέναντι στις όποιες μαλακίες βασάνιζαν τους φίλους του, σχεδόν πάντα χαμογελαστός και, κατά γενική ομολογία των θηλυκών, σέξυ μ’ένα δικό του, απροσδιόριστο τρόπο. Το πρόβλημα (για τα θηλυκά) ήταν πως ο Χρήστος ήταν γκέη.

Για λόγους που είχαν να κάνουν με την μητέρα του και την αρρώστεια που τη βασάνισε περίπου μια δεκαπενταετία προτού μας αφήσει χρόνους, ο Χρήστος είχε αναπτύξει μια ιδιότυπη στάση απέναντι στην ομοφυλοφιλία του: ελάχιστοι καλοί του φίλοι, μετρημένοι στα εναπομείναντα δάκτυλα συνταξιούχου (Κύπριου) πελεκάνου, ήξεραν πως ήταν ομοφυλόφιλος. Η συμπεριφορά του προς το αντίθετο φύλο ήταν μεν άμεμπτη (όχι μόνο δεν άντεχε την ιδέα να ρισκάρει να βγει απ’ το ντουλάπι του, αλλά είχε σοβαρότατους επαγγελματικούς λόγους να κάνει την «πάπια» καθώς δούλευε σε παλαιών αρχών τοπ δικηγορικό γραφείο της Αθήνας, όπου τέτοιες παρεκκλίσεις δεν ήταν αποδεκτές), μα πάντοτε παρέμενε – «ελλιπής». Εν ολίγοις, ο Χρήστος ήταν κατ’ ανάγκην διαθέσιμος γκόμενος/γαμπρός, αφού η ασθένεια της μητέρας του ήταν δαπανηρότατη και τα έσοδά τους προέρχονταν από την δυναστική για την προσωπικότητά του δικηγορία. Έπαιζε λοιπόν ένα πολύ περίεργο (κι επικίνδυνο) παιχνίδι με τις γυναίκες. Η γνωριμία του με τη Τζωρτζίνα και τα όσα επακολούθησαν, στάθηκε μοιραία και οδήγησε τρεις ανθρώπους στην καταστροφή. Δεν ξέρω αν είμαι ο μοναδικός, πάντως σίγουρα είμαι ένας απ’ τους σημαντικούς καταλύτες σ’ αυτή την εκρηκτική χημική αντίδραση της οποίας μάλιστα υπήρξα ο μόνος μάρτυρας απ’ αρχή σε τέλος (και τώρα φιλοδοξώ να γίνω και ο επίσημος ιστοριογράφος της). Enter the Dragon.

Moυζικές:
Can’t you hear me knocking (The Rolling Stones)
Malaguena (Brian Setzer)
Me Gustas Tu (Manu Chao)
Hoochie Coochie Man (Muddy Waters)

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s