You’re Nobody Till Somebody Loves You

Image Hosted by ImageShack.us

Όσες φίλες παρακολουθούν τα πάθητά μου θα έχουν εκ των συμφραζομένων καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η πρόσφατη δικαστική πράξη που παίχθηκε στο Εφετείο δεν είχε ιδιαίτερα ευχάριστη κατάληξη για μένα. Στην πραγματικότητα, η υπόθεση δεν έχει κλείσει. Δόθηκε από την Έδρα μια δίμηνη αναβολή, η οποία όμως ήταν σημείο υπέρ της αχαΐρευτης αδερφής μου. Η Ρ. και ο στρατός των δικηγόρων και μαρτύρων («εμπειρογνώμονες» αποκαλούνται στη δικονομική αργκό) που χρυσοπληρώνει με τα λεφτά του μακαρίτη του πατέρα μας (που είναι και δικά μου λεφτά, αλλά αν δεν κερδίσουμε τη δίκη μόνο σε φωτοτυπίες θα τα δω), έπεισαν την Πρόεδρο του Τριμελούς ότι η πνευματική και σωματική υγεία της μητέρας δεν της επιτρέπει να προσέλθει στο Δικαστήριο, ούτε καν να δώσει ένορκη κατάθεση. Γμτ. Η μάνα μου είναι το μοναδικό άτομο που μπορεί να με σώσει (οικονομικά εννοώ, όχι πως κινδυνεύει η ζωή μου) – αν υποθέσουμε βέβαια ότι τη στιγμή που της απευθύνονται ερωτήσεις από την Έδρα θα έχει επαφή με το περιβάλλον. Καθώς φεύγαμε από το Εφετείο η Δήμητρα (η δικηγόρος μου) δεν είχε τη συνηθισμένη της λάμψη και, σε σχόλιο μου σχετικά με τη χρήση του ημερολογίου της μαμάς ως αποδεικτικού στοιχείου, κούνησε απλώς το κεφάλι της αόριστα. Αυτό ήταν το πιο ανησυχητικό. Δεν ανταλλάξαμε κουβέντα μέχρι να μπούμε στα αυτοκίνητα της επιστροφής.

Γύρισα σπίτι και τηλεφώνησα στην Ελ. Δεν απαντούσε. Συνήθως το γραφείο της Ελ. απαντάει αμέσως – βοηθάει και το γεγονός ότι βρίσκονται εκεί μαζί της πέντε τουλάχιστον αργόσχολες υφιστάμενες που μετράνε την ώρα μέχρι να σχολάσουν. Η Ελ. έχει πλέον συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι σε κάθε γραφείο – υπηρεσία – επιχείρηση ένα άτομο είναι καταδικασμένο να τραβάει κουπί ώστε όλοι οι υπόλοιποι να μπορούν να περνάνε το χρόνο που απομένει μέχρι την επόμενη μετεμψύχωσή τους όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. Γνωρίζει πλέον πέραν πάσης αμφιβολίας ότι στη δική της υπηρεσία αυτό το άτομο είναι η ίδια. Ακόμα κι αν περιστασιακά εμφανιστεί η πιθανότητα να μην είναι έτσι τα πράγματα (όπως όταν μια νεοπροσληφθείσα που είχε τοποθετηθεί ως βοηθός της Ελ. τον Μάιο του ’97 νομίζω έδειξε να αγνοεί τη νομοτέλεια και έβγαζε μόνη της διπλάσιο έργο από ολόκληρο το τμήμα και το διπλανό και το γραφείο Θεσσαλονίκης), η Ελ. ήξερε ότι αυτό ήταν απλά ένα σημάδι σταλμένο από κάπου αλλού σαν προειδοποίηση να μην ελπίζει τίποτα: στο τρίμηνο επάνω (όταν είχαν υλοποιηθεί όλες οι καλοκαιρινές άδειες), η Γενική Διεύθυνση δεν μετέτρεψε τη σύμβαση της νεοπροσληφθείσας βοηθού σε αορίστου χρόνου και την απέλυσε.

Μη μπορώντας να σκεφτώ τι συνέβαινε στο Κάστρο των Πάρα Πολύ Σοφών Οικονομολόγων όπου εργάζεται η Ελ., πήρα ένα θερμός, χτύπησα αυτό που λέμε «φραπεδιά» και έβαλα παραπάνω παγάκια ώστε να παραμείνει δροσερό το περιεχόμενο. Βγήκα και περπάτησα γρήγορα ως το Άλσος. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το Άλσος δεν είναι ένα μέρος όπου πηγαίνω μεσημεριάτικα – σήμερα όμως κάτι μέσα μου ζητούσε επίμονα ανοιχτωσιά. Προχώρησα χωρίς σχέδιο, απομακρυνόμενος παρά ακολουθώντας τους ήχους των υπόλοιπων επισκεπτών. Τέτοια ώρα η πλειοψηφία αποτελείτο ακόμη από αλλοδαπές «κοπέλες» με μωρά και παιδάκια προνηπιακής ηλικίας. Τα υπόλοιπα ήταν στους παιδικούς σταθμούς και τα νηπιαγωγεία. Οι πενηντάρες αυτές «νταντάδες», Βουλγάρες ή Ρωσίδες μάλλον (οι Φιλιππινέζες έχουν πλέον εξελληνισθεί πλήρως και ασχολούνται με τα δικά τους παιδιά, άντε το πολύ με κανέναν υπερήλικα — παλαιό αφεντικό που είναι κατάκοιτος και δεν τους κάνει καρδιά να τον εγκαταλείψουν μετά από είκοσι τόσα χρόνια), με φτηνιάρικα ρούχα, χοντροκομμένα σάνταλα και οπωσδήποτε ένα τσιγάρο στο χέρι, ακόμα και όσο σπρώχνουν ένα καρότσι στα χαλίκια του μονοπατιού, μύριζαν όλες κολώνιες της αφεντικίνας τους. Πρέπει να έχυναν πάνω τους από μισό μπουκάλι η καθεμιά: αυτό με βοηθούσε να τις αποφεύγω. Στρίβοντας προς μια συστάδα δέντρων μόλις ένα τεράστιο σύννεφο χαρακτηριστικά όξινου Eau d’Issey με χτύπησε στη μύτη, είδα με χαρά ένα παγκάκι που συγκέντρωνε πάνω του όλα τα απαιτούμενα προσόντα για να είναι ποθητό: ήταν άδειο και το κάλυπτε η σκια των πεύκων. Έσπευσα να στρογγυλοκαθήσω.

[επιστρέφω αμέσως]

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s