Ο Χριστός ξαναβαφτίζεται…

Image Hosted by ImageShack.us

Και το όνομα αυτής Δήμητρα-Παρασκευή…

Τί υποκοριστικά μπορείς να βγάλεις απο αυτό; Δήμη; Παρή; Αυτή η απορία γέμιζε το μυαλό μου ενόσο καθόμουν στα εντελώς άβολα καθίσματα της εκκλησιάς (ίσως ο λόγος που δεν επισκέπτομαι συχνά το συγκεκριμένο μαγαζάκι: τόσα λεφτά για χρυσούς πολυέλαιους κι ούτε μια πολυθρόνα της προκοπής). Τέλος πάντων…

Γύρω μου πρόσωπα άγνωστα, γνωστά μεταξύ τους, μου θύμιζαν για άλλη μια φορά πως δεν είχα απολύτως καμία δουλειά εγώ και το άσπρο μίνι φραμπαλαδιάρικο φουστανάκι μου εκεί μέσα. Βαφτίζεται η δούλη του Θεού, των γονιών της και του νεοπλουτέ lifestyle των, Δήμητρα-Παρασκευή, με ένα όνομα βαρύ σαν τιμωρία, κόρη της αδερφής του αρραβωνιστικού της αδερφής του Λ. Κι εγώ εκεί. Σαν ραπανάκι μέσα σε παστίτσιο.

Στη δίπλα σειρά ένας 50ρης με φαλάκρα μπιφτέκι έχει εστιάσει το πρεσβυωπικό του βλέμμα στο αμφιβόλου ηθικής ντεκολτέ μου (τι είναι αυτό το ξωτικό της αντίδρασης, αυτός ο μικρός Πουκ που στα ξεκωλοκλαμπάδικα με ντύνει σεμνό και ήσυχο κορίτσι και στις εκκλησίες… τέλος πάντων κάντε το συνειρμό. Την προηγούμενη φορά είχα εμφανιστεί με ένα μαύρο τιποτένιο φόρεμα αλα Μέριλυν – όταν ακόμα δεν ήταν πολύ διάσημη και ντυνόταν ελαφρά).

Πίσω μου δύο ασπρομάλληδες συζητούν νοσταλγικά, σε κάθε πρόταση φιγουράρει το θυμάσαι. Θυμάσαι τότε στην Αλβανία; Θυμάσαι τότε στο Αφιόν Καραχισάρ; Θυμάσαι τότε που βαφτιστήκαμε κι εμείς; Μπροστά μου καμιά δεκαριά κουτσούβελα σκοτώνουν άγαρμπα το υπαρξιακό ερώτημα εγώ πότε θα γίνω μάνα που κάποιες φορές φυτρώνει μέσα μου. Γκρίνια, φωνές, μαμααααά δε βλέπω (λες κι άμα χάσουν κανένα ενσταντανέ της μικρής χωρίς πάνα, κάτι τρέχει στα γύφτικα), κι ένας παπάς… παπαπαπα! Τελείωσε τη λειτουργία σε 10 λεπτά (αυτοί είναι παπάδες), σαν ένα γιγάντιο σκιουράκι με ράσα (θυμάστε με τι ταχύτητα συνομιλούσαν Τσιπ και Ντέιλ; Όχι όποιος καταλάβαινε τί έλεγαν, του βγάζω το καπέλο – δε φοράω καπέλα). Κι ο 50ρης εκεί, στη γραμμή του φουστανιού μου.

Αποστρέφω το βλέμμα. Η Ε. είναι λυπημένη. Η Ε. πάντα είναι λυπημένη τα τελευταία 8 χρόνια. Απο τότε που τα έφτιαξε με τον Χ. Η Ε. τώρα (του χρόνου) παντρεύεται τον Χ. Και είναι πιο λυπημένη απο ποτέ. Για να πνίξει τη λύπη της βυθίζεται σε ψώνια, εραστές χειρότερης ποιότητας (αν είναι δυνατόν) απο τον groom to be, τόνους μακιγιάζ, συλλογή απο περίεργα κατοικίδια (με τοπ τον Αλέκο, που όμορφος είναι δε λέω, αλλά…βρωμάει ο δόλιος ο ασβός!), κόντρες με το τζιπάκι, συλλογή απο μπλουζάκια τσίτια που δεν αφήνουν τίποτα και ειδικά την τρύπα στον αφαλό στη φαντασία… Σήμερα είναι πολύ εξωτική, με το μπλε μακρύ της φουστάνι, την πλάτη έξω και το λουλούδι στα ξανθά μαλλιά. Μια λυπημένη νεράιδα που συνέχεια χασκογελάει και που κανείς πια δεν της δίνει σημασία. Ούτε καν ο 50ρης. Δεν έχει το απαραίτητο ντεκολτέ.

Η μαμά και η νονά του βρέφους λάμπουν σαν τον πολυέλαιο της εκκλησίας. Ανελέητα. θέλω να βάλω τα ροζ γυαλιά μου. Κοιτάω τον Λ. Αυτός λάμπει περισσότερο, με το δικό του φως που δεν είναι δανεισμένο απο κανένα στιλιστικό Versace ολίσθημα. Λάμπει μέσα στο σκοτάδι του… Πιάνομαι. Σαν πεταλούδα. Ίσως τελικά τα φοράω τα ροζ γυαλιά και δεν το’χω καταλάβει…

Η λειτουργία τελειώνει. Η πομπή του ψεύδους ξεκινά. Η δεξίωση (αμ πως!) θα γίνει σε παραθαλάσσιο κτήμα (αμ πως, στον κύβο!). Το κτήμα όμορφα στολισμένο με ροζ φαναράκια. Μακάβρια διακοσμημένο με μια τεράστια φωτογραφία της μικρής, σε πανό θερινού σινεμά. Ένα στρογγυλό, τούλινο αξεσουάρ. Βαφτίστηκε η δούλη των γονιών της…

Μας τοποθετούν σε τραπέζι. Η Ε. δίπλα μου, δίπλα της ο Χ. Δεν της έχει ρίξει ούτε μια ματιά. Γκρινιάζει για την τοποθέτηση των ποτηριών, το μανικιούρ της, την υγρασία, τη θάλασσα που είναι πολύ γαλάζια, το φόρεμά της που δεν κάνει καλό κοντράστ με τη θάλασσα, τον αέρα που αναπνέει… Και λένε η γκρίνια είναι γένος θηλυκού… Καλά! Μου έρχεται να τον χτυπήσω. Αντί γι’ αυτό κοιτάζω την άκρη του φουστανιού μου. Και πιάνω στα τούλια του ένα βλέμμα. Το ακολουθώ σαν μικρό χνουδάκι ήλιου, σαν κορδελίτσα απο αστέρια. Και πέφτω πάνω στο βλέμμα του Λ. Ροζ. Γυαλιά. Μάσκα, απο αυτά που δεν σου αφήνουν περιθώριο να δεις τον κόσμο γύρω σου με άλλο φώς. Βοηθούσε και το Background, τα ροζ φαναράκια, η ροζ μουσική, το ροζ τριαντάφυλλο πάνω στην πετσέτα, τα ροζ κεριά…

Και μετά έρχεται το ευτυχές ζεύγος (άργησαν 3 τέταρτα για να αλλάξει η μαμά τουαλέτα, πώς, με το ίδιο Gucci στην εκκλησία και τη δεξίωση;). Σκάνε πυροτεχνήματα, ροζ καπνοί και ψεύτικες φλογίτσες. Το μεγάφωνο παίζει Βανδή, «ό,τι ονειρευόμουν στη ζωή μου». Η μικρή κλαίει, κανείς δεν της δίνει σημασία. Το τούλινο αξεσουάρ…

Η ώρα περνάει, ο μπουφές ανοίγει και κλείνει, τα στόματα ανοίγουν και κλείνουν, τα μπουκάλια το κρασί με τη φωτογραφία της μικρής για ετικέτα (αμ πως, στη νιοστή!) ανοίγουν και δεν κλείνουν. Βραδιάζει. Το φόρεμα της Ε. τώρα χλωμό γαλάζιο μπροστά στη μαύρη θάλασσα. Τα μάτια της το ίδιο χλωμό γαλάζιο. Δίπλα της το τσιμέντο, η ταφόπλακα, η αλυσίδα. Όλα αυτά που μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος αν τον κρατάς στη ζωή σου απο συνήθεια. Κι απο δειλία.

Δίπλα μου δυο μάτια με κοιτάνε. Με ροζ γυαλιά κι αυτά. Μάσκα για να βουτήξεις στο βυθό. Και λουλούδια, και αστέρια και μουσικές. Όλα αυτά που μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος αν τον κρατάς στη ζωή σου απο χαρά. Κι απο αγάπη.

Η νύχτα ήρθε. Το δήθεν των ανθρώπων λιώνει, μαζί με το make-up τους. Τελικά είναι κρίμα να ζεις τη ζωή σου για τους άλλους, Ε. Βαφτίζεσαι κι εσύ δούλη των άλλων. Χειρότερα εσύ. Βλέπω σε σένα εμένα πριν λίγο καιρό, πριν βγάλω την τάπα απο τη σιδερένια μπανιέρα κι αφήσω το βρώμικο νερό να φύγει. Ή όπως αλλιώς λέγεται το να κρατάς στη ζωή σου ένα άνθρωπο απο συνήθεια (κι απο δειλία). Μην το κάνεις…

Πίσω μου σε μια πολυθρόνα, το τούλινο αξεσουάρ κοιμήθηκε. Κανείς δεν της δίνει σημασία.

Καληνύχτα Δήμητρα-Παρασκευή…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s