Almost Gothic

Image Hosted by ImageShack.us

Το άνοιγμα του κρουνού: Όταν η Κατερίνα μου πρωτομίλησε για την ευκολία στησίματος ενός μπλογκ μέσα από δωρεάν παρεχόμενο λογισμικό, δεν συνειδητοποίησα ότι αυτή η ευκολία δεν θα σταματούσε να παρέχεται και σε άλλους, μετά την απόφασή μου να αξιοποιήσω την προσφορά. Για ένα διάστημα ένοιωθα και ήμουν «ο τελευταίος μπλόγκερ» (με την έννοια του νεοσύλλεκτου, του πρωτάρη, του άσχετου, αυτού στο κατώτατο σκαλί κάποιας αόρατης ιεραρχίας). Έπρεπε να χαρτογραφήσω τη «μπλογκόσφαιρα» και τους παλιούς που την αποτελούσαν, να αντιληφθώ και καταγράψω πρωτογενώς τα όρια της και τα όρια μου, ν’ αποφασίσω για λεπτομέρειες εικαστικής (επιλογή πλατφόρμας, template, γραμματοσειρών, χρωματικών συνδυασμών κλπ) και ουσιαστικής φύσεως (επιλογή personae, τίτλων, βαθμού επωνυμίας, επιπέδου διαδραστικότητας μέσω σχολίων κλπ). Τέλος, έπρεπε να βγω στο μπλογκονυφοπάζαρο, δηλαδή να «ποστάρω» – να γράφω και να δημοσιοποιώ τα γραπτά μου. Μετά το κρέμασμα του πρώτου ποστ, ήμουν πλέον «μέσα», είχα αυτομάτως γίνει άλλη μια ψηφίδα στο μεγάλο παγκόσμιο μωσαϊκό των μπλόγκς.

Σίγουρα, υπάρχουν πολλών λογιών μπλογκς. Αν καθήσει κανείς να σκεφτεί τι είναι αυτό που τα διαφοροποιεί και πιθανώς τα εντάσσει σε κάποιες μεγάλες, χοντρικές κατηγορίες, δεν μπορεί παρά να καταλήξει πως κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο σε σχέση με τις επιθυμίες, τους στόχους και το χαρακτήρα των «ιδιοκτητών» τους.

Σημειώνω εδώ, παρενθετικά, ότι τυχαίνει να κουβαλάω μια πολύχρονη σχέση με τις «δυνατότητες αμφίδρομης διαδραστικότητας» που προσφέρει το Διαδίκτυο ως πλατφόρμα επικοινωνίας. Έχω γνωρίσει τα chat rooms (IRC) και τα θεματικά fora όταν ποικιλία και επιλογές υπήρχαν ακόμα μόνο σε αμερικάνικα domains. Έχω συμμετάσχει ως μέλος σε online κοινότητες, έχω εξοστρακισθεί (banned) από κάποιες, αναχθεί σε συντονιστή (moderator) σε κάποιες άλλες, γνωρίσει κόσμο μέσα από διαδικτυακά παίγνια, ανταλλάξει και αγοραπωλήσει είδη με ανθρώπους απ’όλο τον κόσμο μέσα από εξειδικευμένες δικτυακές πύλες (portals) που είχαν τέτοιο σκοπό – γενικώς έχω «τριφτεί» αρκετά χρόνια με διάφορες πτυχές του Διαδικτύου. Γιατί το αναφέρω; Διότι η εμπειρία που αποκομίζει κανείς μέσα από τέτοιες πρακτικές είναι σημαντική. Και στο ασαφές επίπεδο «παραστάσεων» και αναφορών αλλά και στο πολύ πιο συγκεκριμένο επίπεδο κωδίκων συμπεριφοράς, συχνά δε και «δεοντολογίας». Μιας και ελάχιστοι, ελαχιστότατοι Έλληνες έτυχε να συμπεριλαμβάνονται στους ολίγους που ανακάλυψαν τον «τροχό» τέτοιων δικτυακών μορφωμάτων, συνηθέστατα αρχίζουμε (ή, έστω, αρχίζαμε) παρακολουθώντας και μαθαίνοντας από τους ξένους, κυρίως δε τους αμερικάνους. Το περίφημο netiquette ήρθε σαν απόρροια αναγκών κανονικοποίησης και οριοθέτησης «τρόπων» και συμπεριφορών εντός μιας πρωτογενώς ασαφέστατης, αδόμητης και μάλλον χαώδους περιοχής, ούτως ώστε να υπάρχει μια ελάχιστη κοινά αποδεκτή συμφωνία στην ιδιότυπη «γλώσσα» που χρησιμοποιείται. Ακόμη κι αν συμφωνήσουμε όλοι ότι αυτό και μόνο το γεγονός (το netiquette, ειδικά όπως επεκτάθηκε πέρα απ’ το Usenet) αναιρεί την υπόσχεση απόλυτης ελευθερίας και επαναστατικότητας του Νέου Μέσου, έχει αναχθεί σε αναγκαία συνθήκη συμμετοχής (με πιθανή περιστασιακή εξαίρεση κάποιες καλλιτεχνικής φύσεως βραχυχρόνιες παρεμβάσεις), άλλως επέρχεται (sooner or later) ο εξοστρακισμός. Η προϊστορία λοιπόν κατατίθεται ως άτυπη «παιδεία» (από το παίδεμα κυριολεκτικά) του γράφοντος. Σε καμιά περίπτωση -ειδικά σε τούτο το μέσο όπου οι τεχνολογικές εξελίξεις, κυρίως στα λογισμικά, αλλάζουν το τοπίο σε χρόνο μηδέν- αυτό δεν παρατίθεται ως απόδειξη «αυθεντίας» αλλά μάλλον σαν αιτία για μια χαρακτηριστική «συγκρατημένη απαισιοδοξία»: έχουν δει τόσα τα μάτια μου, έχουν γελάσει με τόσα τ’αυτιά μου, που η κάθε έκρηξη χαράς των νεοεισερχομένων, κυρίως πιτσιρικάδων, μπροστά στις δυνατότητες που φρεσκο- ανακαλύπτουν, απλά με κάνει να κουνάω το κεφάλι μου σκεπτικός. «Άλλος ένας που σύντομα θα φάει χώμα και, επιτέλους, θα συμμαζευτεί,» λέω από μέσα μου, προσθέτοντας μια γραμμούλα ακόμα στον τοίχο με τα rites of passage θύματα…

Αν (for the sake of argument, που λέγαμε και στα κολλέγια της αλλοδαπής) αντιστοιχίσουμε το κόστος της δυνατότητας μιας βόλτας στο μπλογκονυφοπάζαρο (εξοπλισμός δηλ. hardware, συνδρομή σε provider, τηλεφωνικά κόστη) με το κόστος της δυνατότητας μιας μπαρότσαρκας (ντύσιμο, μεταφορικά, ποτά) — σόρρυ, φεύγω για μπύρες, παραλίες και τσιμπήματα από σφήκες και τσούχτρες. Βρείτε τα μόνοι σας.

Μουσικές που έπαιζαν:
Almost Gothic
(Steely Dan)
A Question of Time (Depeche Mode)
Ready to Go (Republica)
Thank U (Alanis Morisette)

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s