Αλφάκια, πρωτάκια και καινούργια παπουτσάκια

Θυμάμαι τις πρώτες μέρες στο σχολείο – σπασικλάκι με επαναστατικές διαθέσεις νομίζω ήμουν ‘εξ απ’ ανέκαθεν’ , που λέει και η κολλητή μου…
Η καινούργια τσάντα/σάκα (προ-Paxos έτη μιλάμε) (Paxos? Paxos και ξερός, βλάκα!) που πάντα ήθελα να κοιμάμαι μαζί της, τα καινούργια τετράδια, τα βιβλία που μύριζαν ακόμα κόλλα, η μεμβράνη που τα ντύναμε για να μη ‘χαλάσουν’, οι γόμες, τα μολύβια, τα στυλό με τα φτερά μαραμπού… Και δε σας μιλάω τώρα για το δημοτικό, εγώ αυτά τα γούσταρα τρελλά μέχρι και την τρίτη λυκείου (!!)
[Θυμάμαι η κυρία Σοφία, η δασκάλα μου στην πρώτη δημοτικού, είχε πει στην πρώτη συνάντηση στη μαμά μου οτι σηκώνει τα χέρια και δεν ξέρει τί θα γίνει αυτό το παιδί (δηλαδή, ΕΓΩ) αλλά αν έπρεπε να στοιχηματίσει θα έλεγε δικηγόρος (το είχα το ρημάδι το λέγειν από τότε η άτιμη – ‘Και καλά, Δήμητρα, ΠΟΙΑ είσαι εσύ?? Δικηγόρο της τάξης σε βάλαμε?’ – ‘Μάλιστα κυρία Σοφία, αυταπαγγέλτως διορίστηκα!’) – καλά, δεν έλεγα και αυταπαγγέλτως στα 5 μου, αλλά you get the picture – ή συγγραφέας.
Καλή η κυρία Σοφία, ίσως να’ ταν και λίγο μέντιουμ, έγινα more or less και τα δυο στο τέλος…]
Και μετά φυσικά το πανεπιστήμιο, νομική στο Εδιμβούργο, με οικογενειακό και ποινικό 9 το πρωί, όπου η τσάντα πλέον ήταν από ανακυκλωμένο tweed. Δεν κοιμόμουν τότε μαζί της: τη θέση της τότε είχε πάρει ο Andrew από το Inverness (καλή του ώρα, έμαθα παντρεύεται σύντομα, άντε και στα δικά μας), αλλά αυτή η λαχτάρα και ο ενθουσιασμός για το ‘σχολείο’ είχε παραμείνει.
EXEI παραμείνει.
Σχεδόν η ίδια.
Δεν ξέρω τελικά αν κανείς αγαπάει πραγματικά τη δουλειά του ή αν εγώ δεν έχω καταλάβει το παραμύθι – δηλαδή, πως όλοι λίγο-πολύ κάνουμε τελικά αυτό που μας ενοχλεί λιγότερο και οτι δεν υπάρχει πουθενά το τ-έ-λ-ε-ι-ο – και οτι στο, κάτω κάτω, οι επαγγελματικές μας επιλογές λένε πολλά για το ποιοί πραγματικά είμαστε κι ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε. Ξέρω όμως οτι τη Δευτέρα ήρθα στο πανεπιστήμιο για ΕΝΑΤΗ χρονιά και δεύτερη from the other side και… όσο κι αν μου τη δίνει, όσο κι αν γκρινιάζω, τελικά το γουστάρω ρε γαμώτο, ο ενθουσιασμός της σάκας παραμένει!
…Μερικές φορές νιώθω οτι μπορείς άνετα να περάσεις τη ζωή σου μέσα σε αυτό το σχετικά πλασματικό περιβάλλον, στη μικρή σου ακαδημαϊκή φυσαλλίδα έρευνας και διαλεκτικής: όταν παραδίδεις ευρωπαϊκό σε 220 δευτεροετείς όλα τ’ άλλα γύρω σου φαίνονται τόσο ασήμαντα… ΤΙ κάνουν οι δικαστές στο Λουξεμβούργο, πως θα εξελιχθεί η εφαρμογή του άρθρου 230ΣΕΚ για τους πολίτες, τί παρασκήνιο ‘έπαιξε΄ πριν το διορισμό του Κύπριου δικαστή και του hot Πορτογάλου Γενικού Εισαγγελέα;…
Και γύρω μου πρόσωπα, «νέα παιδιά», φοιτητές πανεπιστημίου γεννηθείς το 1986 (!! 1-9-8-6 – μα, ΚΑΛΑ, μπορούν άνθρωποι γεννημένοι το 1-9-ΟΓΔΟΝΤΑ ΕΞΙ να πηγαίνουν πανεπιστήμιο??), μάτια που ψάχνουν να βρουν το σωστό αμφιθέατρο, μαλλιά που μόλις λούστηκαν γιατί είναι νωρίς και θ’αργήσουν, σάντουιτς σε σακουλάκια γιατί η μαμά είναι πλέον μακριά και εγώ… στη μέση.
Ή – ακόμα χειρότερα ίσως – στο κέντρο.
Με τον εργοδότη μου να μου ζητά να λειτουργήσω ως μέντορας – what do I know about life or anything else for that matter? – για τα νιάτα καθώς αρχίζω σιγά-σιγά να νιώθω πως (παρα)μεγάλωσα…
Η ωριμότητα των 27 Ιουνίων στη μέση του campus,
με pinstripe σακάκι,
λουλούδι στο πέτο και τα καινούργια παπούτσια που άρχισαν ήδη να με πονάνε είναι μια εικόνα που ακόμα δε μπορώ να συνηθίσω απόλυτα. But I’m getting there.

Καλή μας σχολική χρονιά λοιπόν!

Advertisements

Το μέσο και το μήνυμα

Ο σχωρεμένος ο παππούς ποτέ δεν έπαυε να εκφράζει τον θαυμασμό του για την τηλεόραση.

«Μα να κάθεσαι στο σαλόνι σου και να βλέπεις τι γίνεται στο φεγγάρι;»

Πάντα έλεγα πως τον είχε σημαδέψει ανεπανόρθωτα η προσελήνωση, την οποία έζησε στην τρυφερή ηλικία των 59 ετών, και δεν ασχολιόμουν περαιτέρω.

Τον θυμήθηκα ξανά χτες, όταν οι 32 ίντσες μπήκαν στο σαλόνι μου και ο καθοδικός σωλήνας άρχισε να σαρώνει το είδωλο της Χούκλη πάνω τους.

ΕνίΟΤΕ

Κυριακή, 8 το πρωί, χτυπάει το τηλέφωνο.
Όχι, δεν είναι κάποια θεία μου για την οποία 8 είναι μεσημέρι.
Ούτε φάρσα, ούτε λάθος. Ούτε συνέβη κάτι κακό.
Είναι ο ΟΤΕ. Είχα δηλώσει βλάβη στη γραμμή μου (έχουμε δύο στο σπίτι). Δεν τους πήρα να τους πω αν έφτιαξε και ανησύχησαν.
Δεν έφτιαξε; Θα σας στείλουμε έναν τεχνικό σε καμιά ωρίτσα.
Συγνώμη, τι μέρα είναι;
Είναι Κυριακή.
Στις 9:30 ήρθε ο τεχνικός και έφτιαξε τη βλάβη.
Μετά έπρεπε να αλλάξουν οι ρυθμίσεις του μόντεμ για το ISDN. Τις άλλαξα κι αυτές, με τη βοήθεια της γραμμής τεχνικής υποστήριξης.
Τολμώ να πω ότι με ξάφνιασε πάρα πολύ η άμεση ανταπόκριση του ΟΤΕ. Δεν πίστευα ότι δουλεύουν Κυριακές (ούτε καθημερινές, για να είμαι ειλικρινής).
Πρέπει να λέμε του στραβού το δίκιο. Όταν συμβαίνει.
Ευχαριστώ ω εταιρεία!

Μετά τη βροχή…

Aυτή η φύση είναι ένα σκανταλιάρικο κοριτσάκι.

Τη μία στιγμή θα κατσουφιάσει και θα σου γυρίσει την πλάτη με απερίγραπτο θυμό ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της…

…και την άλλη θα γυρίσει να σε κοιτάξει κατάματα και να σου χαρίσει τ’ ομορφότερό της χαμόγελο.


Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. 🙂

Δεν το κατάλαβα αυτό…

Το άκουγα χθες όλη την ημέρα στο ραδιόφωνο:
«Παγκόσμια μέρα κατά του αυτοκινήτου αύριο και οι πολίτες καλούνται να μετακινηθούν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς δωρεάν.«

Το άκουσα μόλις πριν από λίγο:
«Παγκόσμια μέρα κατά του αυτοκινήτου σήμερα και η μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς θα είναι δωρεάν μέχρι τις 5 το απόγευμα.«

Με κάτι τέτοια συγχύζομαι.
Δεν είναι θέμα χρημάτων για μένα – είναι θέμα νοοτροπίας.
Για άλλους όμως είναι ακριβώς το αντίθετο.

Καλημέρα.