3-σε-1…Η Ύψωσις του τιμίου Σταυρού!

Χρόοοονια Πολλά σε σέεεεενα… (sweet)

14 Σεπτεμβρίου 1991, πρώτη σχολική βδομάδα. μόλις είχαν φορτωθεί βιβλία.

Μάνα Bimbo: Καλέ τούτο’δώ το μικρούλη πάει πρώτη Γυμνασίου; Η τσάντα του φτάνει μέχρι τα γόνατα, αχαχούχα…
Bimbo: Άσε μας μωρέ, όχι απλά πάει αλλά είναι και απουσιολόγος, το μπασμένο.

Ήταν 11 και μισό και κάτι αλλά ακόμα εντελώς υπανάπτυκτο. Δεν την πείραξε η ανεκδιήγητη στιχομυθία μάνας και κόρης που πήρε το αυτί της, είχε πλέον συνηθίσει, και για να πούμε και του στραβού το δίκιο ήταν πινέζα, την πείραξε το κοινότοπο επίθετο. Ακούς εκεί μπασμένο; Είχε καταπιεί, ουουου, άπειρα από μικρούλα. Ο παππούλης –θεόσχωρέστον- στο χωριό την έλεγε στριφτόμπολα και ζεβεδαίο (?!?!), η μαμά νιόνιο, ο μπαμπάς βενιαμινούλα και ο αδελφός της κούτσικο. Τώρα πιστεύει ότι όλοι το έκαναν για να της χτίσουν ψυχολογική άμυνα απέναντι στα σχόλια των –σκληρών και άκαρδων ομολογουμένως- γυμνασιόπαιδων. Το’χαν καταφέρει! Το αυτί της είπαμε δεν ίδρωνε. Το ασχημάτιστο κορμί της σήκωνε αγόγγυστα το μπάκπακ, φορτωμένο βιβλία, που της βάραινε τους ώμους και όταν περπατούσε χτύπαγε στο πίσω μέρος των μηρών. Η συνονόματη γιαγιά –θεόσχωρέστην- τη φώναζε Βουλίτσα, όχι όχι δεν είναι αυτό που νομίζετε, απλά όταν χαμογελούσε σχηματιζόταν μια μονάχα βουλίτσα στο δεξί της μάγουλο, ποτέ στο αριστερό. Ακόμα δηλαδή το κάνει αυτό το δεξί της μάγουλο, ελάχιστοι άνθρωποι το προσέχουν όμως, τί κρίμα. Όλοι στο Δημοτικό τη φώναζαν Βούλα (υποκοριστικό του ονόματος της) αλλά είχε αποφασίσει ότι τώρα που ήταν μεγάλη, πήγαινε Γυμνάσιο ντε, να το γυρίσει στο κανονικό της όνομα, Σταυρούλα. Τέλοσπάντων, για να μην τα πολυλογούμε δεν ξέρω τί απέγινε η Σταυρούλα, πέρα από το γεγονός ότι ήταν σε Γυμνάσιο και Λύκειο απουσιολόγος, παραστάτρια, σημαιοφόρος (α το καραφυτό!) και η bimbo δεν κατάφερε και στις τρείς τάξεις του Γυμνασίου να κάνει ούτε μία κοπάνα χωρίς να φάει απουσία. Απλά σήμερα στη γιορτή της τη θυμήθηκα και με χαρά έμαθα ότι ψήλωσε, πήρε μπόι πανάθεμα την, και απέκτησε και στήθος (θεϊκό λένε), ακούς εκεί το υπανάπτυκτο μας βγήκε και λέιτ μπλούμερ ; P
——————————————————————
“Έγκλημα προμελετημένου …πάθους” (bitter)

Όλα έγιναν εκείνο το βράδυ, μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Το υπνοδωμάτιο του μεγάλου ανάμεσα σε αυτά του πατέρα –η μάνα τους είχε ξεγράψει προ καιρού- και του μικρού αδελφού, οι τοίχοι τσιγαρόχαρτο κατάφεραν (;) να πνίξουν τα ουρλιαχτά, τα γρονθοκοπήματα, το τελευταίο πνιχτό μουγκρητό πρίν δραπετεύσει η τελευταία πνοή από τα σφιγμένα χείλη και το τελευταίο δάκρυ από τα γαλάζια μάτια με τα πάντα βαμμένα ματοτσίνορα που ορθάνοιχτα έμειναν να τον κοιτάνε κενά. Τα χέρια του, έχοντας εκτελέσει το σκοπό τους, άφησαν το λαιμό της. Ένα σπίτι σε μια γειτονιά βιοπαλαιστών, σε μια επαρχιακή πόλη, σε μια πολιτισμένη χώρα. Άνθρωποι φτωχοί που σηκώνονται 5 και 6 το πρωί για το μεροκάματο, άνθρωποι που κοιτάνε τη δουλειά τους και κάνουν και λίγο τα στραβά μάτια, η ζωή τους είναι σκληρή, “είναι καιροί τώρα να μπλέκεις με τρελούς;”, ίσως σκέφτηκαν μα ποτέ δε θα παραδέχονταν. Ιδανικό σκηνικό για μια ταινία. Ιδανικό σκηνικό για ένα έγκλημα πάθους.

– Για στάσου. Το πάθος δεν είναι αίσθημα της στιγμής; Έντονη συναισθηματική εκδήλωση με ανεξέλεγκτα ορισμένες φορές αποτελέσματα, έ;

Την έγδυσε. Πήρε στο κινητό τον κατά μια δεκαετία μεγαλύτερο ξάδελφο του. Του είπε τί έκανε. Ζήτησε βοήθεια. Ψύχραιμα, χωρίς πολλά πολλά, την πήρε. Μαζί την έθαψαν, έτσι γυμνή, σε ένα ρέμα, κατά τις 5-6 το πρωί, λίγα χιλιόμετρα πιό κάτω. Πρίν την σκεπάσει με την τελευταία φτυαριά χώμα της έστειλε ένα μήνυμα, “Συγνώμη για χθές, σε ψάχνω, σε αγαπώ”, ή κάτι τέτοιο, είχε και ένα άλλοθι να θεμελιώσει, της έκλεισε το κινητό. Γύρισαν πίσω και για τέσσερεις μήνες αυτός τσαλαβουτούσε μέσα στη θαλπωρή του πιστεύω ότι είχε διαπράξει το τέλειο έγκλημα! Η αναίδεια του τον έβγαλε μέχρι την εκπομπή της Νικολούλη όπου εμφανιζόταν γκρό-πλάν με δάκρυ κορόμηλο και παρακαλούσε τη νεκρή να δώσει ένα σημάδι ζωής, “Γύρνα πίσω και ας είσαι με άλλον”! Η αλήθεια ξεσκεπάστηκε όταν η αστυνομία ανακάλυψε ότι το μήνυμα από το κινητό του, εκείνο το βράδυ, λήφθηκε από τον ίδιο σταθμό βάσης από τον οποίο στάλθηκε προς το κινητό της κοπέλας.

– Αυτό το έγκλημα, ανάμεσα σε όλα τ’άλλα, με σοκάρισε τούτο το καλοκαίρι. Πάντα υποψιαζόμουν ότι ορισμένοι –ίσως και όλοι, υπό κατάλληλες συνθήκες- είμαστε δεινοί ηθοποιοί στο θέατρο της καθημερινότητα μας, αυτό το 20χρονο(?) παιδί όμως -που επί τέσσερεις μήνες όχι απλά άντεξε αλλά τισάθευσε τις ερινύες, τους ψιθύρους της επαρχιακής γειτονιάς, το στενό “φλέρτ” της αστυνομίας και της Νικολούλη- με εξέπληξε δυσάρεστα. Έχει περάσει ένας μήνας από την “αποκαθήλωση”, δε θυμάμαι πλέον το όνομα της κοπέλας ούτε του δολοφόνου, δε θυμάμαι καν σε ποιά επαρχιακή πόλη της Ελλάδας έγιναν όλα αυτά. Του χρόνου όμως όταν το δώ τρέιλερ επεισοδίου στο σίριαλ του Κοκκινόπουλου, κακοπαιγμένα αυτή τη φορά, είμαι σίγουρη ότι θα ξαναπώ πως η καθημερινότητα και οι ήρωες της πλέκουν και μπλέκουν σε πολύ πιο απίστευτες ιστορίες από ότι μπορεί να σκεφτεί ο συγγραφικός νούς.
————————————————————
Κάποιο λάκο έχει η φάβα… (bittersweet)
Την ημέρα που 23χρονα κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά θα παντρεύονται 56χρονους σιτεμένους και πολυπαντρεμένους “δημοσιογράφους” που πρωτοκαθεδρεύουν σε εκπομπές τύπου Ζούγκλα με παπαγάλους, μαϊμούδες, κασέτες με άκρως προσωπικές περιπτύξεις του Κορκολή (δάσκαλε που δίδασκες), παπάδες με στρίνγκ και όλα τα δελτία ειδήσεων θα κράζουν “wow, ο γάμος της χρονιάς” και οι σιτεμένοι άρρενες δημοσιογράφοι, φίλοι του προαναφερθέντος σιτεμένου θα αναφωνούν “Ώ, τί ταιριαστό ζευγάααρι!” και θα σχεδιάζουν ενδόμυχα το διαζύγιο από τη γυναίκα τους που τους στήριξε όλα αυτά τα χρόνια και τους χάρισε 1-2-3-4… παιδιά για να παντρευτούν και αυτοί τη δική τους 20χρονη καλλονή σκεπτόμενοι “Γιατί όχι και’γώ;”, εγώ θα ανοιγοκλείνω τα μάτια μου από έκπληξη και θα λέω “Δεν είναι δυνατόν!”. Αλλά επειδή, ευτυχώς, αυτή η μέρα δεν έχει έρθει ακόμα (στη φωτό είναι ο Μάκης με ένα πλαστικό μανεκέν που βούτηξε από κάποια βιτρίνα του Κολωνακίου για να κάνει πρόβα εν αναμονή αυτής της μέρας), να πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ στον McManus για αυτή την ωδή που μας χάρησε στον πολυετή έγγαμο βίο, εγώ πολύ τους χάρηκα πάντως!

«…άμα περάσεις την κρίσιμη πρώτη επταετία που σβήνει ο Έρως και μπαίνεις στα χωρικά ύδατα της Αγάπης πλέον, νοιώθεις άλλα, τελείως διαφορετικά συναισθήματα! Δεν μπορώ να σας τα περιγράψω, αν δεν τα έχετε ζήσει! Βέβαια ο μέσος όρος Γάμων πλέον, κρατάει επτά έτη(σκάρτα)! Άρα λίγοι θα καταλάβουν το τι θέλω να πώ…Σεντόνια(στο κρεββάτι εννοώ) δεν άλλαξα πάντως!Κοιμάμαι κάθε βράδυ στην πλευρά της και μυρίζω τ΄άρωμά της!»
The McManus

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

2 thoughts on “3-σε-1…Η Ύψωσις του τιμίου Σταυρού!”

  1. Ωραία, τώρα μπορώ να ευχηθώ κι εγώ!

    Χρόνια πολλά Stav! Με υγεία πάντα. Και πολλή πολλή αγάπη. 🙂

    (ισχύει το κέρασμα και σήμερα;)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s