Walking on sun-hide (and seek)

…Και τώρα έχω στεγνώσει. Ο μπερές μου έχει στεγνώσει. Τα παπούτσια μου δεν κάνουν φλιπ-φλοπ από το νερό όταν περπατάω. Και μπορώ να πω οτι μ’ αρέσει η βροχή.

Για μένα η ομπρέλα είναι σαν τα ρολόγια: ωραία αξεσουάρ, αλλά ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Για την ακρίβεια οι μόνες ομπρέλες που μου αρέσουν είναι εκείνες οι κομψές που κρατούν οι γκέισες στις ταινίες κάτω απο κερασιές, και που τις γυρίζουν γυρω-γύρω μέχρι που τα χρώματα αναδεύονται στο μάτι σαν καλειδοσκόπιο και νιώθεις οτι σε έχουν υπνωτίσει. Αν κρατήσω τέτοια ομπρελίτσα στην Αθήνα, θα με συλλάβουν.

Κι έτσι, σήμερα το πρωί, βγήκα στο μπαλκόνι και μύρισα Λονδίνο. Και χύμηξα έξω. Περπατούσα αργά, βλέποντας γύρω μου ανθρώπους να τρέχουν, με χαρτοφύλακες πάνω στο κεφάλι (τα Bonus του να μένεις δίπλα στο Εφετείο), γριούλες με σακκούλες πάνω στο κεφάλι (η κολλητή μου μου λέει οτι θέλει να γεράσει, για να μπορεί κι εκείνη να κυκλοφορεί με μια γαλάζια σακούλα σουπερμάρκετ στο κεφάλι όταν βρέχει και να μην της λέει κανείς τίποτα), κόσμο με ομπρέλες, μπουφάν, κουκούλες… Νιώθω ευχάριστα ακάλυπτη.

Ας έρθει λοιπόν η μπόρα. Νιώθω το νερό να κυλάει στα μάγουλα και να σχηματίζει αυλάκια στο εσωτερικό των αγκώνων μου. Να με αλλάζει. Περιμένω εκείνο το χαρακτηριστικό «κρακ» που ακούω κάθε πρωτοβρόχια, κάπως σαν να σκάει το τσόφλι μου και να μένει χωρίς ούτε μια πινελιά ψεύδους, το μεδούλι. Να φύγουν όλα όσα με περιορίζουν, οι υποχρεώσεις, το βάρος του κόσμου στους ώμους μου, τα ξενύχτια, το σφίξιμο στο στήθος, το πάτωμα της σχολής χορού που με στοιχειώνει (αυτό να μη φύγει-να έρθει κοντά μου. Πιο κοντά μου)…

Και τότε άκουσα όντως το «κρακ». Ήταν το τακούνι μου…

!#%%^&^&&&#

Πάλι στο μάτι του κυκλώνα. Η βροχή σταμάτησε, το Λονδίνο θα πρέπει να περιμένει. Κόσμος, λεωφορεία, δουλειά, υποχρεώσεις, ζεστός καφές, ρούχα που συναντούν το ψαλίδι και φέτος, πιστά στο ετήσιο ραντεβού μου με τη στυλιστική ανανέωση. Αρχίζω και ελπίζω και φέτος για ένα παγοδρόμιο, και ξέρω οτι η καινούρια σεζόν έχει ξεκινήσει.
Πάω στον τσαγγάρη. Κι ίσως μαζί με το τακούνι, ν’ αλλάξω και νοοτροπία…
Καλό φθινόπωρο σε όλους.

Street Sign, Photograph by Troy Anderson

Advertisements

One thought on “Walking on sun-hide (and seek)”

  1. Τελικά αυτή η βροχή ήταν μου φάινεται καλύτερη και από τετ-α-τετ με τον Γιάλομ για τους εν Αθήναις τον βίον τους εκτίοντες.
    Καλές παγοδρομίες και να μας πεις να έρθουμε να σε θαυμάσουμε.
    [Θυμάμαι μια φορά κι έναν καιρό είχα επισκεφθεί ένα τέτοιο παγοδρόμιο κάπου στο Χαλάνδρι. Είχα θαυμάσει πόσους νέους τρόπους να πέφτω είχα βρεί μέσα σε μισή ώρα ενώ ήμουν ήδη εξπέρ (του πεσίματος όχι της παγοδρομίας), αλλά… είχε πλάκα.]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s