Αλφάκια, πρωτάκια και καινούργια παπουτσάκια

Θυμάμαι τις πρώτες μέρες στο σχολείο – σπασικλάκι με επαναστατικές διαθέσεις νομίζω ήμουν ‘εξ απ’ ανέκαθεν’ , που λέει και η κολλητή μου…
Η καινούργια τσάντα/σάκα (προ-Paxos έτη μιλάμε) (Paxos? Paxos και ξερός, βλάκα!) που πάντα ήθελα να κοιμάμαι μαζί της, τα καινούργια τετράδια, τα βιβλία που μύριζαν ακόμα κόλλα, η μεμβράνη που τα ντύναμε για να μη ‘χαλάσουν’, οι γόμες, τα μολύβια, τα στυλό με τα φτερά μαραμπού… Και δε σας μιλάω τώρα για το δημοτικό, εγώ αυτά τα γούσταρα τρελλά μέχρι και την τρίτη λυκείου (!!)
[Θυμάμαι η κυρία Σοφία, η δασκάλα μου στην πρώτη δημοτικού, είχε πει στην πρώτη συνάντηση στη μαμά μου οτι σηκώνει τα χέρια και δεν ξέρει τί θα γίνει αυτό το παιδί (δηλαδή, ΕΓΩ) αλλά αν έπρεπε να στοιχηματίσει θα έλεγε δικηγόρος (το είχα το ρημάδι το λέγειν από τότε η άτιμη – ‘Και καλά, Δήμητρα, ΠΟΙΑ είσαι εσύ?? Δικηγόρο της τάξης σε βάλαμε?’ – ‘Μάλιστα κυρία Σοφία, αυταπαγγέλτως διορίστηκα!’) – καλά, δεν έλεγα και αυταπαγγέλτως στα 5 μου, αλλά you get the picture – ή συγγραφέας.
Καλή η κυρία Σοφία, ίσως να’ ταν και λίγο μέντιουμ, έγινα more or less και τα δυο στο τέλος…]
Και μετά φυσικά το πανεπιστήμιο, νομική στο Εδιμβούργο, με οικογενειακό και ποινικό 9 το πρωί, όπου η τσάντα πλέον ήταν από ανακυκλωμένο tweed. Δεν κοιμόμουν τότε μαζί της: τη θέση της τότε είχε πάρει ο Andrew από το Inverness (καλή του ώρα, έμαθα παντρεύεται σύντομα, άντε και στα δικά μας), αλλά αυτή η λαχτάρα και ο ενθουσιασμός για το ‘σχολείο’ είχε παραμείνει.
EXEI παραμείνει.
Σχεδόν η ίδια.
Δεν ξέρω τελικά αν κανείς αγαπάει πραγματικά τη δουλειά του ή αν εγώ δεν έχω καταλάβει το παραμύθι – δηλαδή, πως όλοι λίγο-πολύ κάνουμε τελικά αυτό που μας ενοχλεί λιγότερο και οτι δεν υπάρχει πουθενά το τ-έ-λ-ε-ι-ο – και οτι στο, κάτω κάτω, οι επαγγελματικές μας επιλογές λένε πολλά για το ποιοί πραγματικά είμαστε κι ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε. Ξέρω όμως οτι τη Δευτέρα ήρθα στο πανεπιστήμιο για ΕΝΑΤΗ χρονιά και δεύτερη from the other side και… όσο κι αν μου τη δίνει, όσο κι αν γκρινιάζω, τελικά το γουστάρω ρε γαμώτο, ο ενθουσιασμός της σάκας παραμένει!
…Μερικές φορές νιώθω οτι μπορείς άνετα να περάσεις τη ζωή σου μέσα σε αυτό το σχετικά πλασματικό περιβάλλον, στη μικρή σου ακαδημαϊκή φυσαλλίδα έρευνας και διαλεκτικής: όταν παραδίδεις ευρωπαϊκό σε 220 δευτεροετείς όλα τ’ άλλα γύρω σου φαίνονται τόσο ασήμαντα… ΤΙ κάνουν οι δικαστές στο Λουξεμβούργο, πως θα εξελιχθεί η εφαρμογή του άρθρου 230ΣΕΚ για τους πολίτες, τί παρασκήνιο ‘έπαιξε΄ πριν το διορισμό του Κύπριου δικαστή και του hot Πορτογάλου Γενικού Εισαγγελέα;…
Και γύρω μου πρόσωπα, «νέα παιδιά», φοιτητές πανεπιστημίου γεννηθείς το 1986 (!! 1-9-8-6 – μα, ΚΑΛΑ, μπορούν άνθρωποι γεννημένοι το 1-9-ΟΓΔΟΝΤΑ ΕΞΙ να πηγαίνουν πανεπιστήμιο??), μάτια που ψάχνουν να βρουν το σωστό αμφιθέατρο, μαλλιά που μόλις λούστηκαν γιατί είναι νωρίς και θ’αργήσουν, σάντουιτς σε σακουλάκια γιατί η μαμά είναι πλέον μακριά και εγώ… στη μέση.
Ή – ακόμα χειρότερα ίσως – στο κέντρο.
Με τον εργοδότη μου να μου ζητά να λειτουργήσω ως μέντορας – what do I know about life or anything else for that matter? – για τα νιάτα καθώς αρχίζω σιγά-σιγά να νιώθω πως (παρα)μεγάλωσα…
Η ωριμότητα των 27 Ιουνίων στη μέση του campus,
με pinstripe σακάκι,
λουλούδι στο πέτο και τα καινούργια παπούτσια που άρχισαν ήδη να με πονάνε είναι μια εικόνα που ακόμα δε μπορώ να συνηθίσω απόλυτα. But I’m getting there.

Καλή μας σχολική χρονιά λοιπόν!

Advertisements

6 thoughts on “Αλφάκια, πρωτάκια και καινούργια παπουτσάκια”

  1. Ωραίο κείμενο. 🙂
    Θα μπορούσα στ’ αλήθεια να ζηλέψω, αλλά -ευτυχώς- αγαπώ κι εγώ τη δουλειά μου πολύ, όπως κι έσυ. Μεγάλη υπόθεση ν’ αγαπάς αυτό που κάνεις.

    Καλή χρονιά λοιπόν, και να μην ανησυχείς για τα παπούτσια. Θ’ «ανοίξουν»! 😉

  2. Όταν πέρασα στο μεταπτυχιακό, μια πολύ καλή μου φίλη μου έστειλε κασετίνα, μολύβια που μυρίζουν όμορφα, γομολάστιχες και τετράδια με τον Μίκυ Μάους και την Νταίζη. Τα τετράδια τα πήρα την πρώτη μέρα μαζί…

    Τώρα που κάνω διδακτορικό, ακόμα μαζεύω περίεργα στυλό, μπλοκ και τετράδια που λέω ότι θα γεμίσω με σημειώσεις και στυλό όλων των χρωμάτων και μεγεθών…

    Καλή σχολική χρονιά και σε σένα! 🙂

    υγ. ωραία παπούτσια 😉

  3. Τέτοια όμορφα μας γράφεις και τα διαβάζω έχοντας μόλις βγεί από τετράωρο (!) meeting στελεχών (που να πέσει φωτιά να μας κάψει…) και αναρωτιέμαι τι τα παράτησα τα πανεπιστήμια τόσο νωρίς? Μήπως ν’ αρχίσω κανένα course για άτομα τρίτης ηλικίας…

    Να’σαι καλά Δήμητρα!

  4. Δυστροπόπ, δεν ξέρω αν είναι για τρίτης ηλικίας, αλλά το Κολλέγιο Αθηνών έχει πρόγραμμα επιμόρφωσης ενηλίκων αν σε ενδιαφέρει…;-)

  5. Δυστροπόπ, δεν ξέρω αν είναι για τρίτης ηλικίας, αλλά το Κολλέγιο Αθηνών έχει τμήμα επιμόρφωσης ενηλίκων αν σε ενδιαφέρει..;-)

  6. Δεν την έχω ξεπεράσει ακόμα τη μυρωδιά του τετραδίου. Και τις προάλλες πήγα στα Carreffour και πήρα μια κασετίνα. Είναι ροζ, με glitter και μια ζωγραφισμένη ψιψίνα. Την έχω κάνει νεσεσέρ.
    Υ.Γ. Και καμιά φορά στον ύπνο μου βλέπω ότι είμαι σε σχολείο/σχολή/Πανεπιστήμιο και γράφουμε διαγώνισμα. Και όχι, δεν είναι καθόλου εφιάλτης. Αχχχ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s