Σελίδα ό,τι νάναι

Image Hosted by ImageShack.us

-Που είσαι;
-Αναγνωστήριο.
-Τι κάνεις;
-Διαβάζω.
-Τι διαβάζεις;
-Ντελέζ.
-Τι Ντελέζ μωρή; γιατί δεν λες για το Μαντάμ Φιγκαρό που κρύβεις μέσα στον Ντελέζ;
-Τι λες παιδί μου; κατ’ αρχάς, και νάθελα, δεν χωράει.
-Ε τότε πες για το Cosmopolitan. Σιγά που διαβάζεις Ντελέζ.
-Ντελέζ διαβάζω. Cosmopolitan διάβαζα το καλοκαίρι, στο Πόρτο Κατσίκι.
-Έτσι είναι. Τον Ντελέζ πολύ εμίσησαν, το Cosmopolitan ουδείς!
-Αυτό ξαναπές το…..

Δήλωσις οριστική και αμετάκλητη

(Προς ευγενείς συμπαίκτας και αναγνώστας: κι αν πήρα φόρα σήμερα κι αβέρτα σας ποστάρω, απ’ αύριο πάλι στη δουλειά προβλέπω να κλατάρω. Υπομονή, τελειώνει το «εορταστικό τριήμερο» και θα με ξεφορτωθείτε πάλι ώσπου ν’ ανοίξει το The Mall.)

Λοιπόν, ειλικρινά σας μιλάω, τόσες μέρες χαλάει ο κόσμος κι εγώ δεν είχα πάρει πρέφα τι παίζεται. Κάτι μισόλογα στους διαδρόμους, κάτι πνιχτά γελάκια στο ασανσέρ – αλλά μια τα κομπρεσέρ, μια τα τροχιοδεικτικά δίπλα μου, δεν συνέδεσα, δεν κατάλαβα. Οι εφημερίδες πάλι που περνάνε απ’ τα χέρια μου (Αστεία, Η Φωνή της Λαχαναγοράς, Ο Κόσμος του Ρακενδυτή, Αγελαδοφόρος ) χρησιμοποιούνται κυρίως για τα ψάρια που ψωνίζω (γόπες, σαφρίδια, μένουλες) και μετά μου βρωμάνε και τις πετάω. Έτσι, ναν’ καλά ο Μεταξάς που είπε το «Όχι» εκείνη τη μοιραία νύχτα και εορτάζουμε τώρα την επέτειο και ναν’ καλά και ο Πατριάρχης Αθηναγόρας που απεδέχθη το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έπεσε φέτος τριήμερο (και για όσους τυχερούς πολιοχούνται υπό του Αγίου Δημητρίου, πενθήμερο με τη σχετική γέφυρα). Βρήκα λοιπόν χρόνο να catch up οn the news και, εκτός των πονημάτων που ήδη διαβάσατε στο μπλόγκι, έπαθα κι ένα ημι-λιποθυμικό σοκ με τις αποκαλύψεις περί δήθεν χρηματισμού δικαστών που με αφορούν άμεσα, όπως αποφάσισα κατόπιν γονίμου σκέπ-σεως.

Και εξηγούμαι:

Δηλώνω ευθέως και επισήμως, έχων σώα τα φρένα, ότι εγώ, ο Δυστροπόπυγγας, και ουδείς άλλος, τρίτος ή τέταρτος ή έστω χιλιοστός, ήμουν, είμαι και θα είμαι ο μοναδικός λατρεμένος ανηψιός της θείας Μου, Θεός σ’χωρέστην, που αδίκως και παρεπιμπτόντως κατηγορείται από τα θηριώδη μίντια ότι ελάδωσε τον Δικαστή. Δηλώνω ότι η αλήθεια που λάμπει σαν λαμπτήρας νέου τύπου οικολογικός που ανάβει σιγά-σιγά και στο τέλος σε τυφλώνει, είναι μία και φυσικά η μακαρίτισα η θεία Μου ενεργούσε προς όφελός μου και επιθυμούσε, διακαώς και ανυπερθέτως, να μου πάρει δώρο το παλαιό αυτοκίνητο του εν λόγω λειτουργού της Θέμιδος. Πλην όμως απεδείχθη μάπα το καρπούζι (ένα Φόρντ Τάουνους ήταν), ως λέγει και ο πάνσοφος λαός, άσε που πέθανε εν τω μεταξύ η θεία και χάλασε η δουλειά. Βεβαίως όμως σήμερα εγώ είμαι εδώ και παρακαλώ τον Δικαστή, αφού αυτοκίνητο δεν είδα τόσα χρόνια και δεν ήξερα τον αντισυμβαλλόμενο, να μου στείλει πάραυτα πίσω τα επτά εκατομυριάκια που μου τα φύλαγε ο άνθρωπος, σ’ εμένα τον ανηψιό της θείας Μου, ώστε να κλείσει η υπόθεσις και να γίνω κι εγώ εποχούμενος καθώς έχω δει ένα Φίατ Πάντα πολύ ορεκτικό και σιγά πια τα λεφτά, ωραίο δώρο μου άφησες ρε θεία. Δικαστή, περιμένω.

Κουνάτε τα Ρημαδοσημαιάκια

Πολλοί έγραψαν σχόλια για τις παρελάσεις αλλά, πέρα απ’ τις ευχάριστες μαθητικές αναμνήσεις της Λίτσας, δεν πήρα μυρωδιά κάτι το συγκλονιστικό φέτος. Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρτίδα παίχτηκε όμως στα σχόλια αυτού του ποστ της SeaWitch για την εθνική επέτειο του «ΟΧΙ» και τα ζόρια που τραβάνε οι Έλληνες με το ποιοί κρατάνε τη σημαία (είναι αγγλόφωνο, χρειάζεται υπομονή: 185 [!!] σχόλια τελευταία φορά που κύτταξα). Όσες και όσοι αποφασίσετε να τα διαβάσετε (είναι πλέον ολίγον μπαγιάτικα, αλλά η μυρωδιά ορισμένων συμπατριωτών μας… ατόφια), εύχομαι καλό κουράγιο!

Το θέμα δεν είναι πώς μη άμεσα εμπλεκόμενοι αλλοδαποί (εννοώ «μη άμεσα θύματα του ρατσισμού μας» — μη οικονομικοί μετανάστες δηλαδή) οι οποίοι προσπαθούν να ανιχνεύσουν τον απύθμενο ψυχισμό των ελλήνων καταλήγουν να υφίστανται χυδαίες επιθέσεις «επί του προσωπικού» από άτομα ανίκανα επιχειρηματολογίας. Το θέμα είναι πως τα ρημαδοσημαιάκια τα κουνάνε τελικά μόνον όσοι καθυβρίζονται: οι υπόλοιποι, είτε υβριστές είτε αδιάφοροι, λείπουν για «εορταστικό τριήμερο στα Γιάννενα»…

Easy like a Sunday morning

Το σημερινό κυριακάτικο πρωινό, επιμηκυμένο κατά μία ώρα, κι αν ήταν χαλαρό και ήρεμο — «εύκολο», θα έλεγε κανείς αγγλίζοντας. Μες στη ραστώνη της αλλαγής της ώρας, το μόνο που θα καθόταν να σκεφτεί κανείς θα ήταν η ανάνηψη από το χτεσινοβραδινό ξενύχτι, καρτούνια στην τουβούλα, καφεδάκι, περίπατο, την αλλόκοτη όψη της θάλασσας αυτή την εποχή — πράγματα χαλαρά, ήρεμα και «εύκολα«.

Κάτι όμως η ‘Πτώση‘, που είδα πρόσφατα και μου θύμισε το πάντοτε αδυσώπητο ‘Νύχτα και Ομίχλη‘, κάτι οι σκέψεις του Γκέτα-Βρακοζώνα, κάτι (μέσω Ντουμπάι, ως συνήθως) το ποστάκι του μπλογκάρχη του παρόντος κολχόζ, με έκαναν να θυμηθώ αυτό που μου είχε πει κάποτε μια ψυχή σε ένα διάλειμμα νηφαλιότητας ανάμεσα σε λίτρα μπύρας:

«Evil is easy

Όντως.

Καλή βδομάδα σε όλους.

Η Αγαμία των Αρχιερέων

Image Hosted by ImageShack.us

Προχθές συντρώγαμε με φίλη που πρόσφατα επέστρεψε μετά από δεκαεπτά έτη διαβίωσης και εργασίας στη Γερμανία. Με έκπληξη πληροφορήθηκα πως το κράτος απ’όπου προέρχεται ο τελευταίος Πάπας έχει τον μεγαλύτερο καταγεγραμμένο αριθμό επισήμως «Αθέων»! Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη μου προξένησε η πρόδηλη αιτία αυτού του γεγονότος: στη Γερμανία, το δηλούμενο θρήσκευμα είναι άμεσα συνδεδεμένο με το ύψος ειδικής φορολογικής υποχρέωσης ενός εκάστου «κατά δήλωσή του» πιστού, το προϊόν της οποίας προορίζεται να καλύψει τα έξοδα της εκκλησιαστικής λειτουργίας (δηλαδή, τους μισθούς των ιερεών και αρχιερέων και την εν γένει συντήρηση της Εκκλησίας). Άκουσα επίσης πως δόγματα και θρησκείες πέραν των Ρωμαιοκαθολικών και των Προτεσταντών (π.χ. οι Ελληνορθόδοξοι και οι Μουσουλμάνοι) δεν υπόκεινται στην «θρησκευτική» φορολόγηση!

Σκέπτομαι λοιπόν, πώς είναι δυνατόν ούτε καν ο γερμανοτραφής Σημίτης να μην είχε παραδειγματιστεί από την εξαιρετική αυτή γερμανική πρωτοτυπία; Άραγε δεν την γνώριζε αυτός και οι σύμβουλοί του; Αμέσως μόλις ο Αρχιεπίσκοπος είχε θέσει το θέμα των ταυτοτήτων κλπ, έπρεπε η κυβέρνηση να το επιλύσει αυτομάτως, διαχωρίζοντας Κράτος και Εκκλησία και συνδέοντας την αναγραφή θρησκεύματος με την κάλυψη των εξόδων της Εκκλησίας! Δηλαδή, είσαι και θέλεις να δηλώνεις Χριστιανός Ορθόδοξος; Βεβαίως και μπορείς, αλλά με …Απόδειξη! Και στην προκειμένη περίπτωση, όχι απλώς φαιδρές διαδηλώσεις με μαύρες σημαίες και «666» κραδαίνοντας τις παλαιές ταυτότητες, αλλά απόδειξη από την Εφορία – θέλεις παπάδες, τους πληρώνεις μόνο εσύ που τους θέλεις. Και τότε να δούμε πόσα απίδια χωράει ο σάκκος… Μάλλον όμως αυτό θα άλλαζε τις στατιστικές περί της «επισήμου» θρησκείας τόσο που να έκανε τζιζ για οποιαδήποτε πολιτική παράταξη. Παραμένουμε λοιπόν στη χώρα όπου δεν θίγονται κεκτημένα αναμένοντας τον επόμενο κύκλο δημοσιοποιήσεων των αποτελεσμάτων της παρατεταμένης Αγαμίας των Αρχιερέων από τους Εθνικούς Τηλε-Εισαγγελείς μας… Χαλαρώστε στους καναπέδες σας, έχει τσόντα.

Είμαι όμως εξίσου βέβαιος ότι μια τέτοια πρόταση στην Ελλάδα θα ήταν το ίδιο ουτοπική όσο να ζητήσουμε να αφαιρεθεί το τέλος υπέρ ΕΡΤ από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ όσων δεν έχουν ραδιο-τηλεόραση… Σιγά τ’ αυγά; Καλά: σκεφθείτε απλώς το ληστρικό ποσόν που μαζεύει το κράτος μέσω της ΔΕΗ μόνο από τους λογαριασμούς των επιχειρήσεων και εργοστασίων… όπου ως γνωστόν κάθε εργαζόμενος έχει από μία τηλεόραση μονίμως ανοικτή και βλέπει ντοκιμαντέρ της ΝΕΤ.

Για την ιστορία, ο τίτλος είναι από την Εστία, από επιφυλλίδα του Στάμου Ζούλα.

Ο 13ος Μισθός και ο Καλικάντζαρος των Χριστουγέννων

Image Hosted by ImageShack.us

Φαντάζομαι ελάχιστοι από μας έτυχε να επισκεφθούν την κεντρική (αμερικανική) ιστοσελίδα της Apple όσο αυτή φιλοξενούσε φάτσα-μόστρα την παραπάνω εικόνα, αντί για τις συνηθισμένες flash προβολές των προϊόντων της εταιρίας. Μιά μέρα άλλωστε κράτησε το μνημόσυνο. Φαντάζομαι πως ακόμα λιγότεροι γνωρίζουν ποιά ήταν η Ρόζα Παρκς και ποιά ήταν η σημασία της εν λόγω φωτογραφίας για το Αμερικανικό έθνος, το (παγκόσμιο) κίνημα πολιτικών ελευθεριών στις «πέτρινες» δεκαετίες του ’50 και ’60, τον αντιρατσιστικό αγώνα γενικά.

Τι δουλειά έχει μια βιομηχανική εταιρία της Νέας Εποχής να την βγαίνει -έστω και σε στιγμιαία φλασιά- «από τ’ αριστερά» στην υπερκαταναλωτική κοινωνία της Νέας Τάξης, και μάλιστα σε μια περίοδο όπου μετά από δεκαετείς κλυδωνισμούς δείχνει να πατάει με πιό σίγουρα βήματα στις σκάλες των επιτυχημένων, διεκδικώντας απ’την αγορά, την ίδια στην οποία τρίβει στη μούρη αυτή την εικόνα, μεγαλύτερο μερίδιο της κατανάλωσης; Ωμή καπήλευση προδομένων λαϊκών ηρώων και εκμετάλλευση του πόνου και του αίματος του φτωχού (και όλως τυχαίως και έγχρωμου) προλεταριάτου, μια κοροϊδία του Κεφαλαίου στον ξεζουμισμένο, αλλοτριομένο, συμπληγαδισμένο εργατάκο και υπάλληλο – θα σχολιάσουν μερικοί επαναστάτες του πληκτρολογίου. Ναι, μαλάκες μου, ναι: γυρίστε πλευρό και ονειρευτείτε άλλη μια έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα. Οι Καλικάντζαροι σας περιμένουν να σας μοιράσουν τα πλούτη των καπιταλιστών: από έναν δεκατοτρίτο μισθό στον καθένα σας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η φωτογραφία ανέβηκε μόνο στο αμερικανικό site της Apple. Προσπαθώντας να βρω μια αντιστοιχία με τα δικά μας, δυσκολεύομαι. Θα ήταν το ίδιο να έβλεπα π.χ. τον Μπελογιάννη σε μια διαφήμιση της Grecotel ας πούμε; Οι συνειρμοί δεν θα ήταν ισότιμοι. Ίσως το καλύτερο θα ήταν να δω σε τριάντα χρόνια τον Αλβανάκο σημαιοφόρο σ’εκείνη την επεισοδιακή προπέρσινη παρέλαση, τότε Διοικητή της Εθνικής Τράπεζας ας πούμε, σε μια διαφήμιση του ΕΟΤ: Live your (fucking) myth in Greece. Και πάλι η σύγκριση υστερεί, δεν περιέχει το αυτόβουλο και το ανεξάρτητο, μη κατευθυνόμενο halo μιας επαναστατικής πράξης σε μικροκοσμικό επίπεδο. Ο Steven Jobs, ως εξίσου γνήσιος επαναστάτης με την Παρκς, που έχει νοιώσει τα αγγούρια του συστήματος μέσα στο οποίο δρα, γνωρίζει πολύ καλά τι μήνυμα στέλνει μ’ αυτή την πράξη του. Σχεδόν «τελειωμένος» δύο φορές, εισπράττει σήμερα τα χρεωστούμενα απ’ την αγορά που τον έχει υποχρεώσει (αυτόν και όσους τον εμπιστεύονται) να είναι, επί δεκαετίες, «δεύτερης κατηγορίας» εταίροι. Το 1984 υπήρχαν περιθώρια να βγάζει ο Jobs προς τα έξω ένα image όπου η «επανάσταση» στο ακόμα υπό διαμόρφωση περιβάλλον των νέων τεχνολογιών οριζόταν από σκληρή αντιπαράθεση ιδεολογικού τύπου με τα μονολιθικά μεγαθήρια (ΙΒΜ κλπ) και να σοκάρει τα πλήθη στον τελικό του κυπέλου φούτμπολ με εικόνες βίαιες και καταδικαστικές της προβατοποίησης και του Μεγάλου Αδελφού. Αποτέλεσμα με δυό λόγια: τον ήπιε. Κι όμως, σήμερα έχει την δυνατότητα να απευθύνει ένα πολύ πιό ήπιο, βαθύ και διττό μήνυμα: χρειάζεται χρόνος για να δούμε τ’αποτελέσματα κάποιων επαναστατικών πράξεων αλλά κυρίως χρειάζεται συνέπεια. Είκοσι χρόνια τώρα, το motto του Jobs (και της Apple) παραμένει: Think Different. Και η συνέπεια αυτή του επιτρέπει να απευθύνει τέτοιο μήνυμα στους καταναλωτές του, αυτούς που υιοθετούν τις πρωτοποριακές του ιδέες, ως δείγμα ενός αφυπνιστικού διαφωτισμού που ενδεχομένως να γίνεται κατ’ αρχήν κατανοητό από λίγους, αλλά ορίζει σαφέστατα το πλαίσιο εντός του οποίου αυτοί οι «λίγοι» θα συμπαρασύρουν τις μάζες προς το διαφορετικό, το (μεταφορικά) καλύτερο.

Στον αντίποδα ακριβώς αυτής της άκρως επαναστατικής ενέργειας βρίσκω άλλη μια φτηνή κοροϊδία των ακτιβιστών του κώλου που πιστεύουν πως μια ημέρα «δολιοφθοράς» στο καταναλωτικό σύστημα θα φέρει αλλαγή νοοτροπίας, τάξης και συνειδήσεων…

(Δείτε σ’ αυτό το μπλογκ μια πρώτη αντίδραση και σχόλια στο
Buy Nothing Day.)

Fire…

…walk with me.

Μία φράση.
Μία φωτογραφία.
Ακριβώς το ίδιο συναίσθημα.

Λόγος / ακοή.
Χρώμα / όραση.
Ακριβώς η ίδια αντίληψη.

Μόνο μη με ρωτήσεις τί ακριβώς θέλω να πω.
Απλά κοίτα.
Είναι το ίδιο πράγμα.

Νύχτα καλή.