Αραγε βρισκονται ποτε

Ένα(ς) όνειρο(ς) την επανέφερε στην πραγματικότητα.

Μικρά, με τ’ αδέρφια μου και τα μεγαλύτερα ξαδέρφια μου, κλείναμε μηνύματα, συχνά γραμμένα σε περίεργους κώδικες δικής μας επινόησης (και κατά κύριο λόγο της Σόνιας, της πιό προχωρημένης) σε μπουκάλια Σουρωτής και Ταμ-Ταμ και τ’αμολούσαμε στη δεξαμενή του Λιτοχώρου τρομάζοντας τις πάπιες. Αν ο φελλός ήταν ατόφιος, τα μπουκάλια επέπλεαν και εξαφανίζονταν λίγο αργότερα στην έξοδο της υπερχείλισης, βουτώντας από ψηλά στο φαράγγι πίσω απ’ το γήπεδο. Τα χάναμε απ’ τα μάτια μας και τα φανταζόμασταν να ταξιδεύουν προς την παραλία, ώστε κάπου μεταξύ Βαρικού και Πλάκας να συναντήσουν τη θάλασσα. Μετά, ελπίζαμε να τα βρούνε κάποιοι κολυμβητές συνομήλικοι και να μας απαντήσουν.

Όπως απάντηση τότε δεν πήραμε ποτέ μας (η μόνη περίπτωση που συνέχιζε να στηρίζει τις παιδικές μας φρούδες ελπίδες ήταν γραμμένη στο βιβλίο «Τα Τέκνα του Πλοιάρχου Γκράντ»), έτσι και σήμερα συνεχίζουμε, αμετανόητοι αιθεροβάμονες, να αμολάμε μπουκάλια με κρυφά μηνύματα. Και όχι στο πέλαγος, αλλά απ’ την κορφή ενός βράχου, ελπίζοντας να μη σπάσουν πέφτοντας, προσβλέποντας στη βροχή που θα γεμίσει την κοίτη του χειμάρρου, σταυρώνοντας τα δάχτυλα να είναι το ρεύμα ευνοϊκό, προς τ’ ανοιχτά, προσευχόμενοι να έχει ανοιχτά τα μάτια του ο βαρκάρης προς τη σωστή μεριά, να μη μπερδέψει το μπουκάλι με σκουπίδι ή μέδουσα, να μην τον πονάει η μέση του και δε μπορεί να σκύψει να το πιάσει…

Κάθε πρόταση που γράφουμε έχει τις ίδιες πιθανότητες να γίνει κατανοητή με κείνες που είχαν να βρεθούν και ν’ απαντηθούν τα μπουκάλια με τα μυστικά της παιδικής μας ηλικίας. Κάθε λόγος είναι μια βουτιά στο κενό χωρίς ομπρέλα. Περαστικά μου.

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

5 thoughts on “Αραγε βρισκονται ποτε”

  1. Κι όμως, εγώ βρήκα ένα μπουκάλι, που κάποιος πέταξε απ΄την κορφή του βράχου. Το έπιασα προσεκτικά και δεν θέλω να τ΄ανοίξω.

    Δεν έχει σημασία το μήνυμα, σημασία έχει ότι το ΄πιασα και δεν τ΄άφησα να σπάσει.

  2. Υποτίθεται ότι αντέχουμε πλέον χωρίς ομπρέλες και χωρίς αλεξίπτωρα. Πάμε για μια βουτιά; 😉
    Για δύο λεπτά πάγωσες το χρόνο μου dystropop. Σ’ ευχαριστώ. 🙂

  3. Από τη μιά μεριά, είναι το παλιό ρητό που λέει ότι η μαγεία είναι ανάγκη (προφανώς, δεν το σκέφτηκε πρώτος ο Coelho…), η θεωρία του χάους που «μιλάει» για νησιά τάξης που γεννιούνται μέσα στη θάλασσα του χάους. Απ’ την άλλη, αν δεν περιμένεις τίποτα, όλες οι εκπλήξεις είναι ευχάριστες. Τι πιθανότητες υπάρχουν; Όπως έλεγε κι ο επίλογος μιάς ταινίας: «even money!»

    ΥΓ: Σε μεγάλες φόρμες βρίσκεσαι τελευταία, dystro! Που τις βρίσκεις αυτές τις φανταστικές εικόνες;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s