Διαμαρτύρομαι κύριε σκηνοθέτα…


Keep the change, you filthy animal…

Έχω ένα πρόβλημα. Όταν βλέπω ταινίες βιώνω υπερβολικά τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις που περνούν. Εξ’ αιτίας αυτού, σε σκηνές έντονης συναισθηματικής φόρτισης, για πότε με πιάνουν οι μύξες και τα δάκρυα ούτε που το καταλαβαίνω. Αλλά το πρόβλημά μου δεν είναι αυτό. Το πρόβλημά μου είναι ότι εξ’ αιτίας αυτής μου της ταύτισης με ρόλους και σενάρια, δεν αντέχω την υπερβολική βία. Το αίμα με τη σέσουλα. Την φρίκη και τον θάνατο να στέκονται εκεί μπροστά, χαμογελώντας μου με δόντια κατακόκκινα και ούλα ξεσκισμένα, και μισο-υποκλινόμενοι να αναμένουν το ενθουσιώδες χειροκρότημά μου… Θα με ρωτήσεις τώρα κι εσύ όπως με έχουν ρωτήσει κι άλλοι… τί εννοώ υπερβολικό;

Υπερβολικό εννοώ τη λεπίδα ενός μαχαιριού να ανοίγει στα δύο τον ανθρώπινο λαιμό και το αίμα να χύνεται παχύρευστο και σχεδόν αχνιστό επάνω στη σάρκα και στο λευκό του πουκάμισο,
εννοώ τη σφαίρα που θα τρυπήσει τον εγκέφαλό του και θα του τινάξει τα μυαλά στον αέρα με κοντινό πλάνο μερικά από αυτά να χαράζουν ολισθαίνοντας σχέδια στον κατακόκκινο τοίχο από πίσω του,
εννοώ τον ηθοποιό που θα υποδυθεί τον ετοιμοθάνατο σφαδάζοντας και ψυχοραγώντας στο πάτωμα, τινάζοντας κάθε τόσο με εκείνον τον διαβολεμένο τρόπο το πόδι του, όπως το τίναζε κι εκείνο το αγαπημένο μου κατσικάκι στο χωριό όταν μεγάλωσε, τότε που ήρθε το Πάσχα και την ώρα που το έσφαζε η γιαγιά μου, εγώ το άκουγα μέσα από το σπίτι να βελάζει, να ουρλιάζει σαν μικρό παιδί ζητώντας βοήθεια…

Ερώτηση πρώτη (προς κ.κ. σκηνοθέτες και σεναριογράφους):
Γιατί τόσο αίμα ρε άνθρωποι του Θεού; Δηλαδή αν το Braveheart είχε λιγότερες σκηνές από βέλη που σφηνώνονται στο απράδι του ματιού του φτωχού πολεμιστή-κομπάρσου, θα με συγκινούσε λιγότερο; Ας μου εξηγήσει κάποιος…

Ερώτηση δεύτερη (προς Θεό, Υιό του Θεού και Άγιο Πνεύμα):
Κι εσύ από τη στιγμή που εποίησες τον κύριον σκηνοθέτα και ήξερες σε τί κόσμο θα μεγαλώσω, δεν μπορούσες την ώρα που με βαφτίζανε να ρίξεις λίγο κάρδαμο παραπάνω στο νερό, μπας και βγω λιγότερο χέστρα; Ολόκληρο σταυρό σήκωσες πάνω σου. Αυτό το «κατ’ εικόνα και ομοίωσην» έχω αρχίσει να πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ένας μύθος πια!

Θα μου πεις κι εσύ τώρα που με διαβάζεις, «Τί ζόρι τραβάς κοπέλα μου στην τελική;» Όχι, να σου εξηγήσω δηλαδή, για να καταλάβεις γιατί τα έχω πάρει:

Είναι άδικο και κρίμα να έχει δει όλος ο κόσμος το Old Boy, να μιλούν όλοι συγκλονισμένοι γι αυτήν την ταινία, κι εγώ να ξέρω ότι δεν θα μπορέσω να την δω ποτέ μου. Να, σήμερα πάλι, ήρθε αυτός ο ξερόλας στη δουλειά και κοκορευόταν ότι είδε την ταινία και τί ωραία που ήτανε. Μου ήρθε να του γυρίσω το τάπερ με τις φακές μου στο κεφάλι. Τώρα λείπει να το δει κι η Αφροδίτη, το μπάζο που τα έχει με τον αδερφό μίας φίλης μου, και που πριν λίγες μέρες μου καυχιόταν ότι διάβασε το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε», αλλά τελικά στο τέλος της έμεινε η απορία λέει, αν ο Νίτσε παντρεύτηκε την δεσποινίς κρυόκωλη του βιβλίου ή όχι. Άσταδιάλα πια…

Τώρα να με συμπαθάς κι εσύ που σου φορτώθηκα με τα υπαρξιακά μου, αλλά έπρεπε να τα πω κάπου για να ξαλαφρώσω. Δε λέει να αλλάξει αυτή η ρημάδα η νοοτροπία, τί να κάνω… 😛

Άντε να δω τώρα τους αδερφούς Μαρξ…

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Διαμαρτύρομαι κύριε σκηνοθέτα…”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s