Μικρή φθινοπωρινή ιστορία

Παιδιά, indulge me…

Λίγο η andrea_zax που μου ξαναθύμισε τον Ελύτη (μια φανταχτερή καταστροφή είσαι, διάβαζα τότε και έβλεπα ολόκληρους κόσμους ν’ανοίγονται μπροστά μου), λίγο η Κυριακή το βράδυ που με έστειλε μαγικά και απρόσμενα σε άλλους τόπους και χρόνους (κυριολεκτικά και μεταφορικά), λίγο η επιστροφή σε μια ζωή φθινοπωρινή και πάλι ‘δύσκολη’, μπερδεμένη, λίγο που – σας το’χω ξαναπεί – ο άνθρωπος το θέλει το παραμύθι του (και η Δημητρούλα ίσως και λίγο παραπάνω!), λίγο τα χρυσοκόκκινα φύλλα γύρω μου, λίγο-λίγο…

Τί να πω.
ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ????

Μια μέρα που αρχίζει με Μαρινέλλα πριν το γραφείο (vague σταμάτα – μέχρι εδώ σε ακούω) δε μπορεί παρά να αρχίζει… περίεργα.
Καμιά φορά…

Advertisements

9 thoughts on “Μικρή φθινοπωρινή ιστορία”

  1. … λέω ν΄αλλάξω ουρανό…

    Τι τέλειο κομμάτι, και ας με κοροιδεύουν όλοι που ακούω Μαρινέλλα.

    Επίσης σε ευχαριστούμε για την καταπληκτική φωτογραφία που προκάλεσε οφθαλμική, άμα και ψυχική, αγαλλίαση!

  2. Άσε, άσε…

    Τώρα δεν είμαστε παιδιά, να’χουμε φως μες στην καρδιά να μας σκεπάζει
    Μα σ’αγαπώ σου το’χω πει, κι η αγάπη σου σαν Κυριακή με ξεκουράζει…

    Αχ… Αφήστε παιδιά, αφήστε!

  3. «Θέλω τόσο να σε δω σε ένα τέτοιο ουρανό
    που θα μοιάζεις μιαν αυγή, σαν αστέρι λαμπερό
    Θέλω τόσο να σε δω, έχω τόσα να σου πω
    μοναξιά και δειλινό στη ζωή εσύ κι εγώ

    Χαραμάδα εσύ που σκορπάς το φως
    πιάσε με απ’ το χέρι, μοναξιά μου αληθινή

    Μα δεν πίστευα στα θαύματα
    γιατί έχω μόνο τραύματα, αφού δεν έχω εσένα
    Μα δεν πίστευα στα θαύματα
    γιατί είχα μόνο τραύματα
    γιατί έχω μόνο τραύματα, αφού δεν έχω εσένα»

    Έτσι ξεκίνησε και η δική μου μέρα σήμερα, παραμένει όμως φωτεινή, δεν είναι στο χέρι της, αυτή θα μου κάνει τα κέφια.

  4. Μαρινέλα και ξερό ψωμί. Tα θερμά μου συγχαρητήρια για την συγκεκριμένη επιλογή (φεύγω γιατί έχουν έρθει και καμμιά δεκαριά άλλες στο μυαλό μου και δεν είμαστε για τέτοια ώρα που είναι…) 😛

  5. θα ήταν παράληψη αν δεν αναφέραμε την Λίνα Νικολακοπούλου που έγραψε τους στίχους.
    Το αγαπημένο μου τραγούδι της Μαρινέλλας

  6. Μιά και όλοι σου παραθέτουν Μαρινέλλα (συμφωνώ), προτιμώ να σου επιταχύνω το μαγικό(κυριολεκτικό και μεταφορικό) φθονοπωρινό ταξίδι σου με Οδυσσέα Ελύτη, Εκ του πλησίον, « Δεν είναι το φώς που σε βοηθεί να διαβάσεις αλλά της πηγής του η σεξουαλική δύναμις.»

  7. A, deliusapollo μη μου λες τέτοιες ώρες για σεξουαλική δύναμη γιατί… γιατί….! 🙂

    Και ναι, Νικολακοπούλου και ξερό ψωμί.

    (Να γράψω θέλω…)

  8. «Η θλίψη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε» γλυκιά μου! Ειδικά το φθινόπωρο… (όπου κατά κάποιο τρόπο η Θλίψη κάθε άλλο παρά θλιβερό συναίσθημα είναι. είναι τρυφερό. το σηκώνει η εποχή)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s