Dictio pii

We are the perfume of corridors

unfamiliarized with isolated activity

traitors of privacy

utopian craftsmen

pretty begars not the product of poverty

we are pillared by mild sadness and polymorphic history

eternally sceptical but we believe

we are illiterates of perfection

we are deranged

Advertisements

Αλληγορικό (ή και όχι)

– Ωραία εικόνα… Κοίταξέ τον. Δεν είναι πολύ γλυκός;

– Ναι, χαμογελάει όλη την ώρα…

Παύση μικρής διαρκείας

– Σ’ έχουν φιλήσει ποτέ έτσι;

– Μπα…

Παύση μεγαλύτερης διαρκείας

-Το μόνο πράγμα που μου κάνουν επανειλλημένα χαμογελώντας είναι να με π#δ@νε. Αυτό πιάνεται;

Sitting on a sofa on a Sunday afternoon,
going to the candidates’ debate,
laugh about it, shout about it, when you’ve got to choose,
every way you look at it, you lose.

Where have you gone, Joe DiMaggio?
a nation turns its lonely eyes to you (woo woo woo)
What’s that you say, Mrs. Robinson?
«Joltin’ Joe has left and gone away» (hey hey hey, hey hey hey…)

Paul Simon & Art Garfunkel – Mrs Robinson

Δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος

Κάποτε πίστευα πως υπάρχουν καταστάσεις, εμπειρίες ή επιλογές οι οποίες σε καθιστούν προοδευτικό άνθρωπο με έναν τρόπο κάπως αυτόματο. Το ‘προοδευτικός’ το εννοώ με την ευρύτατη πολιτικοκοινωνική έννοια: ελευθερία και ίσα δικαιώματα, ας πούμε, ξεκινώντας από το κρεβάτι (πάτωμα, καρέκλα, νιπτήρα κτλ.) και φτάνοντας στην οργάνωση του κράτους.

Έχοντας πια γνωρίσει αριστερούς πουριτανούς, ελευθεριάζοντες φασίστες, μισαλλόδοξους κατατρεγμένους, ξενόφοβους μετανάστες, ομοφοβικούς γκέι (και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά), αντιλήφθηκα (όψιμα, το δίχως άλλο, αφού όλοι πλην εμού τα ξέρουν αυτά στον τόπο μας) πως ούτε ο κατατρεγμός, ούτε η καταπίεση, ούτε η φτώχεια, ούτε η εκούσια στέρηση, ούτε η εκπαίδευση, ούτε η πλούσια ερωτική ζωή, ούτε η καλλιέργεια, ούτε το να είσαι γονιός, ούτε η φιλότιμη ενασχόληση με τα κοινά, ούτε η διορατικότητα, ούτε το να έχεις περάσει δίπλα από τον θάνατο, ούτε η θρησκεία, ούτε ο πόνος των άλλων, ούτε η δική σου χαρά, ούτε ο δικός σου πόνος σε μεταμορφώνουν ημιαυτομάτως σε («προοδευτικό») άνθρωπο.

«Προοδευτικός» άνθρωπος γίνεσαι κυρίως επειδή το θέλεις, αργά, συνειδητά και επώδυνα.

Του έρωτα και της βροχής

Liverpool 2005, Photograph by Kevin Barry

Ένα όμορφο σαββατοκύριακο με φίλους,

σ’ένα loft κάπου στο κέντρο του Λίβερπουλ

Συντροφιά με δυο βρεγμένα περιστέρια

Και μερικούς στίχους στο μυαλό απ’τα παλιά…

Τρεις άγγελοι ζωγραφίσαν με κραγιόνια βυσσινιά

Παράπονο

Τα φτεράκια τους αφήσαν και καθήσαν στη γωνιά

Είπε ο πρώτος ‘θέλω απόψε την παλιά μου την αγάπη’ –

Είπε ο δεύτερος ‘κοιμήσου στο δικό μου το κρεβάτι’

Και έγυραν κι έπεσαν στο χώμα, όλη νύχτα δίχως σώμα

Καλή μας εβδομάδα!

Ναι, αλλά θα παίξουν Σεϊτζούν Σουζούκι!

Image hosted by Photobucket.comΔιάβαζα αυτό το ενδιαφέρον post («Κλειστοί κινηματογραφικοί ορίζοντες…», 10/11/05) στην Ομάδα G για τη νέα μορφή των φεστιβαλικών «Νέων Οριζόντων» της Θεσσαλονίκης, που ήδη κάποιοι έχουν μετονομάσει σε… «Ημέρες Ασυναρτησίας». Διακρίνω μια δόση επιθετικότητας και περίσσιο κυνισμό από παντού στο χώρο (εκτός Αθηνοράματος – γελάκια στο βάθος). Ήθελα να σχολιάσω, αλλά η σελίδα επιτρέπει comments μονάχα από «team members». Ας το κάνω από εδώ, λοιπόν:

Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι πάει να πει gay/queer/whatever cinema. Είναι είδος; Όχι. Άρα, γιατί πρέπει κάποια θεματική «ιδιαιτερότητα» να παριστάνει το ρόλο του genre; Αυτός ο διαχωρισμός σε οτιδήποτε «gay» καταντά πιο πλαστός και ρατσιστικός κι από τους επικριτές του. Κι αν πρέπει να είναι όλα τόσο όμορφα και δημοκρατικά, που είναι το bisexual cinema, το σινεμά των αλκοολικών ή όποιων άλλων εθισμένων σε ουσίες, το σινεμά των διαζευγμένων, το σινεμά των single parents, το σινεμά των καρκινοπαθών, το σινεμά του μετανάστη; Τρέχα γύρευε άμα το πάμε έτσι…

Όπως και να’ χει, αν η παγκόσμια κινηματογραφία προσφέρει ετησίως τόσες καλές ταινίες με «gay περιεχόμενο», ας στηθεί ένα κανονικό φεστιβάλ (όπως γίνεται σε άλλες χώρες) κι ας σταματήσουν να ωρύονται οι μεν και οι δε. Γιατί κάποιοι τρίτοι ενδιαφέρονται μονάχα να βλέπουν καλό σινεμά. Κι επειδή στο παρελθόν είχαμε εισπράξει έως και με το τσουβάλι απίστευτες μετριότητες «gay – and lesbian – cinema» στις Νύχτες Πρεμιέρας, θα διαφωνήσω με το όλο post. Βλέπετε, υπάρχουν δύο άκρα. Τα ζήσαμε, τα ζούμε. Τη μέση μπορούμε να τη βρούμε;

Επιπλέον απορία: το «gay» κοινό γιατί πρέπει να ταυτίζεται σχεδόν αποκλειστικά με «gay ταινίες»; Τα σημεία ταύτισης με ότι αγαπάμε στον κινηματογράφο μας χαρακτηρίζουν απόλυτα, δηλαδή; Αν εγώ γουστάρω ταινίες με serial killers που σφάζουν, πρέπει να το ψάξω σε βαθμό του ν’ αρχίσω να ανησυχώ; Αν θεωρήσω το «Brokeback Mountain» ως την καλύτερη ταινία της χρονιάς, αυτό αυτόματα σημαίνει πως είμαι «gay»; Κι αν μισώ τη «Μελωδία της Ευτυχίας» είμαι… homophobic;

Υ.Γ. Κ, βάλε καμιά… τρελή φωτογραφία από ταινία του Seijun Suzuki, να χρωματιστεί λίγο «χαρούμενα» το κείμενο, σου επιτρέπω.


Υ.Υ.Γ. Ναι, να «χρωματιστεί» χαρούμενα… Μπουάχαχαααα….

Πρωινή αλλεργία

-Έλα Χρηστάκη μην κλαις!
-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
-Έλα μωρό μου, δεν είναι τίποτα, να κοίτα την κυρία τί ωραία που έχει απλωμένα τα χεράκια της και δεν κλαίει καθόλου…

Η κυρία είμαι εγώ. Και τα χέρια μου πάνω στο τραπέζι της αλλεργιολόγου μοιάζουν με γεωφυσικό χάρτη της Ασίας. Φουσκάλες, κοκκινίλες, πρηξίματα, όλα αυτά από τις σταγονίτσες που μου έριξε η γιατρός για τις ανάγκες του αλλεργικού τέστ…

-Έλα Χρήστο μου, μη φωνάζεις κοτζάμ άντρας!

Δεν ξέρω ποιος αχαρακτήριστος είχε την ιδέα να με καθίσει πρωινιάτικα στο σκαμνί, χωρίς καφέ, για 30 ολόκληρα λεπτά, με ένα κακομαθημένο κουτσούβελο στ’ αυτιά μου να κλαίει λες και του αφαιρούν το δέρμα με depil για πατάτες, μια μαμά εντελώς αψυχολόγητη που δεν το πλησιάζει σε απόσταση 5 μέτρων, έναν μπαμπά που το μόνο που λέει είναι «Στέλλα ηρέμησε, κρατάω το Χρηστάκη!», ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν να κάνουν το εμβόλιό τους και τα χέρια μου να πρήζονται λές και έχουν κάνει πάνω τους κοκτέιλ πάρτι 15 κυψέλες…

Αλλεργία. Αλλεργική αντίδρασις. Σε τί έχω αλλεργία; Σύμφωνα με τα πορίσματα του τεστ, σε ένα σωρό αγρωστώδη και σιτηρώδη. Σύμφωνα με ανεπίσημες ψυχολογικές έρευνες και σε πολλά ανθρωπόδη. Σαν το Χριστάκη, εδώ. Κλαίει, πιο πολύ για εφφέ, το εφφέ του κακομαθημένου παιδιού. Ο μπαμπάς το έχει αγκαλιά και του τάζει οτι θα πάνε στην αντιπροσωπεία της Ferrari να δούνε τα αυτοκίνητα, η γιατρός του ζητάει να της κάνει μια ζωγραφιά, η μαμά του του λέει: «Κοίτα την κυρία, κοίτα την κυρία» Η κυρία είμαι εγώ. Και είναι από τις προσφωνήσεις που σιχαίνομαι. Αυτή τη στιγμή παίζω το ρόλο μπαμπούλα: «Να κοίτα την κυρία που δεν κλαίει! Η κυρία θα σε μαλώσει άμα κλάψεις» Η κυρία είναι στα όριά της, κι ο Χρηστάκης σκούζει. ΝΙώθω οτι ακούγεται και στους 3 ορόφους του ΙΚΑ η φωνή του σκίζει τα εξωτερικά ιατρεία, καίει τις ακτινογραφίες και φρακάρει τις πόρτες και τις ρόδες στα αναπηρικά καροτσάκια. The call of Ktulu…

Η ώρα δεν περνάει, κι εγώ θέλω καφέ, το μάτι μου έχει αρχίσει να γυαλίζει επικύνδινα. Ο Χρηστάκης το προσέχει κι απαντά με ένα ακόμα ρεσιτάλ σκούξιμο-μίξα-δάκρυα-άνευ λόγου και αιτίας. Η μαμά προσπαθεί να του αποσπάσει την προσοχή «Κοίτα, κοίτα μια ωραία γαρδένια, έχει και η γιαγιά η Κατίνα τέτοια γαρδένια θυμάσαι;» «Αααα, κοίτα, ο Άγιος Εφραίμ, τον έχουμε κι εμείς τον άγιο Εφραίμ στο σπίτι, θυμάσαι;»
Κάπου εκεί, που η μαμά άρχισε να απαγγέλει τη συλλογή της από Αγίους, δεν άντεξα.
Σηκώθηκα πάνω, αγνοώντας τις φωνές της αλλεργιολόγου που ενώ ταυτόχρονα έκανε εμβόλια σε άλλα δύο άτομα, εντρυφώντας στη λογική του κοινόβιου σε μια καμαρούλα μια σταλιά, ένεση επί τρία, που μου έλεγε ότι έχω αλλεργικές αντιδράσεις σε g1,g2,g3,g4,g στη νιοστή. Τη ρώτησα γιατί κατά τη γνώμη της ζω ακόμα. Μου είπε οτι δεν μπορεί, κάπου θα έχω ανοσία…Πάντως όχι στο Χρηστάκη και στη μαμά γαρδένια. Όχι στο Χρηστάκη.

υ.γ. Η αλλεργιολόγος είπε οτι πρέπει να έρχομαι μια φορά τη βδομάδα να κάνω το εμβόλιό μου. Πιο συχνά κι από κατοικίδιο. Το λουρί μου να το φέρω; Το κολλάρο για τους ψύλλους; Το φίμωτρο (αυτό για το Χρηστάκη); Ή μήπως να μείνω με τα χαρτομάντιλα;

I feel the earth…

…move under my feet. 🙂

Το πήρα το χαμογελάκι σου, δεν το πήρα;

Πρόσεξε όμως τώρα…
Αν κοιτάς τις βρώμικες καλτσούλες, έχουμε πρόβλημα.
Αλλά δεν μπορώ να πω τί πρόβλημα είναι αυτό.
Δεν μπορώ να κάνω focus.

Διότι κι εγώ αυτές κοιτάω.

Ρημάδια χαμόγελα…