Sous le ciel de Paris…


Το Παρίσι εδώ και μια βδομάδα καίγεται. Παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς, άνεργοι, ναρκωμανείς, εξαθλιωμένοι εμιγκρέδες βάζουν φωτιά σε εκθέσεις αυτοκινήτων, κάδους απορριμάτων και ότι άλλο βρεθεί στο διάβα τους. Ένας Γάλλος υπουργός … τους αποκάλεσε καθάρματα. Τα πνεύματα άναψαν περισσότερο. Παιδιά σκουρόχρωμα με κουκούλες, που μεγαλώνουν σε εργατικές πολυκατοικίες και τα βράδια τραγουδάνε το αγανακτισμένο τους ραπ σε κάποιο υπόγειο, τώρα παίρνουν το όπλο τους και αντιδρούνε, γράφειο ο Πολύβιος σε ένα εξαιρετικό πρόσφατο post του.

Διαβάζω Aj Jazeera, θυμάμαι ξανά το συγκλονιστικό La Haine του Kassovitz που με άφησε άφωνη τότε, στα μέχρι τότε καλά ‘προστατευμένα’ χρόνια του Κολλεγιακού μου γυμνασίου σε μια προβολή στο ΑΣΤΥ, λίγο πριν το ετήσιο μπουρδέλλο του ‘εθνικού εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου’…
Λίγους μήνες μετά, βρίσκομαι στο κέντρο της Αθήνας και αναρχικοί βάζουν μολότοφ δίπλα μας, χτυπούν με λοστούς το τζάμι του αυτοκινήτου μας. Γιατί; Ποιά αιτία έχουν αυτοί οι ‘επαναστάτες’ άραγε;
Τρία χρόνια αργότερα, ο Μουζαμίλ με ξυπνάει χαράματα: αναμένονται επεισόδια στην εθνική οδό στο Πακιστάν που ενώνει το Καράτσι με το Χάιντεραμπαντ, πρέπει να βιαστούμε, δεν είναι ασφαλής η διαδρομή. Ο οδηγός μας ετοιμάζεται να φορτώσει τις βαλίτσες στο αυτοκίνητο που περιμένει να μας μεταφέρει πίσω από τα φιμέ του τζάμια. Ο κόσμος στους δρόμους πεινάει, παιδιά περπατούν ξυπόλυτα, γυναίκες ζητιανεύουν και ακουμπάνε τα καροτί κοντά μαλλιά μου. Καλύπτω το πρόσωπό μου με το μαντήλι για να κρυφτώ. Για να μη βλέπω. Φοβάμαι και ντρέπομαι μαζί.
Σήμερα, είμαι μάλλον πιο πολύ με τους ‘απέναντι’, είμαι το ‘αναρχικό’ στοιχείο (και καλά) στην συντηρητική ακαδημαϊκή κλίκα των Βρετανών νομικάριων. Φοράω μια μέρα στη διάλεξη αραβικό μαυρόασπρο μαντήλι και ακούω ψίθυρους. Σχόλια. Που δε μ’αρέσουν.

Το Παρίσι για ‘μένα σημαίνει φωτιές, ναι, αλλά άλλου είδους.

Κάθομαι για μεσημεριανό με τον Μπουτζελάλ και τη Σαλίμα, τους πιο κοντινούς ανθρώπους μου εδώ, εκείνος Αλγέριος, εκείνη Γαλλίδα Αλγερινής καταγωγής. Μαζί μας και η Καρολίν, η Λυωνέζα ‘πριγκήπισσα’. Μιλάμε για τις αναταραχές, για τον Σαρκοζί, για το ρατσισμό στη Γαλλία, για τα γκέτο, για την ανεργία, για το πως αν είσαι λίγο ‘σκούρος’ έχεις 4 φορές λιγότερες πιθανότητες να βρεις δουλειά εκεί. Λέω πως δεν πιστεύω στη βία, αλλά ίσως όλο αυτό που γίνεται στη Γαλλία – στην Ευρώπη, στον κόσμο – σήμερα να είναι κατά κάποιο τρόπο καλό, ίσως να μας χρειάζεται μια τέτοιου είδους κοινωνική επανάσταση.
Η πριγκήπισσα αντιδράει, ‘Δε θα βγάλει πουθενά! Τί νόημα έχει να καίνε τα αυτοκίνητα των εξίσου φτωχών γειτόνων τους?’.
Νιώθω οτι θα πέσει να με φάει… Λέω, ‘Ναι, δίκιο έχεις, αλλά μερικές φορές ίσως το περιθώριο στο οποίο σε έχουν ρίξει σε έχει σχεδόν καταδικάσει στο να μην έχεις τα κατάλληλα εφόδια να κάνεις μια ‘ιντελεκτουέλ’ επανάσταση, ίσως αυτά τα παιδιά αντιδρούν ‘λάθος’ αλλά αντιδρούν, με τον μόνο τρόπο που ξέρουν, με τον μόνο τρόπο που έχουν’.
Η Σαλίμα κουνάει το κεφάλι και μου λέει, ‘Έτσι είναι. Αλλά, δυστυχώς, στο τέλος το αποτέλεσμα θα είναι άλλη μια τονωτική ένεση για τον Λεπέν’.

Δεν είναι μόνο στη Γαλλία το πρόβλημα. Ούτε στο ανατολικό Λονδίνο, στην Ομόνοια και τα περίχωρα.
Ακόμα νιώθω το σοκ από τα νέα της, κατά τ’άλλα πολύ νορμάλ και διόλου ρατσίστριας ξαδέρφης μου: ‘Καλά όλα με το σχολείο του Γιωργάκη, αλλά τί να σου πω! ΓΕΜΑΤΟ Αλβανάκια και Ποντιάκια, απίστευτη η κατάσταση, πιο πολλοί είναι αυτοί παρά εμείς’.

Jusqu ici tout va bien? Δεν νομίζω. Ειλικρινά…

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Sous le ciel de Paris…”

  1. και που να δεις τι έχει να γίνει όταν αρχίζουν να πεινάνε και οι Γάλλοι, Αγγλοι, Ελληνες κλπ…
    Αργεντινή μου μυρίζει

  2. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά σοβαρή εδώ και πολλά πολλά χρόνια.
    Ο μακαρίτης ο Πουλαντζάς, αυτοκτόνησε πέφτωντας από το παράθυρο του άθλιου κτιρίου που ζούσε σε ένα από τα προάστεια που σήμερα φλέγονται. Κι όμως το έργο του, που η πράξη αυτή το υπογράμμισε, άφησε παγερά αδιάφορο το κράτος.
    Το κράτος που καλλιεργεί για χρόνια το σπόρο της βίας όπως φυτεύουμε τους σπόρους σε κασάκια, μόνο για να μπορεί να ονομάσει τα μυρωδικά ζιζάνια, κατά βούληση.
    Ωραίος φτωχός είναι μόνο ο ήσυχος φτωχός όπως και καλός μετανάστης είναι μόνο ο νεκρός μετανάστης.
    Δεν λέω οτι η βία είναι ο μόνος δρόμος. Πιστεύω όμως οτι τα παιδιά αυτά την βλέπουν μπροστά τους σαν μονόδρομο που τους το έδειξε το κράτος.
    Κι εγώ βλέπω μια νέα Αργεντινή.

  3. Εγώ πάλι βλέπω μια παγκόσμια επανάσταση και χαίρομαι.
    Είθε ο 21ος αιώνας να είναι ο αιώνας που ο τρίτος κόσμος ζητά τη θέση του από τον πρώτο.
    Μείνετε για το πάρτυ όταν η αγορά της Κίνας και της Ινδίας αρχίζει ν’απειλεί σοβαρά την αγορά της Αμερικής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s