Πρωινή αλλεργία

-Έλα Χρηστάκη μην κλαις!
-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
-Έλα μωρό μου, δεν είναι τίποτα, να κοίτα την κυρία τί ωραία που έχει απλωμένα τα χεράκια της και δεν κλαίει καθόλου…

Η κυρία είμαι εγώ. Και τα χέρια μου πάνω στο τραπέζι της αλλεργιολόγου μοιάζουν με γεωφυσικό χάρτη της Ασίας. Φουσκάλες, κοκκινίλες, πρηξίματα, όλα αυτά από τις σταγονίτσες που μου έριξε η γιατρός για τις ανάγκες του αλλεργικού τέστ…

-Έλα Χρήστο μου, μη φωνάζεις κοτζάμ άντρας!

Δεν ξέρω ποιος αχαρακτήριστος είχε την ιδέα να με καθίσει πρωινιάτικα στο σκαμνί, χωρίς καφέ, για 30 ολόκληρα λεπτά, με ένα κακομαθημένο κουτσούβελο στ’ αυτιά μου να κλαίει λες και του αφαιρούν το δέρμα με depil για πατάτες, μια μαμά εντελώς αψυχολόγητη που δεν το πλησιάζει σε απόσταση 5 μέτρων, έναν μπαμπά που το μόνο που λέει είναι «Στέλλα ηρέμησε, κρατάω το Χρηστάκη!», ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν να κάνουν το εμβόλιό τους και τα χέρια μου να πρήζονται λές και έχουν κάνει πάνω τους κοκτέιλ πάρτι 15 κυψέλες…

Αλλεργία. Αλλεργική αντίδρασις. Σε τί έχω αλλεργία; Σύμφωνα με τα πορίσματα του τεστ, σε ένα σωρό αγρωστώδη και σιτηρώδη. Σύμφωνα με ανεπίσημες ψυχολογικές έρευνες και σε πολλά ανθρωπόδη. Σαν το Χριστάκη, εδώ. Κλαίει, πιο πολύ για εφφέ, το εφφέ του κακομαθημένου παιδιού. Ο μπαμπάς το έχει αγκαλιά και του τάζει οτι θα πάνε στην αντιπροσωπεία της Ferrari να δούνε τα αυτοκίνητα, η γιατρός του ζητάει να της κάνει μια ζωγραφιά, η μαμά του του λέει: «Κοίτα την κυρία, κοίτα την κυρία» Η κυρία είμαι εγώ. Και είναι από τις προσφωνήσεις που σιχαίνομαι. Αυτή τη στιγμή παίζω το ρόλο μπαμπούλα: «Να κοίτα την κυρία που δεν κλαίει! Η κυρία θα σε μαλώσει άμα κλάψεις» Η κυρία είναι στα όριά της, κι ο Χρηστάκης σκούζει. ΝΙώθω οτι ακούγεται και στους 3 ορόφους του ΙΚΑ η φωνή του σκίζει τα εξωτερικά ιατρεία, καίει τις ακτινογραφίες και φρακάρει τις πόρτες και τις ρόδες στα αναπηρικά καροτσάκια. The call of Ktulu…

Η ώρα δεν περνάει, κι εγώ θέλω καφέ, το μάτι μου έχει αρχίσει να γυαλίζει επικύνδινα. Ο Χρηστάκης το προσέχει κι απαντά με ένα ακόμα ρεσιτάλ σκούξιμο-μίξα-δάκρυα-άνευ λόγου και αιτίας. Η μαμά προσπαθεί να του αποσπάσει την προσοχή «Κοίτα, κοίτα μια ωραία γαρδένια, έχει και η γιαγιά η Κατίνα τέτοια γαρδένια θυμάσαι;» «Αααα, κοίτα, ο Άγιος Εφραίμ, τον έχουμε κι εμείς τον άγιο Εφραίμ στο σπίτι, θυμάσαι;»
Κάπου εκεί, που η μαμά άρχισε να απαγγέλει τη συλλογή της από Αγίους, δεν άντεξα.
Σηκώθηκα πάνω, αγνοώντας τις φωνές της αλλεργιολόγου που ενώ ταυτόχρονα έκανε εμβόλια σε άλλα δύο άτομα, εντρυφώντας στη λογική του κοινόβιου σε μια καμαρούλα μια σταλιά, ένεση επί τρία, που μου έλεγε ότι έχω αλλεργικές αντιδράσεις σε g1,g2,g3,g4,g στη νιοστή. Τη ρώτησα γιατί κατά τη γνώμη της ζω ακόμα. Μου είπε οτι δεν μπορεί, κάπου θα έχω ανοσία…Πάντως όχι στο Χρηστάκη και στη μαμά γαρδένια. Όχι στο Χρηστάκη.

υ.γ. Η αλλεργιολόγος είπε οτι πρέπει να έρχομαι μια φορά τη βδομάδα να κάνω το εμβόλιό μου. Πιο συχνά κι από κατοικίδιο. Το λουρί μου να το φέρω; Το κολλάρο για τους ψύλλους; Το φίμωτρο (αυτό για το Χρηστάκη); Ή μήπως να μείνω με τα χαρτομάντιλα;

Advertisements

2 thoughts on “Πρωινή αλλεργία”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s