Μισο λεπτο περιπτερα

Κατέβαινα καλπάζοντας το μονοπάτι απ’ την οροσειρά του Βραχόνυχου προς την Καψαλισμένη Κοιλάδα… Προσπαθούσα να αποφύγω εμπλοκές με βασιλίσκους που λαγοκοιμόταν πίσω από καυτές πέτρες ή κάτι δαιμονισμένες άρπυιες που πέταγαν χαμηλά ανάμεσα στ’ αποκαϊδια. Η Ελ. με χάζεψε περνώντας και δεν απέφυγε το σχόλιο: «άντε σου πάλι Αθανάσιε Διάκε, και έφιππος!» – το οποίο εκτός από κακεντρεχές (διότι τ’ αυτιά μου μπορεί να κουνιούνται αλλά δεν είναι κοτσίδες!), ήταν και εντελώς λανθασμένο αφού δεν ήμουν πάνω σε άλογο αλλά σε γιγαντιαίο αιλουροειδές μαυριδερό σαν πάνθηρα – με τεράστιες πατούσες που δεν καταλάβαιναν τη ζέστη της λάβας. Στο βάθος άρχισε να σχηματίζεται το περίγραμμα ενός αρχαιοπρεπούς ναού. Τριγύρω του, σαν με κόκκινα φωτοστέφανα, μια σειρά δαίμονες έπαιρναν θέση να με αντιμετωπίσουν. Τράβηξα τα γκέμια και, πατώντας στο έδαφος, σφύριξα του πιστού μου Δερβίση να πάρει θέση μάχης… Desolace.

Να γνωρίζουμε, σιγά-σιγά, τους ανθρώπους που ορίζουν τα σχήματα του κόσμου μας. Νομίζω η μουσική είναι το πρώτο ερέθισμα που φτάνει στο έμβρυο, αν πιστέψουμε δε και κάποιον Δρα. Τοματίς, είναι καθοριστικό.

(για τον Τουριστα μας)

Σ’ αγαπάει, τ’ ακούς;

Εκτός απ’ το έτερον ήμισι, σου έχουν χαμογελάσει αυθόρμητα κι αληθινά, άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων κι όλων των ηλικιών, μέσα από τη νύχτα του χειμώνα, τη μελαγχολική βροχή του φθινοπώρου, τις μυρωδιές της άνοιξης και τον ήλιο του καλοκαιριού.

Αχ βρε μπουζμπούκε τυχερέ…

[τραπέζι από καφετέρια αεροδρομίου,
Ηράκλειο Κρήτης]

In the Deep

Ξημερώματα, πήρα τους δρόμους να δω που είστε. Περίεργο ν’ ανοίγεις πόρτες που ήξερες καλά μα είχες να δεις πολύ καιρό. Δυό-τρία καινούργια κουδούνια με παρέσυραν σε διπλανά σπίτια – ωραία ήτανε. Σε loop η τελευταία μουσική του Ηλία, απίθανη, την έκανα τίτλο. Εκείνη η Σταυρούλα η έρμη που βολοδέρνει άραγε… Μου τύχανε και κάποια κουφά authentications, σα να μου’ λεγε ο βλόγερος «γάμα τα ρε παπάρα, καλά εξαφανίστηκες τόσους μήνες, τι θες και τη ξαναψάχνεις?» Αδιαφόρησα πλήρως, είχα φάει ψάρι το βράδυ. Μια γάτα στις Βρυξέλλες να το ξέρει: έχω iSight.

Φρίκη τα καινούργια παπούτσια του μαλάκα, πάντως.

Too poor to rock’n’roll

Τώρα κατάλαβα τι σημαίνει αυτή η εικόνα, που όλοι έχουμε συνδέσει με τους Rolling Stones.
Είναι ο δικός τους, καλλιτεχνικός τρόπος να μας πουν: Σιγά μην έχετε λεφτά να έρθετε στη συναυλία μας.

Δεν ειν’ Αγαπη αυτο που ζουμε

Είμαστε εδώ, σας χαιρετάμε. Ο μπαμπάς συνέχεια λείπει ταξίδι για δουλειές. Όταν είναι σπίτι, ανάβει το τζάκι και γελάει με τα παθήματά μας. Και τα μαθήματά μας, γιατί λέει είναι όλα χαζομάρες. Καμιά φορά διαβάζει σχόλια σε κάποια μπλογκς και σκοτεινιάζει. Του δίνω μια και τον τραβάω να παίξουμε σκραμπλ. Πάντα χάνει, το κάνει επίτηδες, ξέρω. Μου έφερε μια κούκλα απ’ το Λονδίνο, μια μάγισα που αν την αναποδογυρίσεις γίνεται Σταχτοπούτα. Του ζήτησα τους επτά νάνους γιατί ο κήπος είναι πολύ άδειος. Πάω να ταϊσω το γάτο, να περνάτε καλά.

Χ.

από περιέργεια και μόνο…

Peter Halasz:
σκηνοθετεί την κηδεία του και παίρνει θέση…

Image Hosted by ImageShack.us

Η περιέργεια ήταν κύριο θέμα στα έργα του λέει.
Είμαι περίεργος, λέει, για το πως φαίνεται μια κηδεία «από την άλλη πλευρά».
Και οι περισσότεροι άνθρωποι που θα παρακολουθήσουν αυτή τη θεατρική κηδεία θα το κάνουν από περιέργεια, πιστεύει.

Εξάλλου ζούμε από περιέργεια.
Έτσι δεν είναι;

Λεπτομέρεια: το φέρετρο είναι «δανεισμένο» από συνάδελφο που το χρησιμοποίησε σε άλλη παράσταση.