Ελαφρύ το χώμα, λένε…

Δε θέλω να τα ρίξω στον enteka, δε φταίει το παιδί, μια μερίδα θλίψης πήγε να εκφράσει με αναμνήσεις που σχεδόν δεν έχει… Από ένα απλό post, όμως, φτάσαμε και πάλι στα δημοσιεύματα, τις συνηθισμένες «δανεικές» αναδημοσιεύσεις, τους αντίλογους, τις κόντρες και τις ανταπαντήσεις. Λίγο σιχάθηκα, μα την αλήθεια. Δε με νοιάζει όταν έχει να κάνει με ανθρώπους, το στομάχι μου έχει περάσει δοκιμασίες πολλές. Αλλά, διάβολε, όταν έχει να κάνει με ανθρώπους που φύγανε, κάπου με βρίσκει ένας πόνος μέσα…

Η Μαλβίνα ήταν ίσως ο πρώτος άνθρωπος του χώρου που είχε δηλώσει με εγκωμιαστικό τρόπο την εκτίμησή του για τη δουλειά μου, δημόσια. Εγώ δεν ήξερα ακόμη αν έχω κανένα «ταλέντο» κι ούτε μπορούσα να βρω έναν τρόπο ν’ αντιδράσω. Έβγαινε σ’ εκείνη την εκπομπή με τον καθρέφτη στο Seven X τότε, οι περισσότεροι δεν ήξεραν ούτε ποια είναι κι απορούσαν για το όλο glam (στο πλαίσιο της ντόπιας χλίδας, ε;) των καλεσμένων της, κάποια στιγμή με κάλεσε να πάω να τη δω να τραγουδάει λαϊκά στην Πειραιώς, γνωριστήκαμε, πήγα και σπίτι της, βγήκαμε έξω κάποιες φορές, φαγητό και πάρλα, γέλια δυνατά, δεν κάθισε να δουλέψουμε μαζί αργότερα, στ’ αλήθεια δε με πείραξε, δεν ταίριαζε με τις δικές μου προτεραιότητες.

Δεν τη διάβαζα φανατικά, ούτε και καρφωνόμουν μπροστά από την τηλεόραση όποτε είχε Μαλβίνα. Σεβαστή η γυναίκα, πολύ μπροστά πάντοτε. Αλλά όχι μύθος. Τύπισσα. Απλά. Δε μπορώ να θυμηθώ λόγια της, δεν έχω ανάγκη ν’ αποστηθίσω τσιτάτα. Το μόνο που θυμάμαι είναι τα γέλια. Μια αύρα που ξεπερνούσε ακόμη και το πιο δυνατό τσιγαριλίκι που μπορεί να ρουφούσε με καύλα. Τα μαγειρέματά της, τα πειράγματα, τη φάση που περπατούσαμε στην παραλιακή και ρωτούσε τις κόρες αν τους αρέσει ο κώλος μου… Κουλαμάρες κι αδιακρισίες, αυθόρμητα πράγματα, στιγμές περαστικές. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να θυμάμαι περισσότερα ή ν’ ανήκω στη μικρή «αυλή» της. Όχι πως είχε, ανεξάρτητος άνθρωπος ήταν περισσότερο. Νομίζω. Και το παρατρεχάμενο «αδελφάτο» που πάντα αναζητά τη μάνα του δεν ήταν ο κόσμος ο δικός μου. Περαστικός ήμουνα, δεν έγινε και τίποτα…

Πάγωσα όταν έμαθα για την αρρώστια. Στενοχωρήθηκα όταν έφυγε. Ξέρεις, η Μαλβίνα ήταν ο τύπος του ανθρώπου που δεν περιμένεις ν’ ακούσεις πως πέθανε μια ωραία πρωία, έτσι ξαφνικά. Της άξιζαν κι άλλα, καλύτερα. Σίγουρα. Στους άντρες, ίσως. Γιατί από ζωή, αλίμονο σε μας…

Αν δεν ήταν το post του enteka, σίγουρα δε θα θυμόμουν πως ήταν σαν τώρα. Αυτά είναι για τα βαμπίρ, ξέρεις τι εννοώ. Οι υπόλοιποι κρατάμε μονάχα αποκόμματα από τον άνθρωπο, εκλάμψεις από ώρες και στιγμές. Θολές στο χρόνο. Φορτισμένες από συγκίνηση κυρίως γιατί όσο περνάει ο καιρός απορείς όλο και περισσότερο για το που πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι όταν φεύγουν. Κι αν, τελικά, δεν έχει άλλο παρά το χώμα που τους σκέπασε, ε, ρε γαμώτο, αφήστε το να’ ναι ελαφρύ. Από πόσα μνημόσυνα της Μαλβίνας θα τρώει κόλλυβα όλο αυτό το media-κό αδελφομάνι; Φτάνει!

Υ.Γ. Έβαλα στο google «ελαφρύ το χώμα Μαλβίνα» και δεν έβγαλε τίποτα. Ειρωνεία.

Advertisements

13 σκέψεις σχετικά με το “Ελαφρύ το χώμα, λένε…”

  1. Tι μου λές…
    Αυτό κι αν είναι τυμβωρυχία…
    Να αναφέρεσαι σε ένα νεκρό, μόνο και μόνο για μας ενημερώσεις ότι η μακαρίτισα ήταν η πρώτη (και η μοναδική;) που «είχε δηλώσει με εγκωμιαστικό τρόπο την εκτίμησή του για τη δουλειά μου, δημόσια.»

  2. ωραίο το κείμενό σου και μπράβο σου για την άποψή σου. Εγώ γράφω για τον εαυτό μου, τα παραλειπόμενα (αντιδράσεις για δημοσιεύσεις, αντι-αντιδράσεις κλπ) δεν με αφορούν – ΚΑΘΟΛΟΥ
    🙂

  3. Σημείωση: εδώ και μερικές βδομάδες το παρόν eυλόγιον™ έγινε στόχος πανηλιθίων spammers που μας ζάλισαν τον έρωτα στα links προς viagra και συναφή σκευάσματα στα comments… Για τον λόγο αυτό έπεσε moderation. Η σχετική καθυστέρηση στην εμφάνιση των comments αφορά μόνο τη διαγραφή των ασχέτων με τα κείμενα comments και όχι άλλων – ούτε καν κακεντρεχών «ανώνυμων» όπως διαπιστώνετε ήδη.

    Παρακαλώ για την κατανόησή σας.

  4. Ανάθεμα με κι αν κατάλαβα γιατί γράφτηκε αυτό το Post;

    γιατί γράφτηκε αλήθεια;

    Με ποια σκοπιμότητα;

    να μας πεις τι ακριβώς;

    ότι δεν πρέπει να αχολιόμαστε με κάποιον επειδή… τι;

    θα εκτιμούσα αν μου εξηγούσες!

  5. Ζηλέυεις καλό μου παιδί Φρ., αυτό έιναι όλο. Εχεις σκυλιάσει με ότιδήποτε έχει σχέση με τη LifO και τον Τσαγκαρουσιάνο από την πρώτη μέρα. Και μη βρίζεις το αδελφομάνι — αν τυχόν η Μαλβίνα είχε πέι καλό λόγο για σένα (που αμφιβάλω), τον είπε επειδή σε είχε σίγουρη κρυφή.

  6. Κύριε (;) dig dag dog, δράττομαι της ευκαιρίας να αναφέρω πως το καλύτερο κομπλιμέντο που μου έχει γίνει ποτέ στον Τύπο ήταν σε δημοσίευμα του καλού συναδέλφου Νίκου Φωτάκη, ο οποίος πρόσφατα υπέγραψε και άρθρο εξωφύλλου για εβδομαδιαίο free press, θα γνωρίζετε… Επειδή οι πιθανότητες να πεθάνω πρώτος είναι μεγαλύτερες, νομίζω πως γλιτώσατε από ακόμη ένα κρούσμα «τυμβωρυχίας». Εκτός κι αν ο κύριος Φωτάκης γίνει διευθυντής μου σε κάποιο έντυπο κι αφού πεθάνω πάρει τα κείμενά μου και τα βγάλει σε βιβλίο. Εκεί το πράγμα μπερδεύει λίγο.

    Αγαπητέ (;) ανώνυμε, βλέπω πως εσείς είστε φανερή.

    Με τον enteka ξηγηθήκαμε, κανένα πρόβλημα, καλή συνέχεια στο blog του. Με εκτίμηση.

  7. Μου κάνει φοβερή εντύπωση, όχι θετική, ότι τα μόνα σχόλια στα οποία επέλεξες να απαντήσεις είναι τα «ανώνυμα»… νομίζω ότι αυτή η επιλογή σου λέει πολλά…

    όπως και να έχει, θα σου πρότεινα αν και δεν έχω δικαίωμα την επόμενη φορά που θα θέλεις να μας πεις ότι κάποιος σου έχει δώσει τα εύσημα (πράγμα πολύ θεμιτό και πολύ υγιές κατά τη γνώμη μου) να το κάνεις ευθέως.

    Καθόλου δεν σε ένοιαξε το αν η αναφορά του enteka ήταν ακριβής ή όχι, δεκάρα δεν δίνεις για την διαφωνία μου με το Mac… ήθελες απλά να μας πεις ότι κι εσύ την ήξερες και ότι σου είχε πει ένα μπράβο (και καλά έκανε, κατά τη γνώμη μου). Fine, αλλά να το κάνεις λέγοντας ότι όσοι αναφέρονται σε αυτήν είναι αδερφομάνι που την εκμεταλλεύεται είναι τουλάχιστον ανόητο…

    Anyway, είναι καλοκαίρι, ο ήλιος λάμπει, ο βοριάς είναι δροσερός… – ας μην το κουράσω άλλο το θέμα. εξάλλου το ότι αφήνω αυτό το σχόλιο με το «ονομά» μου αποτελεί εγγύηση ότι δεν θα μπεις καν στον κόπο να μου απαντήσεις…

  8. Αγαπητέ (;) ανώνυμε, μιας και το θέσατε, το μεγαλύτερο κομπλιμέντο ever το έχω λάβει από τον καλό συνάδελφο Νίκο Φωτάκη, ξέρετε, αυτόν που υπέγραφε το θέμα του εξωφύλλου εβδομαδιαίου free press πρόσφατα… Επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση οι πιθανότητες να πεθάνω εγώ πρώτος είναι μεγαλύτερες, μείνετε ήσυχος, δεν θα σας χαρίσω κι άλλα δείγματα «τυμβωρυχίας».

    Enteka, μείνε μακριά από νοσηρούς ανθρώπους. Τίποτε άλλο. Να είσαι καλά.

  9. …πάντως, διατηρώ την ελπίδα όταν σου περάσει το πικάρισμα σου να μου δώσεις μία εξήγηση στο γιατί απαντάς στους ανώνυμους και δεν μπαίνεις στον κόπο να δώσεις αξία σε ένα άνθρωπο που έχει το θάρρος της γνώμης του και στην μεταφέρει με ΣΕΒΑΣΜΟ!

    στο κάτω κάτω αν κάποιος θα έπρεπε να είναι πικαρισμένος αυτός είμαι εγώ για τη χρήση του «αδελφομάνι»…

    μπορείς να διαφωνείς με τους ανθρώπους χωρίς να είσαι επικριτικός. Αυτό λέω μόνο.

    (και για να θυμηθώ και αυτά που λέγαμε σο σχολείο, αν μην τι άλλο για να σου μιλήσω με έναν τρόπο πιο κατανοητό σε σένα… darling use your brain and find your own line… 😛 )

  10. ώπα ρε παιδιά τί έγινε?! Vague tourist, laughing sheep τί πάθατε παιδιά μου? Προς τί οι ειρωνείες και οι αλληλοσπαραγμοί, εγώ αλλιώς σας θυμομούν πέρυσι τον Αύγουστο(?). Δυστρούκο, και λοιποί nootropites τί κάνετε?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s