Συνειδητοποίηση: Υπάρχουν αηδιαστικά πολλές γυναίκες στη blogoσφαιρα

– Που μιλάμε με στίχους του Ελύτη
-Που γράφουμε αυτοσχέδια ποιήματα-πονήματα για την απώλεια, την αγάπη, την απώλεια της αγάπης, το φως που πέρναγε μέσα από τις αμυγδαλιές εκείνο το απόγευμα που θα σου έλεγε σ’αγαπω, μπλα μπλα μπλα
-Που έχουμε μπλογκ στους τόνους του ροζ
-Που ακούμε τραγούδια με θρηνητικά σπαρακτικούς στίχους, βάφουμε τα νύχια της ψυχής μας στο χρώμα των Placebo και θρηνούμε. Σπαρακτικά.
-Που «κολλάμε» με ένα συγκεκριμένο μοντέλο άντρα και αρχίζουμε το φλερτ μέσω comments. Κάποτε αν είμαστε τυχερές, we might even stalk him!
– Που χρησιμοποιούμε λέξεις όπως Prada και Manolo Blahnik σαν να είναι κάτι το απτό και καθημερινό. Τι θα πει όχι, δεν είναι;
-Δημοσιογράφοι. Ή αρθρογράφοι. Ή wannabe δημοσιογράφοι που αθρογραφούν αθρόα τα φύλλα θροούν απαλόθραυστα φυλλώμματα ορθρινά.
-Που χάνουμε το χιούμορ μας για έναν άντρα. Κατ’ επανάληψη.
– Που χάνουμε τον άντρα μας για ένα χιούμορ. Κατά μία έννοια. Επίσης κατ’επανάληψη.
-Που πίνουμε ζεστό καφέ σε κούπα με ζωγραφιές και έχουμε κρυφές ευαισθησίες.
-Που είμαστε έξυπνες, γλυκές, τρυφερές, witty, μορφωμένες και μελοδραματικές. Και αναζητάμε τον επίσης απλό, καθημερινό, έξυπνο, γλυκό, τρυφερό, witty, μορφωμένο και μελοδραματικό άντρα να μας πάρει από το χεράκι και να ζήσουμε το απόλυτο Love story.
-Που γράφουμε φίρδυν μίγδην σε αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, γιουγκοσλάβικα και σουαχίλι, οτιδήποτε προκειμένου να τονίσουμε τη συναισθηματική μας βαβέλ και την πολυπολιτισμική μας ελεγκάντσα…
-Που είμαστε τόσο μα τόσο δήθεν, ειδικά όταν ορκιζόμαστε ότι είμαστε αυθεντικές.
-Που ψάχνουμε το νόημα της ζωής και συζητάμε για έργα τέχνης. Ή το ανάποδο.
-Που έχουμε ένα κρυμμένο δράμα ή έναν φανερό θάνατο στο μπλογκοβιογραφικό μας. Έτσι για αλατοπίπερο.
-Που χρειαζόμαστε μου φαίνεται πολύ ξύλο για να συνέρθουμε.
– Που είμαστε αηδιαστικά τυχερές ώστε να έχουμε α) τέτοια παπούτσια β) τέτοιους άντρες που να μας ενέπνευσαν εκείνα τα συναισθήματα για τις αμυγδαλιές που λέγαμε γ) τέτοια adsl σύνδεση με τη μελαγχολία.
-Που πρέπει να μάθουμε να αυτοχαστουκιζόμαστε καμιά φορά.
-Αυτοχαστουκίστηκα. Ευχαριστώ. Γεια σας.

Advertisements

15 σκέψεις σχετικά με το “Συνειδητοποίηση: Υπάρχουν αηδιαστικά πολλές γυναίκες στη blogoσφαιρα”

  1. Που είσαι εσύ? Εδώ έχει σκοτάδι και δε βλέπω τίποτα. Το σημάδι από χαστούκι είναι?

    (Καιρό είχα να βάλω ένα Loustal σκιτσάκι, ας γίνει κόλαση λοιπόν να μάθεις.)

    =:-ΡΡ

  2. «Juliett»:
    Ίσως τα κάνουμε όλα αυτά για να μας προσέξουν;… Γιατί έτσι είναι η γυναικεία υπόσταση; Αλλά από την άλλη, πάλι στα γονίδια να το ρίξουμε; Το θέμα είναι πως δεν είναι απαραίτητα κακό να είμαστε πολλές. Ίσως συμβαίνει γιατί οι κύριοι βαριούνται συνήθως να γράφουν.
    Για το χαστούκι όντως μας χρειάζεται κάποιες φορές!
    Φιλιά

  3. Σημειώνω πως το αυτοχαστούκισμα θα πρέπει να περάσει ως must στη γυναικεία φυλή, όπως η χαλάουα ένα πράμα.
    Ωραίο ποστ. 🙂

    Κύριε Δύστροπε, μια και σας πέτυχα εδώ και επειδή έχω ερωτηθεί και από άλλους μπλόγκερς, να θέσω το ερώτημα δημοσίως για να υπάρχει εδώ ως reference: τα σχόλιά μας στη Νοοτροπία λειτουργούν πλέον;

  4. Πολλές είσαστε έτσι κι’ αλλιώς στην καθημερινή μας ζωή! Αηδιαστικά ή μή…

    Το κακό είναι ότι σας αντιγράφουμε όλο και περισσότεροι «άντρες»!

  5. «Διψούσε» για σχόλια το ευ-λόγιον δηλαδή? Τι να σου απαντήσω mindstripper μου, χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει…

    (Πάντως, με το που τα άνοιξα, οι «φίλοι» μας οι spammers με τάραξαν: 61 spam-comments διέγραψα σήμερα. Το γράφω για να μην παρεξηγηθεί η όποια καθυστέρηση στην οριστική δημοσίευση των σχολίων.)

  6. Το αυτοχαστούκισμα το θέλουνε οι γυναικες (ασχέτως blogo-σφαιρας) καθημερινά, άμα τη εγέρσει, κάτι όπως η πρωϊνή γυμναστική ένα πράμα…..
    Μπράβο, για να σοβαρευτούμε, εξαιρετικό το post

  7. Το αυτοχαστουκισμα είναι θεραπευτικό ?
    Δεν πονάει ?
    Αν το εφάρμοζε αυτή …..τώρα δεν θα διάβαζα αυτό το blogg και ίσως το post να μην υπήρχε

  8. μια ώρα να ανοίξουνε τα κόμεντ, είναι και περυσινό το κείμενο, είμαι σε 5/10 κατηγορίες και γελάω με τα χάλια μου. σημασία έχει που γελάω όμως, όχι τα χάλια μου. τσιρς (sic – αγγλικά)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s