Ευτυχισμενος ο καινουργιος χωνος

Σ’ εκείνη την ιστορική* μάζωξη «μπλόγκερς» στο Χαλάνδρι, τότε που τα πράματα είχαν ήδη αρχίσει να χάνουν την (όποια) αθωότητά τους, κλίκες είχαν ήδη διαμορφωθεί, καβγάδες μεταξύ πρωτοκλασάτων και ενίοτε δευτεροκλασάτων είχαν κλείσει δυό τρεις κύκλους, παρατσούκλια είχαν παγιωθεί και σιωπηρές συμμαχίες με απροσδιόριστους στόχους ήταν ορατές στην ακόμα μικρή μας μπλογκόσφαιρα — εκεί λοιπόν, στη ταβέρνα της Αριστοφάνους (αν θυμάμαι καλά, αρχαιολογίες ξεθάβω), στο μακρύ αλλά στενό τραπέζι προς τα δεξιά όπως έβλεπες το δρόμο, ακριβώς μπροστά στο κανάτι με το κρασί και εξ επαφής με τη μελιτζανοσαλάτα καθόμουνα δίπλα στον Παναγιώτη, το «Μόνιτορ». Αριστερά μου ο Ηλίας, δεξιά ο Παναγιώτης και παραδίπλα τ’ «αμερικανόπουλα» όπως τους είχε συλλήβδην ονοματίσει ο Μανόλης (κι ας ήταν ο ένας στην Αγγλία κι ο άλλος στην Ελλάδα, αργότερα πέρασε κι ο Γιώργος που ήταν όντως προς Καλιφόρνια μεριά και κάθησε «εμβόλιμος» για λίγο αναμεσά τους). Ενώ λοιπόν ο Μανόλης προσπαθούσε να αποσπάσει απ’ της Γιάννας το στόμα όχι ένα σχόλιο αλλά μια πατάτα ψητή, τον είχα προειδοποιήσει τον Παναγιώτη, με λόγια σοφά κι αντάξια ενός μεγάλου άνδρα όπως ο γράφων: «πρόσεξε, Παναγιώτη,» του είχα πει, «το μόνιτορ που οραματίζεσαι είναι μεγάλο πράμα και θέλει ατσαλένια νεύρα, έναν υπουργό δημοσίων έργων όπως ο Καραμαλής της δεκαετίας του ’50 και, το κυριότερο,» (πρόσθεσα με έμφαση, φτύνοντας διακριτικά ένα κουκούτσι ελιάς) «μεγάλα αρχίδια.» Ο Παναγιώτης χαμογέλασε, σκεφτόταν ν’ αγοράσει επιτέλους ένα Macintosh G5 και το μυαλό του έτρεχε αλλού, λίγο πριν μου είχε εξομολογηθεί ότι απορούσε πώς κατάφερνα να παρακολουθώ όλα τα μπλογκίδια που ξεφύτρωναν και να κάνω κριτική και τσότσκε (τα θυμάται κανείς τα τσότσκε; ε, ρε ωραία χρόνια). Δούλευε -όσο τρώγαμε- στο κεφάλι του το πρόγραμμα αυτοματοποίησης των tags και του metablogging και δε μου έδωσε τη δέουσα σημασία. Κι εγώ δεν τον πίεσα αρκετά, μάλλον δεν είχα καταλάβει ότι ήταν αθώο παιδί και πού πήγαινε να μπλέξει. Μπορεί να βιαζόμουνα να σηκωθούμε να πάμε για γλυκό αλλού, η ταβέρνα ήταν πολύ σκοτεινή για τα γούστα μου. Έτσι χάθηκε η ευκαιρία. Τα αποτελέσματα αυτής της ολιγωρίας τα γνωρίζετε όλοι σήμερα (κι εγώ άλλωστε σήμερα τα έμαθα, μπήκα να δω τι γράφει η Κουρούνα και ναααα το δάκρυ κορόμηλο, ποιός πέθανε βρε παιδιά, καλά μαλάκας είσαι, πού ζεις, το Μόνιτορ μας άφησε χρόνους, όχι ρε γαμώτο και μόλις είχα ετοιμάσει μπάνερ τη γκαντεμιά μου, ποια μιραντοφλίνα, τι μαλακίες θέμου, διάβασα και δέκα σελίδες κόμεντς και το κατάπια. Είπα να τηλεφωνήσω να του πω «στα ‘λεγα εγώ, θυμάσαι;» αλλά έχω χάσει το κινητό, το email, τα πάντα, οπότε ευκαιρία λέω να ποστάρω, για το καλό του χρόνου. Και να’μαστε πάλι εδώ (Αντρέα).

Αδυσώπητα ερωτήματα κατακλύζουν το λίγο μυαλό που μου έχει απομείνει. Κανένα δε σας αφορά άμεσα, αλλά καθώς έχει πλέον καταντήσει αηδία το πόσες πολλές γυναίκες μαλακίζονται δημόσια στη μπλογκόσφαιρα (βασίζομαι στις παρατηρήσεις της αξιαγάπητης Αντρέα καθώς τη μπλογκόσφαιρα την έχω εδώ και μήνες πολλούς γραμμένη και δεν παρακολουθώ πια), κρίνω απαραίτητη μια εικαστική παρέμβαση από μέρους μου. Λοιπόν, ανασκουμπωθείτε:

Ένα – θα πραγματοποιηθεί κοπή πίτας. Της Νοοτροπίας ντε. Με φλουρί (δικαίωμα για τέσσερα ποστ σε μπλογκ της αρεσκείας σας, αν δεν σας το επιτρέψει ο/η «ιδιοκτήτης» θα το χακέψουμε). Θα σερβιριστούν ποτά, αν φέρετε τίποτα μαζί σας. Χορός κλπ καλλιτεχνικά μόνο αν παραστεί το χρυσό κορίτσι απ΄το Λεβερκούζεν. Λόγο (αποχαιρετιστήριο) θα εκφωνήσει ο Παναγιώτης, ο οποίος και θα τιμηθεί με Αναμνηστική Πλακέτα. Επίσης αν θέλει και ο Αναγνωστόπουλος (ο Γιώργος) για θέματα online marketing. H Κουρούνα δεν ξέρω αν μπορεί να μιλήσει, δεσμεύεται και από το συμβόλαιο με το Μαραθιά. Για Μanus και τα ρέστα ας μη πιθανολογήσω. Εγώ θα αναγνώσω σύντομο χαιρετισμό που θα στείλει ο Σράοσα απ’ το Νησί της Αφροδίτης.

Δύο – θα πραγματοποιηθεί ταυτοχρόνως και Μπαλ Μασκέ, το οποίο θα ξεκινήσει αμέσως μετά την κοπή της πίτας αλλά στην Πάτρα. Η μετάβαση είναι δωρεάν και εξασφαλισμένη, μίλησα πριν από λίγο με τον Scotty και συμφώνησε να μας διακτινίσει όλους μαζί (κατ’ εξαίρεση, είπε) χωρίς έγγραφη άδεια του καπετάνιου. Αν βρεθούμε σε τίποτα Outland κατά λάθος εύχομαι να έχετε όλοι το expansion γιατί σας βλέπω εκεί φορέβερ. Μη ξεχάσετε λοιπόν σε τσαντάκι αθλητικό ή σακούλα (χάρτινη, οικολογική) τα απαραίτητα μεταμφιεστικά σύνεργα. Θα γίνει της μουρλής. Μόνο ένα θα σας πω: η Λίλι θα φορέσει σακούλα στο κεφάλι για να μη την αναγνωρίσουμε. Ναι, εκείνη την ίδια σακούλα που είχε φορέσει στην ιστορική** μάζωξη μπλόγκερς στη Πλατεία Κοραή, κάμποσα χρόνια πριν, όταν η αθωότητα ακόμα δεν είχε κλπ κλπ.

Τρία – το μακρύτερο.

YΓ – Πληροφορίες και προτάσεις δεκτές, εντός σχολίων. Μη διπλοσχολιάζετε, δουλεύει moderation.

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s