Μπαλέτο στη λιμνοθάλασσα

(κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη εκδοχή)

Μεγάλοι λευκοί ερωδιοί (ή αργυροτσικνιάδες ή Egretta alba ή Great White Egrets) στις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού, πριν από καμμιά εικοσαριά μέρες.

Και όμως, κινείται

1738.jpg

Χτες το βράδι είδα (επιτέλους) τις Ζωές των Άλλων.
Πέρα από τις συζητήσεις του γιατί όλοι οι άλλοι βουτάνε στα απόνερα της ιστορίας τους, εκτός από εμάς, που την κοιτάμε από μακριά με φόβο και με τον σκυλοκαυγά μεταξύ των ειδημόνων να καραδοκεί στη γωνία, αυτό που βλέπεις λέει: κοίτα με πόσο απλά υλικά φτιάχνεται ένα αριστούργημα.
Με μόνο μέσο τα σώματα και τα βλέμματα.
Και όλα παίζονται εκεί: στο βλέμμα του Βίσλερ, που σε όλη την ταινία μιλάει, ψελλίζει, κλαίει, φωνάζει, ελπίζει, πεθαίνει και επιθυμεί, μέχρι που καταρρέει με την κατάρρευση των ονείρων, των πιστεύω και του Τείχους (εσωτερικού και εξωτερικού).
Σε εκείνο το βλέμμα συμβαίνουν τα πάντα.
Ό,τι και να πει κανείς για αυτό το πρόσωπο, του Ulrich Muhe, θα είναι λίγο.

leben_anderen.jpg

Κάπου ανάμεσα στην ιστορική και τη συλλογική ευθύνη και τον έρωτα, οι ανθρώπινες αδυναμίες γλιστρούν από τις ραγισματιές και στο τέλος, κάποιος μπορεί ακόμα να κοιτάζεται στον καθρέφτη έχοντας πληρώσει ακριβά.
Σωσμένοι, προδομένοι, επιζώντες, ο καθένας με τη δική του λύτρωση. Αυτή που θα τον κάνει πια να ανασάνει ξανά.

Ψηλοκρεμαστό και γκοοοοοολ

th_p1010124.jpg

Επειδή α) το ζήτησε ο Δυστροποπ
β) του έχω αδυναμία του μπαγάσα και χαίρομαι πάρα πολύ που εμφανίστηκε ξανά (καθότι ακριβοθώρητος)
γ) είμαι μεγάλη ψωνάρα και έχω πάνω από 5 άχρηστες πληροφορίες για μένα

αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας (μεγάλη σκασίλα που την είχατε) μια εναλλακτική πεντάδα.

1) έμαθα να στρίβω τσιγάρα για να μπω στο μάτι ενός φίλου που μου έλεγε ότι δεν μπορώ να το κάνω. Έκτοτε κάνω στριφτά (εδώ και 5 χρόνια, δεν θυμάμαι ακριβώς).
2) ο κολλητός μου έβγαινε πρόεδρος του τμήματος αλλά και του 15μελους στο γυμνάσιο και ήμουν η μοναδική που δεν τον ψήφιζα. Το θυμάται ακόμα και μου το τρίβει στη μούρη.
3) Οι τρεις πιο μακροχρόνιες σχέσεις στη ζωή μου είναι ο Νίκος (19 χρόνια), ο χορός (17 χρόνια) και το τσιγάρο (15 χρόνια).
4) Δεν πηγαίνω πουθενά χωρίς το i-pod (παλιότερα το discman). Χωρίς μουσική δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
5) Πιστεύω ότι οι άντρες είναι (πολλές φορές) καλύτεροι φίλοι από τις γυναίκες.

Πασούλες (meme, επί το ελληνικότερον)

rings

Δεν πρόλαβα να ζηλέψω: όσο «επισκεύαζα» το blogroll εδώ, χάζευα τις «πάσες» μεταξύ των μπλογκοσφαιριστών και τις καλλιτεχνικές απαντήσεις τους, τα πέντε αληθινά ψέμματα που δίνει η καθεμιά και ο καθείς πασαδόρος στο μπλογκοκοινό ‘μας’. Από το Reality Tape μου πέταξαν τη μπάλα. Με άψογο κοντρόλ, κάνω τα ζογκλερικά μου και αποδίδω ευθύνες σε γονείς, νονό, δάσκαλο, σύμβουλο πτυχιακής και διαιτητές. Αφού λοιπόν απέρριψα την ιδέα να γράψω πέντε γρήγορες μαλακιούλες του τύπου «απογειώθηκα όταν έμαθα ότι έχουμε ένα κοινό με την Σκάρλετ Γιόχανσον – κι οι δυό μας δε φοράμε ποτέ σουτιέν» ή «κάποτε η Μαργαρίτα με ξενάγησε στην καινούργια κλειστή πισίνα που μόλις είχαν φτιάξει για τον Αντρέα στο Καστρί – αλλά ούτε μ’ αυτό τον κράτησε η κακομοίρα» – περνάω σε πραγματικά ψεύτικες αλήθειες. Ουφ.

• Η πιο μεγάλη φρίκη που έχω φάει προήλθε από τον ταξιτζή που μου έλαχε όταν προσγειώθηκα στην Αμερική, για να με πάει στο πανεπιστήμιο. Εγώ: άβγαλτο παιδάριο, πλην αριστούχος μετ’ επαίνου στην Αγγλική, με τρεις ούλτρα-τεράστιες βαλίτσες με το βιός μου όλο και την υποτροφία στην τσέπη. Αυτός: μαύρος, κατάμαυρος, μα πολύ μαύρος – δεν τον ξεχώριζα μες τη νύχτα. Και δεν καταλάβαινα γρυ απ’ όσα έλεγε. Μιλούσε μια ακατάληπτη γλώσσα (αργότερα κατάλαβα ότι κι αυτά αγγλικά ήταν). Μετά από ένα εικοσάλεπτο μάταιων κύκλων στα θεοσκότεινα περίχωρα της Φιλαδέλφειας μου ήταν σαφές ότι το χαρτί με τη διεύθυνση του οικοτροφείου που του είχα δώσει δεν είχε τα σωστά στοιχεία. Όταν σταμάτησε και γρυλλίζοντας κάτι πολύ θυμωμένο έκλεισε το ταξίμετρο, χέστηκα πάνω μου. Ευτυχώς δεν είχα δει αρκετά b-movies με ξεκοιλιάσματα για να λιποθυμήσω εντελώς. Δέκα λεπτά αργότερα με παραλάμβαναν οι υπεύθυνοι της εστίας. Όπως μου εξήγησαν, ο ταξάρας είχε θυμώσει με τον εαυτό του που είχε χαθεί και έκλεισε το ταξίμετρο για να μη θεωρήσω ότι κάνει γύρες για να φουσκώσει την ‘κούρσα’… Δικαιολογήθηκα με την έλλειψη σε αντίστοιχες προσλαμβάνουσες παραστάσεις: δεν τυχαίνουν τέτοια στο Ελλάντα.

• Από παιδί είχα μια έφεση στις βουτιές. Αν και το διαμέρισμα όπου μεγάλωσα (δίπλα στην Παναγία Χαλκαίων) δεν είχε πισίνα, είχαμε βρει με τον αδερφό μου τη λύση. Σκαρφαλώναμε στην κορυφή της ντουλάπας ανοίγοντας τα συρτάρια του κεντρικού φύλλου εν είδει σκάλας και βουτάγαμε στα κρεββάτια μας από κάτω. Μια μικροατέλεια στη δεξιά μου κνήμη οφείλεται σ’ ένα μικρό λάθος υπολογισμού. [Σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα, το ατύχημα επαναλήφθηκε σε πραγματική πισίνα και μου στοίχησε μια βδομάδα διακοπές. Φήμες ότι προσπαθούσα να εντυπωσιάσω τη μικρή κόρη του ξενοδόχου παρά τον τρομακτικά αγύμναστο όγκο μου, ελέγχονται ως κακόβουλες.]

• Αν και μικρός έχω περάσει πολλά οικογενειακά καλοκαίρια σε οργανωμένα κάμπιγκ (ή μάλλον εξαιτίας αυτού του γεγονότος), προτιμώ τα χλιδάτα ξενοδοχεία με όλες τις ανέσεις. Τη μοναδική φορά που πήγα για ελεύθερο κάμπιγκ με την Ελ. κι ένα ακόμα ζευγάρι φίλων, κουβαλώντας μόνο τα απολύτως απαραίτητα, έσκασε στη μούρη μου μια ολόκληρη μουστάρδα Brava. Κανείς δεν κατάλαβε πώς, αλλά τα πάντα μύριζαν μουστάρδα όλο το τριήμερο. Και φυσικά ήμουν κίτρινος. Αυτές οι μέρες έχουν μείνει στην ιστορία ως «η κίτρινη περίοδος» του μεγάλου καλλιτέχνη…

• Τελικά, είμαι «ειδήμων» σε θέματα που δεν μου αρέσουν ή δε με αφορούν ιδιαίτερα. Ενώ δεν πίνω κρασί, κρίνομαι ο ‘καταλληλότερος’ στις παρέες για να διαλέξω το κρασί: πάντα εμένα δείχνουν για να δοκιμάσω και να εγκρίνω ή απορρίψω. Εννοείται ότι γνωρίζω τις ποικιλίες, τους τρύγους και τις χρονιές – κι ας μη με νοιάζει. Επίσης είμαι ο μόνος που έχει επισκεφθεί το Μπορντώ και ξεναγηθεί στο Σατώ Ρόθτσιλντ. Αρκεί αυτό; Από την άλλη, ενώ έχω αραιώσει τρομακτικά τις επισκέψεις μου σε κινηματογράφους από το 1990κάτι (επισήμως τους λέω για μικροβιοφοβία, ανεπισήμως ότι έχω δει τα πάντα και πλέον δεν περιμένω τίποτα αξιόλογο), όλες οι παρέες μου δεν παραλείπουν να ρωτάνε τη γνώμη μου για τις ταινίες που πρόκειται να δουν. Το κακό είναι ότι τους κάνω και ανάλυση γιατί ή γιατί δεν. Παραμένει η απορία που διάολο ξέρω όχι μόνο την υπόθεση, αλλά και την ‘κακή’ ή την ‘καλή’ σκηνή. Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν με πληθώρα άλλων θεμάτων που είτε δεν χρειάζεται να ξέρω είτε είναι ανώφελο να ξέρω: οι διαδρομές των αστικών λεωφορείων και οι στάσεις τους, τα τεχνικά χαρακτηριστικά πολύ ακριβών (για τη τσέπη μου) αυτοκινήτων καθώς και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του κάθε μοντέλου έναντι του ανταγωνισμού (όλοι οι γνωστοί έχουν αγοράσει τζιπούκλες βάσει των συμβουλών μου, εγώ μ’ ένα ημιφορτηγό εξακολουθώ να κυκλοφορώ) – και πάει λέγοντας. Μόνο για τη δουλειά μου μη με ρωτήσετε: δεν έχω ιδέα. Αλήθεια.

• Μιας και φτάσαμε στα της δουλειάς, γενικά η δουλειά με κουράζει. Σίγουρα θα προτιμούσα να μη δουλεύω. Υπήρξα όμως εξαιρετικά τυχερός σε τρεις διαφορετικές στιγμές της καριέρας μου ως προς το εργασιακό περιβάλλον. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήμουν επικεφαλής μιας ομάδας δέκα ατόμων, εννέα από τα οποία ήταν γυναίκες. Δέκα χρόνια αργότερα ανέλαβα μια εταιρεία με 120 άτομα προσωπικό – πάνω από 100 ήταν γυναίκες. Τέλος, μέχρι πριν λίγες εβδομάδες χειριζόμουν ένα project με μια αποκλειστικά γυναικεία ομάδα – μόλις πέντε αλλά αστέρια όλες. Τι άλλο να ζητήσω ως μάνατζερ ο καψερός; (Οι γυναίκες δουλεύουν πολύ ‘σκληρότερα’ από τους άντρες. Έχουν μεγαλύτερη φαντασία. Νοιώθουν ευκολότερα ενοχές και έτσι αποδίδουν έργο. Και όχι, δεν είχαμε όλες μαζί περίοδο, χαμένε.)

Αν ζαλιστήκατε, παρακολουθήστε άλλες προσεγγίσεις στα μπλογκς που κάνω «πάσα» το meme «5 αλήθειες που δεν ξέραμε για σας» – ήτοι:
-> στην ομάδα της Νοοτροπίας (αποκρούστε εδώ ή στο προσωπικό σας μπλογκ ή καλύτερα και στα δύο)
-> γκρρρρ… φαίνεται πως είναι μικρή η ελληνική μπλογκόσφαιρα – όλες κι όλοι μ’ αυτό το meme ασχολούνται ήδη. Ας κόψει την πάσα στον κενό χώρο όποια κι όποιος δεν έχει ακόμα ακουμπήσει μπάλα!

UPDATE! Σιγά που θα περίμεναν εμένα οι συνένοικοι του εξοχ[ικ]ου αυτού μπλογκ… Επισκεφθείτε για τις πεντάρες τους τα μπλογκς με τις αποκαλύψεις της discolata, την αντίδραση της mindstripper, τη συνταγή της magica, το λόξυγγα του vague tourist και την σιγουριά της Μαρκησίας… Αναμένονται και οι υπόλοιπες/οι.

Αν είναι έτσι ο έρωτας, δε θέλω να μου τύχει.

Dogville indeed!

14/2/2007.

Η ώρα είναι 10:30. Επιστρέφω στο γραφείο από το εργοστάσιο. Είναι από τις λίγες φορές που ακούω ειδησεογραφικό ραδιόφωνο. Ο εκφωνητής, προβάλλει την είδηση : «Ναι, αυτή είναι δυστυχώς η άλλη πλευρά του έρωτα, η γκρίζα πλευρά του.» Και συνεχίζει με την ιστορία της αιχμάλωτης κοπέλλας. Αργότερα, πολύ επαγγελματικά και με περισσή ευαισθησία ομολογουμένως δίνει μερικά οικονομικά στοιχεία για το Trafficking.

Αν αυτή η κτηνωδία μπαίνει κάτω από την ομπρέλα του έρωτα, τότε ελπίζω να μη μ’ ερωτευτεί ποτέ κανείς. Ούτε κι εγώ κανέναν. Λέω τώρα εγώ : μήπως να προσέχαμε λίγο την εκφορά του λόγου? Λέω…

Αγάπα με – αν τολμάς

rosesm

Σε κάποιο αθηναϊκό θέατρο παίζεται μια συμπαθητική παράσταση που λέγεται «Το Μαγαζάκι του Τρόμου». Εκεί, ένα γιγάντιο σαρκοβόρο φυτό καταβροχθίζει τα όνειρα, τις ελπίδες και τα παΐδια των πάντων στο πέρασμά του. Εδώ, καθώς κοιτάω τις βιτρίνες με τα περιπλεγμένα σε σχήμα καρδιάς τριαντάφυλλα, νιώθω τα παΐδια μου να συνθλίβονται με τον ίδιο τρομαχτικό τρόπο…

Οι δύο πρώτοι μήνες του χρόνου είναι σαν τα Ο. Υ. Κ: αν είσαι τυχερός και καταφέρεις να επιβιώσεις, ο υπόλοιπος χρόνος φαίνεται παιχνιδάκι. Τρίλιζα. Αλλά είναι καθαρά θέμα τύχης. Αν κατά τύχη ορθοπόδησες από τη συνωμοσία της γαλοπούλας και τον ορυμαγδό θετικών σκέψεων, αν κατά τύχη η πιστωτική σου δεν έχει τεθεί ήδη σε απόσυρση από τα γιορτινά ψώνια (συγχαρητήρια, με παντρεύεσαι;), αν κατά τύχη η face to κοιλιά συνάντηση σου με τον ερυθρόλευκο άγιο δεν απέβη μοιραία… Τότε μην ανησυχείς. Τα πράγματα μπορούν πάντα να γίνουν χειρότερα.

Σαν εκείνο το αρκουδάκι ας πούμε: ήταν λούτρινο. Και ροζ. Και με ένα τεράστιο λούτρινο κόκκινο τριαντάφυλλο στο ένα χέρι, το οποίο όταν του πάταγες την κοιλιά κουνιόταν. Και τραγούδαγε και το «Love me Tender». Και ο δωρητής του με κοίταζε με νόημα περιμένοντας τη στιγμή που θα λιποθυμήσω από συγκίνηση… Λοιπόν, είμαι πολύ ρομαντικός άνθρωπος. Πάρα πολύ, αηδιαστικά πολύ ρομαντικός. Έχω κλάψει με επεισόδιο του Παρά Πέντε, με διαφημίσεις της Coca Cola, ακόμα και με ένα ξερό φύλλο στο δρόμο που αν το κοίταζες από κάτω και αριστερά το σχήμα του ήταν λίγο σαν καρδούλα (τι θα πει δεν είμαι ρομαντική, απλώς κλαψιάρα;;;) αλλά αυτό το σκηνικό δεν στάθηκε ικανό να εγείρει ούτε ένα δάκρυ μου. Ίσως μισό, για την άδικη αρκουδοκτονία της αισθητικής μου.

Ωραία. Και τώρα τι λένε, εκτός από «ευχαριστώ, ο σκουπιδοτενεκές είναι πίσω στα δεξιά σου»; Η πλάκα είναι ότι αυτό το κιτς χνουδωτό τερατούργημα, αυτός ο εφιάλτης στο δρόμο με τα Jumbo δεν ήταν θύμα κάποιας τραγικής επετείου, κάποιας μοιραίας γιορτής ή έστω κάποιας καλής (μου) πράξης. Ήταν έτσι. Επειδή «χαιρόταν που είμαστε μαζί». Και δεν ξέρω αν χαρήκατε εσείς, εγώ πάντως ένα ψυχρό κύμα αμφιβολίας το ένιωσα. Του είχα ή δεν του είχα επανειλημμένως τονίσει ότι το μόνο αποδεκτό αρκουδάκι στην περιμετρική ζώνη του στιλ μου είναι αυτό των TOUS (κι αυτό ως pattern σε δερμάτινη τσάντα, μην τρελαθούμε); Με ξέρει ή δεν με ξέρει; Ρήμαξε ή δεν ρήμαξε την ντουλάπα της 8χρονης ανιψούλας του ελλείψει χρόνου και διάθεσης να ασχοληθεί πραγματικά μαζί μου; Να χωρίσει κανείς ή να μη χωρίσει;

Είμαστε περίεργα ψυχαναγκαστικοί εμείς οι άνθρωποι. Μερικές μέρες το χρόνο αποφασίζουμε αυθορμήτως να υιοθετήσουμε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά τόσο παράταιρη όσο η Έφη Θώδη στην καριέρα του Τζορτζ Μάικλ. Σαν του Αγίου Βαλεντίνου ας πούμε. Πάλι και φέτος γίναμε ρομαντικοί με συγκεκριμένα λόγια, συγκεκριμένη μουσική και συγκεκριμένο άρωμα. Τι θα πει ρομαντισμός; Γιατί ένα αρχαίο άσμα του Έλβις, του Νατ Κινγκ Κόουλ, του Ιγκλέσιας ή κάποιου άλλου αοιδού τα τραγούδια των οποίων έχουμε ομόφωνα αναγάγει σε εξεταστέα ύλη για κάθε Καζανόβα που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να με συγκινήσει – ΟΤΑΝ ΥΠΟ ΝΟΡΜΑΛ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΗ; Γιατί είναι ρομαντικό να μεταλλαχθεί ο καλός μου σε κάτι άλλο από αυτό που είναι, όταν αυτό που είναι απεχθάνεται τα στημένα λόγια, το ροζ χρώμα και τα κεράκια που σου πονάνε τα μάτια και αφήνουν στα μαλλιά μία ευχάριστη επίγευση πατσουλί και σανταλόξυλου;

Για να μην πω για τα τριαντάφυλλα. Δεν ξέρω ποιος αποφάσισε ότι τα έρμα αυτά λουλούδια πρέπει να υπακούνε σε κανόνες, χρωματολογικούς περιορισμούς και υποσυνείδητα μηνύματα. Δηλαδή δεν μπορείς απλώς να στείλεις λουλούδια στον άνθρωπο σου αν θες, πρέπει να ξέρεις και τι υπονοείς – διαφορετικά παίζει να πάρει η κοπέλα σου την larger than life ανθοδέσμη και να στην φέρει στο κεφάλι αποκαλώντας σε διπρόσωπο υποκριτή (μα κι εσύ, 12 άσπρα και 13 κόκκινα τριαντάφυλλα; Έλεος, αγάπη μου!!!). Όχι. Το κόκκινο τριαντάφυλλο υποδηλώνει ερωτικό πάθος (σεξ), το ροζ ερωτική τρυφερότητα (δείπνο και μετά σεξ) και το λευκό αγνότητα (δείπνο, το λογαριασμό διά δύο και γεια σας). Το μπλε είναι σαν βιομηχανικό απόβλητο, σαν κάτι που θα κράταγε ο Tommy Lee Jones ως Harvey Twoface στον Batman αλλά σύμφωνα με μια φίλη μου συμβολίζει «την τραγική αγάπη». Το σωμονπορτοκαλί θυμίζει αυτοκτονία ροδάκινου μπροστά σε ένα ηλιοβασίλεμα ζάχαρης – αλλά σύμφωνα με έναν (πρώην, φυσικά. Ναι, ήταν αυτός με το αρκουδάκι) φίλο μου, συμβολίζει «το γλυκό χαρακτήρα μιας κοπέλας σαν κι εσένα»… Σαν κι εμένα.  Εμένα που σημειωτέον δεν μ’ αρέσουν τα τριαντάφυλλα, εκτός κι αν είναι κίτρινα (ναι, μίσος, ευχαριστώ).

Δεν είμαι εξ’ ορισμού αντιδραστική. Αλήθεια. Ένα κορίτσι είμαι κι εγώ σαν όλα τ’ άλλα: που θέλει τα φαγητά του στα κομψά εστιατόρια (απλά όχι αστακομακαρονάδα), τις ρομαντικές βόλτες κάτω από το σεληνόφως (απλά με υπόκρουση Placebo), την ανθοδέσμη που κατά βάθος ψιθυρίζει «Θέλω να μείνω μέσα και να δω αγώνα. Είναι το κύπελλο Ουέφα αγάπη μου!»… Απλά θέλω αυτός που θα είναι στην ευχάριστη θέση να μου τα προσφέρει, να το θέλει. Κι όχι να είναι αναγκασμένος από μένα, το ημερολόγιο ή τις στρώσεις σαντιγί στα haute couture ζαχαροπλαστεία. Κι αυτό νομίζω, ισχύει για όλες τις γυναίκες. Καμιά δεν είναι ικανοποιημένη με απλώς μια ανθοδέσμη στις 14 Φλεβάρη. Απλά αν δεν την έχει και τότε, ξεσπάει για όλες τις υπόλοιπες μέρες που νιώθει ότι δικαιωματικά της οφειλόταν.

Κι αν την έχει; Για μένα αυτό είναι το πιο τρομακτικό σενάριο απ’ όλα. Αν ξυπνήσω μια μέρα 14 Φλεβάρη και τα έχω όλα; Και το πρωινό στο κρεβάτι και τα λουλούδια στο γραφείο και την τούρτα σε σχήμα καρδιάς και το δείπνο σε ρομαντικό εστιατόριο όπου με υπόκρουση βιολιών θα μου κάνει ερωτική εξομολόγηση πριν καταλήξουμε στο χαλί δίπλα στο τζάκι κάνοντας ρομαντικό αλλά παθιασμένο σεξ με υπόκρουση τουλάχιστον Barry White; Καταρχάς μιλάμε για πολλές θερμίδες. Και πολλά έξοδα, κανένα από τα οποία δεν έχει 12ποντο τακούνι ή έστω λεοπάρ τελείωμα. Κατά δεύτερον, ποια λογική, συνειδητοποιημένη, πραγματίστρια γυναίκα θα ήθελε μετά από κάτι τέτοιο να πάει στη δουλειά κανονικά στις 15 το πρωί, να πιει εσπρέσσο με ζαχαρίνη για να εξιλεωθεί για την χτεσινή κραιπάλη και να γυρίσει μετά από 9 ώρες αγχωτικής δουλειάς σε ένα σπίτι άδειο; Εκείνος θα έχει βγει με τα παιδιά για κανά ποτάκι. Δεν τα είδε μωρέ χτες.

Το ωραίο με τις ρομαντικές ταινίες, αυτό που τις κάνει ρομαντικές και αξιοδάκρυστες, είναι το ότι σε αφήνουν να αιωρείσαι για πάντα στη στιγμή της κορύφωσης. Δεν σου δείχνουν το μετά. Εκεί δηλαδή που η glamorous πρωταγωνίστρια ξυπνάει το πρωί με φριζαρισμένο μαλλί, αποξηραμένη επιδερμίδα και μουτζουρωμένο eye liner και απλώς θέλει να αλλάξει πλευρό να ξανακοιμηθεί – αφού σκουντήξει πρώτα τον γλυκό πρίγκιπα να πάει λίγο πιο κει. Ή εκεί που ο γλυκός πρίγκιπας έχει νεύρα γιατί κόβει το τσιγάρο, ή γιατί έχασε η ομάδα του της οποίας τον αγώνα δεν είδε καν γιατί ήταν μαζί με τη glamorous πρωταγωνίστρια που τώρα τον καθυστερεί με τη γκρίνια της και τι τον νοιάζει εκείνον που δεν είχε μαζί της ξεβαφτικό ματιών μπλα μπλα μπλα μπλα…

Δε λέω να ζήσουμε μια ζωή χωρίς ρομάντζο, ακριβώς το αντίθετο. Θέλω το ρομάντζο να υπάρχει καθημερινά στη ζωή μας σαν αγαπημένο σοκολατάκι με γνώριμη γέμιση κι όχι να μου σκάσει όλο ξαφνικά μια μέρα στη μούρη σαν supersize σουφλέ σοκολάτας – και κατόπιν να το ψάχνω με το μικροσκόπιο, πουν’ το πουν’ το, το ρομαντζάκι… Θέλω λουλούδια στα γενέθλια μου, κίτρινα τριαντάφυλλα ευχαριστώ. Αλλά αν μου τα κάνεις 3 μέρες πριν ή 4 μήνες μετά θα ανακουφιστώ: τελικά ίσως το κάνεις επειδή το θέλεις (που το θέλεις) κι όχι επειδή είμαι σκύλα (που είμαι). Επειδή χαίρεσαι πραγματικά που είμαστε μαζί. Και επειδή είσαι κι έξυπνος άνθρωπος, θα έχεις ήδη μάθει από τον προκάτοχό σου ότι αν σκεφτείς να μου κάνεις δώρο αυθορμήτως, καλύτερα να είναι κάτι με το οποίο θα χαρώ κι εγώ κι όχι μόνο οι σκουπιδιάρηδες του Δήμου Αθηναίων. Και προς Θεού, όχι αρκουδάκι. Εκτός αν είναι TOUS

Υ.Γ. Φέτος πέρασα τις 14 Φλεβάρη μπροστά στον υπολογιστή μου. Δεν είχα ούτε ένα λούτρινο ή ροζ αρκουδάκι και δεν είχα καθόλου ροζ ή λούτρινα τριαντάφυλλα. Είχα όμως καλό φαγητό από delivery (όχι αστακομακαρονάδα), ατμοσφαιρική μουσική στο Windows Media player (όχι Ιγκλέσιας) και πολλά κεράκια στο 3D screensaver (όχι πατσουλί, όχι σανταλόξυλο σε μάτια και μαλλιά). Το αν πέρασα αντισυμβατικά, θλιμμένα, παράξενα ή απλώς υπέροχα είναι ένα άλλο θέμα. Πάντως σίγουρα δεν ήταν δήθεν. Ούτε έκανε τα παΐδια μου να συνθλίβονται τρομακτικά στη σκέψη ότι την επόμενη μέρα που θα ξυπνήσουμε, και εκείνος και εγώ θα είμαστε κάτι άλλο, κάτι πιο πεζό από αυτό που ήμασταν σήμερα…

Μετακομίσαμε!

Τώρα, δώστε μας λίγο χρόνο να τακτοποιήσουμε τις λεπτομέρειες… (δηλ. αντιστοίχιση συνεργών με παλιά άρθρα, κάποια σχόλια που δεν πέρασαν κλπ). Από Δευτέρα, 12/2, ελπίζω να δουλεύουν τα πάντα!