Αγάπα με – αν τολμάς

rosesm

Σε κάποιο αθηναϊκό θέατρο παίζεται μια συμπαθητική παράσταση που λέγεται «Το Μαγαζάκι του Τρόμου». Εκεί, ένα γιγάντιο σαρκοβόρο φυτό καταβροχθίζει τα όνειρα, τις ελπίδες και τα παΐδια των πάντων στο πέρασμά του. Εδώ, καθώς κοιτάω τις βιτρίνες με τα περιπλεγμένα σε σχήμα καρδιάς τριαντάφυλλα, νιώθω τα παΐδια μου να συνθλίβονται με τον ίδιο τρομαχτικό τρόπο…

Οι δύο πρώτοι μήνες του χρόνου είναι σαν τα Ο. Υ. Κ: αν είσαι τυχερός και καταφέρεις να επιβιώσεις, ο υπόλοιπος χρόνος φαίνεται παιχνιδάκι. Τρίλιζα. Αλλά είναι καθαρά θέμα τύχης. Αν κατά τύχη ορθοπόδησες από τη συνωμοσία της γαλοπούλας και τον ορυμαγδό θετικών σκέψεων, αν κατά τύχη η πιστωτική σου δεν έχει τεθεί ήδη σε απόσυρση από τα γιορτινά ψώνια (συγχαρητήρια, με παντρεύεσαι;), αν κατά τύχη η face to κοιλιά συνάντηση σου με τον ερυθρόλευκο άγιο δεν απέβη μοιραία… Τότε μην ανησυχείς. Τα πράγματα μπορούν πάντα να γίνουν χειρότερα.

Σαν εκείνο το αρκουδάκι ας πούμε: ήταν λούτρινο. Και ροζ. Και με ένα τεράστιο λούτρινο κόκκινο τριαντάφυλλο στο ένα χέρι, το οποίο όταν του πάταγες την κοιλιά κουνιόταν. Και τραγούδαγε και το «Love me Tender». Και ο δωρητής του με κοίταζε με νόημα περιμένοντας τη στιγμή που θα λιποθυμήσω από συγκίνηση… Λοιπόν, είμαι πολύ ρομαντικός άνθρωπος. Πάρα πολύ, αηδιαστικά πολύ ρομαντικός. Έχω κλάψει με επεισόδιο του Παρά Πέντε, με διαφημίσεις της Coca Cola, ακόμα και με ένα ξερό φύλλο στο δρόμο που αν το κοίταζες από κάτω και αριστερά το σχήμα του ήταν λίγο σαν καρδούλα (τι θα πει δεν είμαι ρομαντική, απλώς κλαψιάρα;;;) αλλά αυτό το σκηνικό δεν στάθηκε ικανό να εγείρει ούτε ένα δάκρυ μου. Ίσως μισό, για την άδικη αρκουδοκτονία της αισθητικής μου.

Ωραία. Και τώρα τι λένε, εκτός από «ευχαριστώ, ο σκουπιδοτενεκές είναι πίσω στα δεξιά σου»; Η πλάκα είναι ότι αυτό το κιτς χνουδωτό τερατούργημα, αυτός ο εφιάλτης στο δρόμο με τα Jumbo δεν ήταν θύμα κάποιας τραγικής επετείου, κάποιας μοιραίας γιορτής ή έστω κάποιας καλής (μου) πράξης. Ήταν έτσι. Επειδή «χαιρόταν που είμαστε μαζί». Και δεν ξέρω αν χαρήκατε εσείς, εγώ πάντως ένα ψυχρό κύμα αμφιβολίας το ένιωσα. Του είχα ή δεν του είχα επανειλημμένως τονίσει ότι το μόνο αποδεκτό αρκουδάκι στην περιμετρική ζώνη του στιλ μου είναι αυτό των TOUS (κι αυτό ως pattern σε δερμάτινη τσάντα, μην τρελαθούμε); Με ξέρει ή δεν με ξέρει; Ρήμαξε ή δεν ρήμαξε την ντουλάπα της 8χρονης ανιψούλας του ελλείψει χρόνου και διάθεσης να ασχοληθεί πραγματικά μαζί μου; Να χωρίσει κανείς ή να μη χωρίσει;

Είμαστε περίεργα ψυχαναγκαστικοί εμείς οι άνθρωποι. Μερικές μέρες το χρόνο αποφασίζουμε αυθορμήτως να υιοθετήσουμε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά τόσο παράταιρη όσο η Έφη Θώδη στην καριέρα του Τζορτζ Μάικλ. Σαν του Αγίου Βαλεντίνου ας πούμε. Πάλι και φέτος γίναμε ρομαντικοί με συγκεκριμένα λόγια, συγκεκριμένη μουσική και συγκεκριμένο άρωμα. Τι θα πει ρομαντισμός; Γιατί ένα αρχαίο άσμα του Έλβις, του Νατ Κινγκ Κόουλ, του Ιγκλέσιας ή κάποιου άλλου αοιδού τα τραγούδια των οποίων έχουμε ομόφωνα αναγάγει σε εξεταστέα ύλη για κάθε Καζανόβα που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να με συγκινήσει – ΟΤΑΝ ΥΠΟ ΝΟΡΜΑΛ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΗ; Γιατί είναι ρομαντικό να μεταλλαχθεί ο καλός μου σε κάτι άλλο από αυτό που είναι, όταν αυτό που είναι απεχθάνεται τα στημένα λόγια, το ροζ χρώμα και τα κεράκια που σου πονάνε τα μάτια και αφήνουν στα μαλλιά μία ευχάριστη επίγευση πατσουλί και σανταλόξυλου;

Για να μην πω για τα τριαντάφυλλα. Δεν ξέρω ποιος αποφάσισε ότι τα έρμα αυτά λουλούδια πρέπει να υπακούνε σε κανόνες, χρωματολογικούς περιορισμούς και υποσυνείδητα μηνύματα. Δηλαδή δεν μπορείς απλώς να στείλεις λουλούδια στον άνθρωπο σου αν θες, πρέπει να ξέρεις και τι υπονοείς – διαφορετικά παίζει να πάρει η κοπέλα σου την larger than life ανθοδέσμη και να στην φέρει στο κεφάλι αποκαλώντας σε διπρόσωπο υποκριτή (μα κι εσύ, 12 άσπρα και 13 κόκκινα τριαντάφυλλα; Έλεος, αγάπη μου!!!). Όχι. Το κόκκινο τριαντάφυλλο υποδηλώνει ερωτικό πάθος (σεξ), το ροζ ερωτική τρυφερότητα (δείπνο και μετά σεξ) και το λευκό αγνότητα (δείπνο, το λογαριασμό διά δύο και γεια σας). Το μπλε είναι σαν βιομηχανικό απόβλητο, σαν κάτι που θα κράταγε ο Tommy Lee Jones ως Harvey Twoface στον Batman αλλά σύμφωνα με μια φίλη μου συμβολίζει «την τραγική αγάπη». Το σωμονπορτοκαλί θυμίζει αυτοκτονία ροδάκινου μπροστά σε ένα ηλιοβασίλεμα ζάχαρης – αλλά σύμφωνα με έναν (πρώην, φυσικά. Ναι, ήταν αυτός με το αρκουδάκι) φίλο μου, συμβολίζει «το γλυκό χαρακτήρα μιας κοπέλας σαν κι εσένα»… Σαν κι εμένα.  Εμένα που σημειωτέον δεν μ’ αρέσουν τα τριαντάφυλλα, εκτός κι αν είναι κίτρινα (ναι, μίσος, ευχαριστώ).

Δεν είμαι εξ’ ορισμού αντιδραστική. Αλήθεια. Ένα κορίτσι είμαι κι εγώ σαν όλα τ’ άλλα: που θέλει τα φαγητά του στα κομψά εστιατόρια (απλά όχι αστακομακαρονάδα), τις ρομαντικές βόλτες κάτω από το σεληνόφως (απλά με υπόκρουση Placebo), την ανθοδέσμη που κατά βάθος ψιθυρίζει «Θέλω να μείνω μέσα και να δω αγώνα. Είναι το κύπελλο Ουέφα αγάπη μου!»… Απλά θέλω αυτός που θα είναι στην ευχάριστη θέση να μου τα προσφέρει, να το θέλει. Κι όχι να είναι αναγκασμένος από μένα, το ημερολόγιο ή τις στρώσεις σαντιγί στα haute couture ζαχαροπλαστεία. Κι αυτό νομίζω, ισχύει για όλες τις γυναίκες. Καμιά δεν είναι ικανοποιημένη με απλώς μια ανθοδέσμη στις 14 Φλεβάρη. Απλά αν δεν την έχει και τότε, ξεσπάει για όλες τις υπόλοιπες μέρες που νιώθει ότι δικαιωματικά της οφειλόταν.

Κι αν την έχει; Για μένα αυτό είναι το πιο τρομακτικό σενάριο απ’ όλα. Αν ξυπνήσω μια μέρα 14 Φλεβάρη και τα έχω όλα; Και το πρωινό στο κρεβάτι και τα λουλούδια στο γραφείο και την τούρτα σε σχήμα καρδιάς και το δείπνο σε ρομαντικό εστιατόριο όπου με υπόκρουση βιολιών θα μου κάνει ερωτική εξομολόγηση πριν καταλήξουμε στο χαλί δίπλα στο τζάκι κάνοντας ρομαντικό αλλά παθιασμένο σεξ με υπόκρουση τουλάχιστον Barry White; Καταρχάς μιλάμε για πολλές θερμίδες. Και πολλά έξοδα, κανένα από τα οποία δεν έχει 12ποντο τακούνι ή έστω λεοπάρ τελείωμα. Κατά δεύτερον, ποια λογική, συνειδητοποιημένη, πραγματίστρια γυναίκα θα ήθελε μετά από κάτι τέτοιο να πάει στη δουλειά κανονικά στις 15 το πρωί, να πιει εσπρέσσο με ζαχαρίνη για να εξιλεωθεί για την χτεσινή κραιπάλη και να γυρίσει μετά από 9 ώρες αγχωτικής δουλειάς σε ένα σπίτι άδειο; Εκείνος θα έχει βγει με τα παιδιά για κανά ποτάκι. Δεν τα είδε μωρέ χτες.

Το ωραίο με τις ρομαντικές ταινίες, αυτό που τις κάνει ρομαντικές και αξιοδάκρυστες, είναι το ότι σε αφήνουν να αιωρείσαι για πάντα στη στιγμή της κορύφωσης. Δεν σου δείχνουν το μετά. Εκεί δηλαδή που η glamorous πρωταγωνίστρια ξυπνάει το πρωί με φριζαρισμένο μαλλί, αποξηραμένη επιδερμίδα και μουτζουρωμένο eye liner και απλώς θέλει να αλλάξει πλευρό να ξανακοιμηθεί – αφού σκουντήξει πρώτα τον γλυκό πρίγκιπα να πάει λίγο πιο κει. Ή εκεί που ο γλυκός πρίγκιπας έχει νεύρα γιατί κόβει το τσιγάρο, ή γιατί έχασε η ομάδα του της οποίας τον αγώνα δεν είδε καν γιατί ήταν μαζί με τη glamorous πρωταγωνίστρια που τώρα τον καθυστερεί με τη γκρίνια της και τι τον νοιάζει εκείνον που δεν είχε μαζί της ξεβαφτικό ματιών μπλα μπλα μπλα μπλα…

Δε λέω να ζήσουμε μια ζωή χωρίς ρομάντζο, ακριβώς το αντίθετο. Θέλω το ρομάντζο να υπάρχει καθημερινά στη ζωή μας σαν αγαπημένο σοκολατάκι με γνώριμη γέμιση κι όχι να μου σκάσει όλο ξαφνικά μια μέρα στη μούρη σαν supersize σουφλέ σοκολάτας – και κατόπιν να το ψάχνω με το μικροσκόπιο, πουν’ το πουν’ το, το ρομαντζάκι… Θέλω λουλούδια στα γενέθλια μου, κίτρινα τριαντάφυλλα ευχαριστώ. Αλλά αν μου τα κάνεις 3 μέρες πριν ή 4 μήνες μετά θα ανακουφιστώ: τελικά ίσως το κάνεις επειδή το θέλεις (που το θέλεις) κι όχι επειδή είμαι σκύλα (που είμαι). Επειδή χαίρεσαι πραγματικά που είμαστε μαζί. Και επειδή είσαι κι έξυπνος άνθρωπος, θα έχεις ήδη μάθει από τον προκάτοχό σου ότι αν σκεφτείς να μου κάνεις δώρο αυθορμήτως, καλύτερα να είναι κάτι με το οποίο θα χαρώ κι εγώ κι όχι μόνο οι σκουπιδιάρηδες του Δήμου Αθηναίων. Και προς Θεού, όχι αρκουδάκι. Εκτός αν είναι TOUS

Υ.Γ. Φέτος πέρασα τις 14 Φλεβάρη μπροστά στον υπολογιστή μου. Δεν είχα ούτε ένα λούτρινο ή ροζ αρκουδάκι και δεν είχα καθόλου ροζ ή λούτρινα τριαντάφυλλα. Είχα όμως καλό φαγητό από delivery (όχι αστακομακαρονάδα), ατμοσφαιρική μουσική στο Windows Media player (όχι Ιγκλέσιας) και πολλά κεράκια στο 3D screensaver (όχι πατσουλί, όχι σανταλόξυλο σε μάτια και μαλλιά). Το αν πέρασα αντισυμβατικά, θλιμμένα, παράξενα ή απλώς υπέροχα είναι ένα άλλο θέμα. Πάντως σίγουρα δεν ήταν δήθεν. Ούτε έκανε τα παΐδια μου να συνθλίβονται τρομακτικά στη σκέψη ότι την επόμενη μέρα που θα ξυπνήσουμε, και εκείνος και εγώ θα είμαστε κάτι άλλο, κάτι πιο πεζό από αυτό που ήμασταν σήμερα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s