Πέντε μερίδες παστίτσιο

Το καθυστέρησα αυτό, αλλά μιας και το είχα αρχίσει, κάθησα και το τελείωσα. Πάει μήνας βέβαια, αλλά μπρος στα κάλλη, τι είναι το ζουμί του (με τις παροιμίες πάντα μπερδεύομαι).

Για παστίτσιο μπήκα, με λέξεις φορτωμένος βγήκα… Ο λόγος για την Ματζικα μας που όμως έχει κι άλλα πολύ ενδιαφέροντα να σας πει, ειδικά αν είστε φιλόζωοι και δη κυνόφιλοι!

«Tσίμπησα:» καθαριστήριο, μανικιούρ, σαμπάνια, κοιλοδοκός, χαρτοφύλακας. Δέστε τις ζώνες σας.

stillgreenaway.jpeg

Ο Κ. άπλωσε το βούτυρο στη ζεστή φρυγανιά και καθυστέρησε λίγα δευτερόλεπτα, παρατηρώντας το να λυώνει. Πριν αποφασίσει αν θα άπλωνε μαρμελάδα δαμάσκηνο ή μια ακαθόριστη ανοικτόχρωμη που μάλλον ήταν από εσπεριδοειδή, η Τίνα κατέφθασε στο τραπέζι του πρωινού, μ’ ένα μεγάλο πιάτο που σίγουρα περιείχε το μισό μπουφέ. Την ώρα που η σχιστομάτα σερβιτόρα της τράβηξε την καρέκλα για να τη βοηθήσει, ο Κ. σήκωσε το φρύδι αποδοκιμαστικά. Η Τίνα ταράχτηκε – η άμεση αντίδρασή της ήταν να του χαρίσει ένα χαμόγελο από κείνα τα «σπέσιαλ» (για να του αποσπάσει την προσοχή), αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να εισπράξει ένα δεύτερο ανασήκωμα φρυδιού, περισσότερο ανησυχητικό από το πρώτο, με συνέπεια να κοκκινήσει, να μπερδέψει τα μπούτια της και να σκοντάψει καθώς προσγείωνε τον εξαιρετικού σχήματος κώλο της στην απαλά σπρωχνόμενη από τη σερβιτόρα καρέκλα. Ένα κομμάτι αυγό στραπαστάδα αναπήδησε από το βαρυφορτωμένο πιάτο και προσγειώθηκε στο μπατζάκι του Κ., ψηλά στο μπούτι, καθώς εκείνος τιναζόταν πίσω για να προφυλαχθεί, μάταια βέβαια. Το γόνατό του βρήκε το τραπέζι και ο καφές του χύθηκε λίγο, ευτυχώς μέσα στο πιατάκι. Μαζί με το χαμηλόφωνο «σόρυ αγάπημου» της Τίνας ακούστηκε μόνο μια πνιχτή χριστοπαναγία, αλλά ο Κ. συγκρατήθηκε. Η σερβιτόρα ήταν ήδη σκυμμένη πάνω του, ένα (ειδικό;) πανάκι είχε ως δια μαγείας εμφανιστεί στο χέρι της και αφαίρεσε το αυγό. Ο Κ. ευχαρίστησε χαμηλόφωνα αλλά ο λεκές ήταν εκεί, υγρός και εμφανής. Το πρόσωπό του σκοτείνιασε. Η μέρα, παρότι ηλιόλουστη, δεν ξεκίναγε με καλούς οιωνούς. Κι όμως, έπρεπε να αισιοδοξεί ότι θα ήταν η σημαντικότερη μέρα του στο Τόκυο. Η μέρα των υπογραφών με την Εταιρία.

Η Τίνα τον κοίταζε, σιωπηλή. Ο Κ. ένοιωθε ότι εκείνη τη στιγμή τον φοβόταν. Το πιάτο της, με τις υπέροχες λιχουδιές του αυτοκρατορικού πρωινού του Imperial στιβαγμένες σα βουνό, περίμενε κρυώνοντας. Δεν τολμούσε ούτε την κούπα του ακόμα αχνιστού καφέ της να σηκώσει. Ο Κ. αφουγκράστηκε πίσω του την αίθουσα πρωινού του 17ου ορόφου – ήξερε ότι ήταν γεμάτη κόσμο, αλλά οι θόρυβοι που έφταναν στ’ αυτιά του ήταν πνιχτοί. Στο Τόκυο όλοι, ακόμα κι οι τουρίστες, λες και είχαν δώσει όρκο σιωπής, σαν trappistes. Έστρεψε το βλέμμα του πέρα απ’ την λουσμένη στο φως τζαμαρία, στο γιαπί που κτιζόταν με εντυπωσιακούς ρυθμούς απέναντι ακριβώς απ’ το ξενοδοχείο. Το παρατηρούσε κάθε πρωί τις τελευταίες τρεις ημέρες και είχε εντυπωσιαστεί από την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα των συνεργείων. Εκείνη τη στιγμή ο πανύψηλος γερανός ανέβαζε άλλη μια κοιλοδοκό. Ο Κ. απορροφήθηκε εστιάζοντας στην ακριβέστατη, χορευτική θαρρείς κίνηση του μηχανήματος – μόνο δύο εργάτες υποστήριξαν την τοποθέτηση του γιγάντιου κομματιού στη σωστή θέση. Το χέρι του είχε παγώσει μετέωρο, κρατώντας ακόμα το μαχαιράκι με το βούτυρο. Ξαφνικά ένοιωσε κάτι υγρό να τρίβεται στο μπούτι του. Η Τίνα, σκυμμένη επάνω του είχε αποφασίσει να διορθώσει τη ζημιά.

«Έλα αγάπη μου, μη μας κρατάς μούτρα σήμερα,» του ψυθίρισε τρίβοντας απαλά τη βρεγμένη άκρη της πετσέτας της πάνω στο λεκέ. «Το μωρό σου θα τα διορθώσει όλα,» πρόσθεσε εντείνοντας την προσπάθεια. Ο Κ. είδε το χέρι της, με τα μακρυά υπέροχα δάκτυλα, τα κατακόκκινα νύχια με το τέλειο μανικιούρ κι ένοιωσε αστραπιαία πόσο εκτός τόπου ήταν η κίνησή της. Με μιας η σκέψη του επανήλθε από το γιαπί μέσα στην αίθουσα του πρωινού. «Μην ανησυχείς, θα το στείλω στο καθαριστήριο του ξενοδοχείου, σε μια ώρα θα είναι πίσω,» της είπε χαμηλόφωνα, σχεδόν γλυκά. Η κίνηση του χεριού της Τίνας σταμάτησε απότομα. Αποκωδικοποίησε τη φράση του ως «δε στο κρατάω, μη φοβάσαι τιμωρία», έσκυψε και τον φίλησε απαλά κοντά στο δεξί αυτί πριν γυρίσει στη θέση της. Αμέσως, έπεσε με τα μούτρα στα κρύα πλέον αυγά. Μετά τις δυό πρώτες μπουκιές σήκωσε τα μάτια της πάνω του και αντιλήφθηκε ότι αυτός την παρατηρούσε, το βλέμμα του καρφωμένο στο πρόσωπό της. Του χαμογέλασε, κάπως συγκρατημένα καθώς το στόμα της ήταν γεμάτο, και τα μάτια της τον ρώτησαν βουβά. Ο Κ. άφησε απαλά το μαχαίρι στο πιάτο. Γύρισε πάλι το βλέμμα στο γιαπί και της μίλησε, αλλά ήταν σα να απευθυνόταν στον χειριστή του γερανού.

«Θα πάω απ’ το δωμάτιο ούτως ή άλλως, πρέπει να πάρω το χαρτοφύλακά μου για τη συνάντηση. Φρόντισε να τους ειδοποιήσεις να καθαρίσουν το κοστούμι άμεσα. Θα χρειαστεί ν’ αλλάξω για το κοκτέιλ του Πρέσβη το απόγευμα, το χρειάζομαι έτοιμο ως τις τρεις. Α, και ζήτα τους να υπάρχει σαμπάνια στο δωμάτιο στις δύο – θα έχουμε υπογράψει όταν γυρίσω και θέλω να το γιορτάσουμε, οι δυό μας, εκεί. Πριν του Πρέσβη.»

H Τίνα έκλεισε τα μάτια και πήρε μια βαθειά, χαμηλόφωνη ανάσα. Στο Τόκυο ήταν ευτυχισμένη.

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

One thought on “Πέντε μερίδες παστίτσιο”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s