Ο λόγος που μπλογκάρω

Κι εκεί που καταβρόχθιζα την ομελέτα μου, μου ήρθε ουρανοκατέβατος ένας τίτλος για ποστ.

«Ο λόγος που μπλογκάρω»

Κι έτσι όπως τον κοίταζα, μου φάνηκε για κάποιον λόγο γελοίος.

Σκέφτηκα ότι το να δώσω έναν λόγο για τον οποίον μπλογκάρω, είναι σαν να προσπαθώ να εξηγήσω για ποιόν λόγο ας πούμε μου αρέσει ο κινηματογράφος. Όχι ο Αμερικάνικος ή ο Ευρωπαϊκός, ούτε ο άντεργκράουντ, ούτε ο Κουστουριτσαίικος, ούτε ο Κουνγκ-Φου-Μαν-Τσου, ούτε ο βουβός και τα μιούζικαλ, ούτε τα κινούμενα σχέδια (όχι, βοήθεια, μη τα μεταγλωτισμένα!), ούτε καν ο αγαπημένος μου Χάρπο. Αλλά γενικά ο κινηματογράφος.
Γίνεται να εξηγήσω κάτι τέτοιο;
Δε γίνεται.
Όχι χωρίς τον κίνδυνο του να υπερ-απλουστεύσω (εχμ, επειδή μ’ αρέσει;…) ή να υπερ-γενικεύσω (διότι όλοι εμείς οι μπλόγκερς είμεθα άνθρωποι ανήσυχοι και κατά βάθος μοναχικοί – είμεθα και παιδιά καλά, από σπίτι, με καλή ανατροφή, αλλά δυστυχώς στο οικονομικό θα τα χαλάσουμε λίγο).

Ο γείτονάς μου σήμερα ήρθε σπίτι, έριξε μία ματιά στον κάκτο μου, το καμάρι του σαλονιού μου, και μου είπε ότι είναι κακό φένγκ σούι, λέει, να βάζεις τον κάκτο δίπλα από το παράθυρο.

Σκέφτηκα αμέσως:
«Είσαι με τα καλά σου, πού θες να το βάλω το λουλούδι; Πίσω από την πόρτα της τουαλέτας ή κάτω από το κρεβάτι;»

Είπα την επόμενη στιγμή:
«Δεν τα πιστεύω εγώ αυτά πουλάκι μου.»

Kι εκεί κάπου έληξε η συζήτηση.

Γιατί γεγονός είναι ότι ο κάκτος μου δεν ξέρει από φενγκ σούι. Ξέρει μόνο τη γωνιά του, που τη φωτίζει ο ήλιος από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμούλα της ημέρας. Και φροντίζει να μου το δείχνει κάθε μέρα με τον τρόπο του. Πριν πέντε χρόνια ήταν είκοσι εκατοστά ύψος. Τώρα πια, κοντεύει τα δύο μέτρα.

Τι σχέση έχει ο κάκτος με τον κινηματογράφο, θα με ρωτήσεις τώρα. Είναι πολύ απλό. Τα αγαπάω και τα δύο εξίσου. Και ποιά η σύνδεσις αυτών με το μπλόγκινγκ; Εγώ βρε χαζούλι. Εγώ γράφω, εσύ διαβάζεις. Εσύ γράφεις, εγώ διαβάζω. Εγώ κι εσύ μαζί.

Εννοείται ότι μετά από όλα αυτά, δεν μπορώ να εξηγήσω στο παραμικρό ποιός είναι ο λόγος για τον οποίον μπλογκάρω. Κι αν κάποτε το ερευνούσα λίγο παραπάνω, τώρα δεν με ενδιαφέρει κιόλας.

Γεγονός είναι ότι την επόμενη φορά που θα τρώω ομελέτα και μου κατέβει πάλι κάποιος τίτλος στο κεφάλι, θα προτιμήσω να με χτυπήσω με μία μυγοσκοτώστρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s