Shame on you, τρυποκάρυδε

typer

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου (λίγο μετά που άρχισα να περπατάω δηλαδή) είχα blog. Όχι ένα ή δύο, πολλά – πάμπολλα blogs. Το πρώτο ήτανε της νονάς μου, που ευθύνεται καθ’ολοκληρίαν διότι με παρέσυρε στη μπλογκόσφαιρα. Το έκλεισε βέβαια μόλις αντελήφθη ότι είχε χάσει τον έλεγχο και ότι εγώ είχα εξελιχθεί (υπογείως και δολίως) στον αδιαφιλονίκητο μάστορα (master) του θλιμμένου blog της (κάτι σαν «Χρυσάνθεμα» το έλεγε, όλο για ποίηση και φούμαρα έγραφε, μπλιαχ δηλαδή). Με το που είδε την πρώτη πιπεράτη ιστορία μου (ναι, για τη Μαργαρίτα και το βρακάκι της), η νονά στύλωσε τα (ωραιότατα) πόδια της, αποδέχτηκε τον γάμο από προξενιό με μόνιμο λοχία προβολικού (ΕΛΔΥΚ) που της πρότεινε εκείνη την εποχή μια θειά της και έκλεισε δια παντός το blog της. Δήθεν για να με προφυλάξει από τις ακολασίες, ως ώφειλε έναντι του Κυρίου. Μάταιος κόπος βέβαια, καθώς αμέσως άνοιξα τέσσερα δικά μου blogs, με ψευδώνυμα εμπνευσμένα από παιδικά περιοδικά της εποχής (Μπλεκ, Όμπραξ, Τιραμόλα και Σεραφίνο…). Aπέκλεισα το ενδεχόμενο να ενοχοποιηθώ καθώς ήταν γνωστό τοις πάσι ότι εγώ διάβαζα μόνο Μικρό Καουμπόι (Ντιάνα, Πεπίτο και σία). Επιπλέον, η σύνδεση ήταν στο όνομα της αδερφής μου, η οποία και δέχθηκε ουκ ολίγες φορές το τραχύ δέρμα του ζωναριού του πατέρα μας στον αφράτο πισινό της «για τα ρεζιλίκια» εκείνα. Πολύ αργότερα συνέδεσε το βρωμόξυλο που έτρωγε με την αφεντιά μου. Ήταν όμως πλέον πάρα, μα πάρα πολύ αργά. Είχα αλλάξει επίθετο και υιοθετηθεί από — αλλά αυτή είναι μια άσχετη ιστορία.

Ο λόγος που μπλογκάρω ασύστολα και με εκατόν επτά διαφορετικά νιξ (ταυτότητες στην ιντερνετική διάλεκτο, της οποίας υπήρξα και μητέρα για ένα διάστημα), εξακολουθεί να μου διαφεύγει και μάλλον σας είναι αδιάφορος. Πριν από λίγο καιρό έστειλα με εγκεφαλικά κύματα το ερώτημα στη mindstripper μπας και βγάλει αυτή το φίδι από την τρύπα αλλά, όπως γνωρίζετε ήδη, τζίφος. Δεν έκατσα να σκάσω κι όλας. Ως λαοπρόβλητος ηγέτης της παράταξης που ίδρυσα και στελέχωσα επί δεκαετίες (δεν θυμάμαι να την ψήφισα ποτέ μα δεν παίρνω και όρκο ότι κατέβηκε και σε τίποτα εκλογές με εξαίρεση εκείνη τη γενική συνέλευση της πολυκατοικίας στο Παλιό Φάληρο) μπορώ να διαβεβαιώσω το πόπολο (που λέει κι ο γνωστός πορδαναλυτής Τζ. Μακμάνος) ότι όλα πάνε κατά διαόλου. Και εξηγώ.

Ακολουθώντας ένα σχόλιο του Πρόβια, έφτασα σε μιαν απείρου κάλλους σελίδα (νομίζω ήτανε η σελίδα 9 ή 19) όπου πληροφορήθηκα ότι το Σάββατο, μεθαύριο ντε, διοργανώνεται κάτι σα συνέδριο για bloggers στη Νιό, με ομιλητές κύρους από χώρες μπροστάρισες και καινοτόμες (Καναδά, Κρήτη κλπ) και όπου «θα τα poune ola». Αμέσως μου δημιουργήθηκαν ατελείωτες σειρές αναπάντητων ερωτημάτων.
1ον – Υπάρχουνε κι άλλοι μπλόγκερς εκτός των εργατών και φίλων της Νοοτροπίας;;;
2ον – Εγώ, γιατί δεν προσκλήθηκα ως ομιλητής;; Έστω, ως διακεκριμένος και παιδιόθεν μπλόγκερ;
3ον – Έχει πάει κανένας άλλος απ’ όλους αυτούς τους partaola στο Τόκιο να στέλνει φωτο-μπλογκο-ανταποκρίσεις; Εε;
4ον – Ποιόν να ενοχλήσω για καμιά τζαμπέ πρόσκληση και σουίτα στο ξενοδοχείο;

Μόλις καταλάγιασε λίγο ο θυμός μου, διάβασα τα ψιλά γράμματα και αντελήφθην αμέσως την πάσα αλήθεια. Πρόκειται για ωμό προεκλογικό τέχνασμα του Κώστα Λαλιώτη, άρτι επανακάμψαντος ποδηγέτη του PassTalk, ο οποίος, παίζων άνευ αντιπάλου (ο Σπηλιωτόπουλος έχει παροπλισθεί για λόγους που έχουν να κάνουν μ’ ένα πορτοκαλί σακάκι – ατυχής επιλογή Άρη μου) επιχειρεί να ποδηγετήσει και την ελληνική μπλογκόσφαιρα! Πήρα αμέσως τηλέφωνο τον Φραγκούλη να ρωτήσω αν κατά τη γνώμη του ο (συμπαθέστατος κατά τα άλλα — ποιά άλλα, μια μπριζόλα έχουμε φάει μαζί) Ομέρ «κλείνω-το-μόνιτορ» Βρυώνης είναι άβουλο όργανο ή μίσθαρνος προβοκάτορας του Λαλιώτη. Ο Ηλίας όμως ακόμα κοιμάται μετά από είκοσι μέρες εξαντλητικών προβολών και συνεντεύξεων στις Κάννες και στη Νίτσα, οπότε άπατο το τηλεφώνημα. Αναγκάσθηκα να χρησιμοποιήσω το μυαλό μου. Συνδυάζοντας γνώσεις που είχα αγοράσει πακέτο (το γνωστό takeaway) στις ΗΠΑ ως φοιτητής με την πλούσια εμπειρία μου απ’ το Πανεπιστήμιο της Ζωής (όχι της Λάσκαρη ρε, της άλλης), κατέληξα ότι κακόβουλες πολυεθνικές και δη διαφημιστικές κρύβονται πίσω από το επερχόμενο μπάχαλο. Ειδοποίησα πάραυτα τον Υπουργό Πολιτισμού, ίνα παρέμβει εγκαίρως. Ο λόγος; Μα, τα blogs είναι ο σύγχρονος λαϊκός πολιτισμός! Τι διάολο.

Λοιπόν, ο Υπουργός απουσίαζε στη Μόσχα να εγκαινιάσει ένα άγαλμα, αν κατάλαβα καλά. Έπρεπε να στίψω το τεράστιο κεφάλι μου να κατεβάσει καμιά ιδέα. Ήπια τρία μαρτίνι με πάγο μπας και χαλαρώσω. Δε βοήθησε. Κατέβηκα στο περίπτερο και διάβασα τα πρωτοσέλιδα. Δε βοήθησε. Μετά, καθώς έκλανα διακριτικά στο ασανσέρ ανεβαίνοντας στο ρετιρέ, μου ήρθε. Μεγαλόπρεπα, ανακοίνωσα δια της ξαδέρφης μου Κατερινούλας, την οποία συχνά παρουσιάζω σαν γραμματέα μου για να προσδίδω επιπλέον κύρος στις τηλεφωνικές μου εμφανίσεις, ότι την υπόθεση έπρεπε να αναλάβει η Κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου. Αναπάντεχα, το αίτημά μου έγινε αμέσως αποδεκτό και σύσσωμη η μπλογκοσυντακτική ομάδα του (νεο)Ελεύθερου Τύπου έκλεισε θέσεις για τη Νιό! Η ελληνική μπλογκόσφαιρα μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Κατόπιν ενεργειών μου, όλα θα πάνε καλά και τα ύπουλα σχέδια του Νταλάρα για latinοποίηση των blogs θα πέσουν στο κενό μεταξύ τρίτου και τέταρτου ορόφου.

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

nootropia

Better shine than reflect.

9 σκέψεις σχετικά με το “Shame on you, τρυποκάρυδε”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s