Τα νέα της διανόησης

derrida2.jpg

Το πόσο καιρό ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτό τον τίτλο κάπου, δεν λέγεται. Το χρωστάω δηλαδή. Και σε μένα και στον κολλητό μου.

Επειδή μου έχει ήδη βγει το όνομα και δεν ρισκάρω και καμία φήμη (που είναι ήδη η χειρότερη), είπα να μοιραστώ μαζί σας διάφορα ωραία που έπονται και τα πήρα πρέφα.

Θα γίνουν στο Μέγαρο Μουσικής.
23/10: Συζήτηση με πέντε Έλληνες (όχι στον Άδη) συγγραφείς που διαπρέπουν στο εξωτερικό (Αλεξάκης, Φλωρέτος, Καλλιφατίδης, Καρνέζης, Μονιούδης)
25/10: Διάλεξη του Μισέλ Ουελμπέκ
(αν δεν έλειπα τότε δεν θα την έχανα).
3/12: Συζήτηση με θέμα «Τα μουσεία στον 21ο αιώνα»

Και από 23/10 έως 30 Δεκεμβρίου, έκθεση: Klimt, Schiele, Kokoschka και η εποχή τους: αριστουργήματα απο το μουσείο Leopold της Βιέννης.

Δεν είναι κι άσχημα.

Advertisements

I am not Avery

piczodiac1.jpg

Χτες είδα το Zodiac.
Αγαπώ τον Φίντσερ και του συγχωρώ διάφορα, εφόσον έχει κάνει το Fight Club (και το Seven).

Η ιδιαιτερότητα της ταινίας είναι φυσικά ότι η υπόθεση θεωρητικά δεν έχει κλείσει. Ο Zodiac παραμένει ένα μυστήριο και άρα η υπόθεση στηρίζεται στο κυνήγι και όχι στη λύση. Κι εκεί ο Φίντσερ κάνει πολύ καλή δουλειά, φτιάχνοντας την ατμόσφαιρα της κάθε εποχής, στηριζόμενος σε πολύ καλούς δεύτερους ηθοποιούς (ο Κωτέας, ο Edwards που μπορεί να θυμάσαι από το ER, Donal Logue -έπαιζε στο The Practice) και σε εξαιρετικούς πρώτους (ο Downey Junior είναι πάρα πάρα πολύ καλός, πολύ χάρηκα που τον είδα σε φόρμα).

zodiac4.jpg

Σε μερικά σημεία μου θύμισε το Seven, κυρίως η ατμόσφαιρα, αυτή η κιτρινίλα, η αρρώστια που φαίνεται να ποτίζει μια πόλη υπό την απειλή ενός δολοφόνου.

Μου άρεσε γιατί είναι μια ιστορία που ο Φίντσερ τη θυμόταν ως παιδί. Κυρίως γιατί πήρε την έννοια του κυνηγιού και τη μετέστρεψε. Ο Zodiac κυνηγούσε τα θύματά του, η αστυνομία εκείνον…όλοι όλους και κανέναν. Η επιμονή, η εμμονή του Toschi (εξαιρετικός Ruffalo) και του καρτουνίστα Gyllenhaal δεν είχαν πια να κάνουν με τον δολοφόνο, αλλά με τον εαυτό τους. Όπως και στο Seven, το κυνήγι του «κακού» σε φέρνει αντιμέτωπο με το κακό μέσα σου και δεν μπορείς πάντα να διακρίνεις τα όρια.

zodiac-fincher-2.jpg

Σε αυτό βασίζεται ο Φίντσερ. Και το τέλος έρχεται απλά ως μια τελεία που μπορούν να βάλουν κυνηγοί και κυνηγημένοι για να προχωρήσουν με τη ζωή τους, χωρίς να θέλουν πια «να τον δουν στα μάτια και να ξέρουν ότι είναι αυτός».