Τον πολυαγαπημένο μας Σύζυγο, Πατέρα, Θείο και Αδελφό

λενα κιτσοπουλου

«Τόσο τον υπολόγιζε. Ήθελε να προλάβει να βάλει τουλάχιστον το πουκάμισό του, που κρεμόταν στο πόμολο της πόρτας. Ίσα ίσα πρόλαβε να το αρπάξει με το δεξί του χέρι και αμέσως σωριάστηκε στο πάτωμα.»

Λένα Κιτσοπούλου, Νυχτερίδες (Εκδόσεις Κέδρος, 2006)

Το παραπάνω αποσπασματάκι στα πλαίσια του Page Flickr και μιας μπαλίτσας που μου πέταξε η discolata.

Την οποία μπαλίτσα προωθώ άμεσα στις Marquise, xilaren & andrea_zax. Oδηγίες χρήσης: Σελίδα 123, του κοντινότερου σε σας αυτή τη στιγμή βιβλίου, πρόταση έκτη, έβδομη και όγδοη.

the egg

february-issue.jpg

Αν η αγάπη είναι γένους θηλυκού, τότε όλα τα κλισέ του κόσμου θα συμφωνούσαν στο ότι ο Έρωτας, είτε ως χαζοχαρούμενος φτερωτός θεός της αρχαιότητας, είτε ως ιός του σήμερα που πασχίζεις να κολλήσεις/ξεφορτωθείς, είναι καθαρό αρσενικό.

Θεωρίες εκατονταετιών, έργα τεράτων της Τέχνης και φιλοσόφων που θυσίασαν κάθε ανθρώπινή τους πλευρά σε ακριβώς αυτό, συγκλίνουν στο πιο γοητευτικό μπέρδεμα της ανθρώπινης φύσης. Που είναι όπως είναι, δεν εξιχνιάζεται, δεν αναλύεται. Γιατί είναι εξαιρετικά απλό.

Τρία αρσενικά (Άρης Δημοκίδης, Δημήτρης Μπόρας και M. Hulot) μας γράφουν από ένα λαβ στόρι. Όχι σαν εκείνο της Ali MacGraw και του Ryan ONeal. Δικό τους. Ασορτί με Yosebu και As time goes by.

Και ένα θηλυκό, η Λουκία Μιχαλοπούλου, το ένα μισό του Valse Sentimental, προσπαθεί με μέηλ να μας δώσει τον δικό της ορισμό.

Έτσι μου είχε πει ο μπάρμαν στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης κατά τη διάρκεια της τετράωρης αναμονής για την επόμενη πτήση προς Μάντσεστερ. Η σωστή συνταγή είναι 3 προς 1.

Με την Εύη Λαμπροπούλου πλέον στο End Story να γράφει αυτή τη φορά για ένα αγόρι κι ένα κορίτσι στα ριγέ και την Μερσιάννα Ελευθεριάδου στην καινούρια στήλη intercity-live να μιλάει για το Βερολίνο και για λάιβ.

Και όπως πάντα με Ηλία Φραγκούλη -συμβουλή, αν δε σε νοιάζει που πας δε θα χαθείς ποτέ, λέει- και Αρχοντή Κόρκα, αυτή τη φορά να διαβάζει Ρολάν Μπαρτ.

Και βγαίνει ανάγκη μέσα απο το αυγό. Ένα τεύχος πίτα στο es muss sein. Να μη μπορείς να κάνεις αλλιώς. Και έλλειψη. Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης το λέει καθαρά, το έμαθα ένα βράδυ απο ένα πολύ έξυπνο αγόρι. Δυο σώματα με μάζες m1 και m2 απέχουν μεταξύ τους μια απόσταση, την ονομάζουμε «γ». Έλκονται με δύναμη F, δύναμη ανάλογη με το γινόμενο των μαζών τους, αλλά αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασής τους.

Άλλο ένα μικρό τεύχος φεύγει καρφί για τυπογραφείο, Φεβρουάριος και άι φιλ λαβ. Μετά την Επανεκκίνηση ο Έρωτας.

Το ψάχνουμε. Το τι έρχεται μετά. Κι εγώ να θυμάμαι τον Σ. εκείνο το βράδυ στο Ζενίθ. Να περιγράφει το Α και το Ω σε τατού. Και ποιο είναι το Α και ποιο το Ω. Να ρωτάω αν πιάνονται σαν διαφορετικά γράμματα τα ίδια. Κι αν όχι, damn. Και σε ποιο γράμμα σταμάτησε για λίγο το ρολόι. Και πότε ξαναξεκίνησε. Και μετά απο πόσο. Πότε άρχισε. Πότε τέλειωσε. Έχει σημασία; Τρέχα γύρευε.