Αγάπα με – αν τολμάς

rosesm

Σε κάποιο αθηναϊκό θέατρο παίζεται μια συμπαθητική παράσταση που λέγεται «Το Μαγαζάκι του Τρόμου». Εκεί, ένα γιγάντιο σαρκοβόρο φυτό καταβροχθίζει τα όνειρα, τις ελπίδες και τα παΐδια των πάντων στο πέρασμά του. Εδώ, καθώς κοιτάω τις βιτρίνες με τα περιπλεγμένα σε σχήμα καρδιάς τριαντάφυλλα, νιώθω τα παΐδια μου να συνθλίβονται με τον ίδιο τρομαχτικό τρόπο…

Οι δύο πρώτοι μήνες του χρόνου είναι σαν τα Ο. Υ. Κ: αν είσαι τυχερός και καταφέρεις να επιβιώσεις, ο υπόλοιπος χρόνος φαίνεται παιχνιδάκι. Τρίλιζα. Αλλά είναι καθαρά θέμα τύχης. Αν κατά τύχη ορθοπόδησες από τη συνωμοσία της γαλοπούλας και τον ορυμαγδό θετικών σκέψεων, αν κατά τύχη η πιστωτική σου δεν έχει τεθεί ήδη σε απόσυρση από τα γιορτινά ψώνια (συγχαρητήρια, με παντρεύεσαι;), αν κατά τύχη η face to κοιλιά συνάντηση σου με τον ερυθρόλευκο άγιο δεν απέβη μοιραία… Τότε μην ανησυχείς. Τα πράγματα μπορούν πάντα να γίνουν χειρότερα.

Σαν εκείνο το αρκουδάκι ας πούμε: ήταν λούτρινο. Και ροζ. Και με ένα τεράστιο λούτρινο κόκκινο τριαντάφυλλο στο ένα χέρι, το οποίο όταν του πάταγες την κοιλιά κουνιόταν. Και τραγούδαγε και το «Love me Tender». Και ο δωρητής του με κοίταζε με νόημα περιμένοντας τη στιγμή που θα λιποθυμήσω από συγκίνηση… Λοιπόν, είμαι πολύ ρομαντικός άνθρωπος. Πάρα πολύ, αηδιαστικά πολύ ρομαντικός. Έχω κλάψει με επεισόδιο του Παρά Πέντε, με διαφημίσεις της Coca Cola, ακόμα και με ένα ξερό φύλλο στο δρόμο που αν το κοίταζες από κάτω και αριστερά το σχήμα του ήταν λίγο σαν καρδούλα (τι θα πει δεν είμαι ρομαντική, απλώς κλαψιάρα;;;) αλλά αυτό το σκηνικό δεν στάθηκε ικανό να εγείρει ούτε ένα δάκρυ μου. Ίσως μισό, για την άδικη αρκουδοκτονία της αισθητικής μου.

Ωραία. Και τώρα τι λένε, εκτός από «ευχαριστώ, ο σκουπιδοτενεκές είναι πίσω στα δεξιά σου»; Η πλάκα είναι ότι αυτό το κιτς χνουδωτό τερατούργημα, αυτός ο εφιάλτης στο δρόμο με τα Jumbo δεν ήταν θύμα κάποιας τραγικής επετείου, κάποιας μοιραίας γιορτής ή έστω κάποιας καλής (μου) πράξης. Ήταν έτσι. Επειδή «χαιρόταν που είμαστε μαζί». Και δεν ξέρω αν χαρήκατε εσείς, εγώ πάντως ένα ψυχρό κύμα αμφιβολίας το ένιωσα. Του είχα ή δεν του είχα επανειλημμένως τονίσει ότι το μόνο αποδεκτό αρκουδάκι στην περιμετρική ζώνη του στιλ μου είναι αυτό των TOUS (κι αυτό ως pattern σε δερμάτινη τσάντα, μην τρελαθούμε); Με ξέρει ή δεν με ξέρει; Ρήμαξε ή δεν ρήμαξε την ντουλάπα της 8χρονης ανιψούλας του ελλείψει χρόνου και διάθεσης να ασχοληθεί πραγματικά μαζί μου; Να χωρίσει κανείς ή να μη χωρίσει;

Είμαστε περίεργα ψυχαναγκαστικοί εμείς οι άνθρωποι. Μερικές μέρες το χρόνο αποφασίζουμε αυθορμήτως να υιοθετήσουμε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά τόσο παράταιρη όσο η Έφη Θώδη στην καριέρα του Τζορτζ Μάικλ. Σαν του Αγίου Βαλεντίνου ας πούμε. Πάλι και φέτος γίναμε ρομαντικοί με συγκεκριμένα λόγια, συγκεκριμένη μουσική και συγκεκριμένο άρωμα. Τι θα πει ρομαντισμός; Γιατί ένα αρχαίο άσμα του Έλβις, του Νατ Κινγκ Κόουλ, του Ιγκλέσιας ή κάποιου άλλου αοιδού τα τραγούδια των οποίων έχουμε ομόφωνα αναγάγει σε εξεταστέα ύλη για κάθε Καζανόβα που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να με συγκινήσει – ΟΤΑΝ ΥΠΟ ΝΟΡΜΑΛ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΗ; Γιατί είναι ρομαντικό να μεταλλαχθεί ο καλός μου σε κάτι άλλο από αυτό που είναι, όταν αυτό που είναι απεχθάνεται τα στημένα λόγια, το ροζ χρώμα και τα κεράκια που σου πονάνε τα μάτια και αφήνουν στα μαλλιά μία ευχάριστη επίγευση πατσουλί και σανταλόξυλου;

Για να μην πω για τα τριαντάφυλλα. Δεν ξέρω ποιος αποφάσισε ότι τα έρμα αυτά λουλούδια πρέπει να υπακούνε σε κανόνες, χρωματολογικούς περιορισμούς και υποσυνείδητα μηνύματα. Δηλαδή δεν μπορείς απλώς να στείλεις λουλούδια στον άνθρωπο σου αν θες, πρέπει να ξέρεις και τι υπονοείς – διαφορετικά παίζει να πάρει η κοπέλα σου την larger than life ανθοδέσμη και να στην φέρει στο κεφάλι αποκαλώντας σε διπρόσωπο υποκριτή (μα κι εσύ, 12 άσπρα και 13 κόκκινα τριαντάφυλλα; Έλεος, αγάπη μου!!!). Όχι. Το κόκκινο τριαντάφυλλο υποδηλώνει ερωτικό πάθος (σεξ), το ροζ ερωτική τρυφερότητα (δείπνο και μετά σεξ) και το λευκό αγνότητα (δείπνο, το λογαριασμό διά δύο και γεια σας). Το μπλε είναι σαν βιομηχανικό απόβλητο, σαν κάτι που θα κράταγε ο Tommy Lee Jones ως Harvey Twoface στον Batman αλλά σύμφωνα με μια φίλη μου συμβολίζει «την τραγική αγάπη». Το σωμονπορτοκαλί θυμίζει αυτοκτονία ροδάκινου μπροστά σε ένα ηλιοβασίλεμα ζάχαρης – αλλά σύμφωνα με έναν (πρώην, φυσικά. Ναι, ήταν αυτός με το αρκουδάκι) φίλο μου, συμβολίζει «το γλυκό χαρακτήρα μιας κοπέλας σαν κι εσένα»… Σαν κι εμένα.  Εμένα που σημειωτέον δεν μ’ αρέσουν τα τριαντάφυλλα, εκτός κι αν είναι κίτρινα (ναι, μίσος, ευχαριστώ).

Δεν είμαι εξ’ ορισμού αντιδραστική. Αλήθεια. Ένα κορίτσι είμαι κι εγώ σαν όλα τ’ άλλα: που θέλει τα φαγητά του στα κομψά εστιατόρια (απλά όχι αστακομακαρονάδα), τις ρομαντικές βόλτες κάτω από το σεληνόφως (απλά με υπόκρουση Placebo), την ανθοδέσμη που κατά βάθος ψιθυρίζει «Θέλω να μείνω μέσα και να δω αγώνα. Είναι το κύπελλο Ουέφα αγάπη μου!»… Απλά θέλω αυτός που θα είναι στην ευχάριστη θέση να μου τα προσφέρει, να το θέλει. Κι όχι να είναι αναγκασμένος από μένα, το ημερολόγιο ή τις στρώσεις σαντιγί στα haute couture ζαχαροπλαστεία. Κι αυτό νομίζω, ισχύει για όλες τις γυναίκες. Καμιά δεν είναι ικανοποιημένη με απλώς μια ανθοδέσμη στις 14 Φλεβάρη. Απλά αν δεν την έχει και τότε, ξεσπάει για όλες τις υπόλοιπες μέρες που νιώθει ότι δικαιωματικά της οφειλόταν.

Κι αν την έχει; Για μένα αυτό είναι το πιο τρομακτικό σενάριο απ’ όλα. Αν ξυπνήσω μια μέρα 14 Φλεβάρη και τα έχω όλα; Και το πρωινό στο κρεβάτι και τα λουλούδια στο γραφείο και την τούρτα σε σχήμα καρδιάς και το δείπνο σε ρομαντικό εστιατόριο όπου με υπόκρουση βιολιών θα μου κάνει ερωτική εξομολόγηση πριν καταλήξουμε στο χαλί δίπλα στο τζάκι κάνοντας ρομαντικό αλλά παθιασμένο σεξ με υπόκρουση τουλάχιστον Barry White; Καταρχάς μιλάμε για πολλές θερμίδες. Και πολλά έξοδα, κανένα από τα οποία δεν έχει 12ποντο τακούνι ή έστω λεοπάρ τελείωμα. Κατά δεύτερον, ποια λογική, συνειδητοποιημένη, πραγματίστρια γυναίκα θα ήθελε μετά από κάτι τέτοιο να πάει στη δουλειά κανονικά στις 15 το πρωί, να πιει εσπρέσσο με ζαχαρίνη για να εξιλεωθεί για την χτεσινή κραιπάλη και να γυρίσει μετά από 9 ώρες αγχωτικής δουλειάς σε ένα σπίτι άδειο; Εκείνος θα έχει βγει με τα παιδιά για κανά ποτάκι. Δεν τα είδε μωρέ χτες.

Το ωραίο με τις ρομαντικές ταινίες, αυτό που τις κάνει ρομαντικές και αξιοδάκρυστες, είναι το ότι σε αφήνουν να αιωρείσαι για πάντα στη στιγμή της κορύφωσης. Δεν σου δείχνουν το μετά. Εκεί δηλαδή που η glamorous πρωταγωνίστρια ξυπνάει το πρωί με φριζαρισμένο μαλλί, αποξηραμένη επιδερμίδα και μουτζουρωμένο eye liner και απλώς θέλει να αλλάξει πλευρό να ξανακοιμηθεί – αφού σκουντήξει πρώτα τον γλυκό πρίγκιπα να πάει λίγο πιο κει. Ή εκεί που ο γλυκός πρίγκιπας έχει νεύρα γιατί κόβει το τσιγάρο, ή γιατί έχασε η ομάδα του της οποίας τον αγώνα δεν είδε καν γιατί ήταν μαζί με τη glamorous πρωταγωνίστρια που τώρα τον καθυστερεί με τη γκρίνια της και τι τον νοιάζει εκείνον που δεν είχε μαζί της ξεβαφτικό ματιών μπλα μπλα μπλα μπλα…

Δε λέω να ζήσουμε μια ζωή χωρίς ρομάντζο, ακριβώς το αντίθετο. Θέλω το ρομάντζο να υπάρχει καθημερινά στη ζωή μας σαν αγαπημένο σοκολατάκι με γνώριμη γέμιση κι όχι να μου σκάσει όλο ξαφνικά μια μέρα στη μούρη σαν supersize σουφλέ σοκολάτας – και κατόπιν να το ψάχνω με το μικροσκόπιο, πουν’ το πουν’ το, το ρομαντζάκι… Θέλω λουλούδια στα γενέθλια μου, κίτρινα τριαντάφυλλα ευχαριστώ. Αλλά αν μου τα κάνεις 3 μέρες πριν ή 4 μήνες μετά θα ανακουφιστώ: τελικά ίσως το κάνεις επειδή το θέλεις (που το θέλεις) κι όχι επειδή είμαι σκύλα (που είμαι). Επειδή χαίρεσαι πραγματικά που είμαστε μαζί. Και επειδή είσαι κι έξυπνος άνθρωπος, θα έχεις ήδη μάθει από τον προκάτοχό σου ότι αν σκεφτείς να μου κάνεις δώρο αυθορμήτως, καλύτερα να είναι κάτι με το οποίο θα χαρώ κι εγώ κι όχι μόνο οι σκουπιδιάρηδες του Δήμου Αθηναίων. Και προς Θεού, όχι αρκουδάκι. Εκτός αν είναι TOUS

Υ.Γ. Φέτος πέρασα τις 14 Φλεβάρη μπροστά στον υπολογιστή μου. Δεν είχα ούτε ένα λούτρινο ή ροζ αρκουδάκι και δεν είχα καθόλου ροζ ή λούτρινα τριαντάφυλλα. Είχα όμως καλό φαγητό από delivery (όχι αστακομακαρονάδα), ατμοσφαιρική μουσική στο Windows Media player (όχι Ιγκλέσιας) και πολλά κεράκια στο 3D screensaver (όχι πατσουλί, όχι σανταλόξυλο σε μάτια και μαλλιά). Το αν πέρασα αντισυμβατικά, θλιμμένα, παράξενα ή απλώς υπέροχα είναι ένα άλλο θέμα. Πάντως σίγουρα δεν ήταν δήθεν. Ούτε έκανε τα παΐδια μου να συνθλίβονται τρομακτικά στη σκέψη ότι την επόμενη μέρα που θα ξυπνήσουμε, και εκείνος και εγώ θα είμαστε κάτι άλλο, κάτι πιο πεζό από αυτό που ήμασταν σήμερα…

Advertisements

Ξε-deck the halls with bows of holly

Πιάνετε με το αριστερό σας χέρι το επιθυμητό λαμπάκι από το πράσινο μέρος του. Το κρατάτε γερά. Με το δεξί σας σε μία γρήγορη περιστροφική κίνηση, αντίθετη της φοράς με την οποία το λαμπάκι είναι βιδωμένο, τραβάτε απότομα. Αν η εγχείρηση γίνει σωστά, ολόκληρη η σειρά φωτακίων θα καταστραφεί. Επαναλαμβάνετε κατά βούληση, μέχρι να έχετε ένα υπέροχο, σκοτεινό δέντρο.

Υ.Γ. Για τις μπάλες το δουλεύουμε ακόμα

Συνειδητοποίηση: Υπάρχουν αηδιαστικά πολλές γυναίκες στη blogoσφαιρα

– Που μιλάμε με στίχους του Ελύτη
-Που γράφουμε αυτοσχέδια ποιήματα-πονήματα για την απώλεια, την αγάπη, την απώλεια της αγάπης, το φως που πέρναγε μέσα από τις αμυγδαλιές εκείνο το απόγευμα που θα σου έλεγε σ’αγαπω, μπλα μπλα μπλα
-Που έχουμε μπλογκ στους τόνους του ροζ
-Που ακούμε τραγούδια με θρηνητικά σπαρακτικούς στίχους, βάφουμε τα νύχια της ψυχής μας στο χρώμα των Placebo και θρηνούμε. Σπαρακτικά.
-Που «κολλάμε» με ένα συγκεκριμένο μοντέλο άντρα και αρχίζουμε το φλερτ μέσω comments. Κάποτε αν είμαστε τυχερές, we might even stalk him!
– Που χρησιμοποιούμε λέξεις όπως Prada και Manolo Blahnik σαν να είναι κάτι το απτό και καθημερινό. Τι θα πει όχι, δεν είναι;
-Δημοσιογράφοι. Ή αρθρογράφοι. Ή wannabe δημοσιογράφοι που αθρογραφούν αθρόα τα φύλλα θροούν απαλόθραυστα φυλλώμματα ορθρινά.
-Που χάνουμε το χιούμορ μας για έναν άντρα. Κατ’ επανάληψη.
– Που χάνουμε τον άντρα μας για ένα χιούμορ. Κατά μία έννοια. Επίσης κατ’επανάληψη.
-Που πίνουμε ζεστό καφέ σε κούπα με ζωγραφιές και έχουμε κρυφές ευαισθησίες.
-Που είμαστε έξυπνες, γλυκές, τρυφερές, witty, μορφωμένες και μελοδραματικές. Και αναζητάμε τον επίσης απλό, καθημερινό, έξυπνο, γλυκό, τρυφερό, witty, μορφωμένο και μελοδραματικό άντρα να μας πάρει από το χεράκι και να ζήσουμε το απόλυτο Love story.
-Που γράφουμε φίρδυν μίγδην σε αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, γιουγκοσλάβικα και σουαχίλι, οτιδήποτε προκειμένου να τονίσουμε τη συναισθηματική μας βαβέλ και την πολυπολιτισμική μας ελεγκάντσα…
-Που είμαστε τόσο μα τόσο δήθεν, ειδικά όταν ορκιζόμαστε ότι είμαστε αυθεντικές.
-Που ψάχνουμε το νόημα της ζωής και συζητάμε για έργα τέχνης. Ή το ανάποδο.
-Που έχουμε ένα κρυμμένο δράμα ή έναν φανερό θάνατο στο μπλογκοβιογραφικό μας. Έτσι για αλατοπίπερο.
-Που χρειαζόμαστε μου φαίνεται πολύ ξύλο για να συνέρθουμε.
– Που είμαστε αηδιαστικά τυχερές ώστε να έχουμε α) τέτοια παπούτσια β) τέτοιους άντρες που να μας ενέπνευσαν εκείνα τα συναισθήματα για τις αμυγδαλιές που λέγαμε γ) τέτοια adsl σύνδεση με τη μελαγχολία.
-Που πρέπει να μάθουμε να αυτοχαστουκιζόμαστε καμιά φορά.
-Αυτοχαστουκίστηκα. Ευχαριστώ. Γεια σας.

Πρωινή αλλεργία

-Έλα Χρηστάκη μην κλαις!
-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
-Έλα μωρό μου, δεν είναι τίποτα, να κοίτα την κυρία τί ωραία που έχει απλωμένα τα χεράκια της και δεν κλαίει καθόλου…

Η κυρία είμαι εγώ. Και τα χέρια μου πάνω στο τραπέζι της αλλεργιολόγου μοιάζουν με γεωφυσικό χάρτη της Ασίας. Φουσκάλες, κοκκινίλες, πρηξίματα, όλα αυτά από τις σταγονίτσες που μου έριξε η γιατρός για τις ανάγκες του αλλεργικού τέστ…

-Έλα Χρήστο μου, μη φωνάζεις κοτζάμ άντρας!

Δεν ξέρω ποιος αχαρακτήριστος είχε την ιδέα να με καθίσει πρωινιάτικα στο σκαμνί, χωρίς καφέ, για 30 ολόκληρα λεπτά, με ένα κακομαθημένο κουτσούβελο στ’ αυτιά μου να κλαίει λες και του αφαιρούν το δέρμα με depil για πατάτες, μια μαμά εντελώς αψυχολόγητη που δεν το πλησιάζει σε απόσταση 5 μέτρων, έναν μπαμπά που το μόνο που λέει είναι «Στέλλα ηρέμησε, κρατάω το Χρηστάκη!», ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν να κάνουν το εμβόλιό τους και τα χέρια μου να πρήζονται λές και έχουν κάνει πάνω τους κοκτέιλ πάρτι 15 κυψέλες…

Αλλεργία. Αλλεργική αντίδρασις. Σε τί έχω αλλεργία; Σύμφωνα με τα πορίσματα του τεστ, σε ένα σωρό αγρωστώδη και σιτηρώδη. Σύμφωνα με ανεπίσημες ψυχολογικές έρευνες και σε πολλά ανθρωπόδη. Σαν το Χριστάκη, εδώ. Κλαίει, πιο πολύ για εφφέ, το εφφέ του κακομαθημένου παιδιού. Ο μπαμπάς το έχει αγκαλιά και του τάζει οτι θα πάνε στην αντιπροσωπεία της Ferrari να δούνε τα αυτοκίνητα, η γιατρός του ζητάει να της κάνει μια ζωγραφιά, η μαμά του του λέει: «Κοίτα την κυρία, κοίτα την κυρία» Η κυρία είμαι εγώ. Και είναι από τις προσφωνήσεις που σιχαίνομαι. Αυτή τη στιγμή παίζω το ρόλο μπαμπούλα: «Να κοίτα την κυρία που δεν κλαίει! Η κυρία θα σε μαλώσει άμα κλάψεις» Η κυρία είναι στα όριά της, κι ο Χρηστάκης σκούζει. ΝΙώθω οτι ακούγεται και στους 3 ορόφους του ΙΚΑ η φωνή του σκίζει τα εξωτερικά ιατρεία, καίει τις ακτινογραφίες και φρακάρει τις πόρτες και τις ρόδες στα αναπηρικά καροτσάκια. The call of Ktulu…

Η ώρα δεν περνάει, κι εγώ θέλω καφέ, το μάτι μου έχει αρχίσει να γυαλίζει επικύνδινα. Ο Χρηστάκης το προσέχει κι απαντά με ένα ακόμα ρεσιτάλ σκούξιμο-μίξα-δάκρυα-άνευ λόγου και αιτίας. Η μαμά προσπαθεί να του αποσπάσει την προσοχή «Κοίτα, κοίτα μια ωραία γαρδένια, έχει και η γιαγιά η Κατίνα τέτοια γαρδένια θυμάσαι;» «Αααα, κοίτα, ο Άγιος Εφραίμ, τον έχουμε κι εμείς τον άγιο Εφραίμ στο σπίτι, θυμάσαι;»
Κάπου εκεί, που η μαμά άρχισε να απαγγέλει τη συλλογή της από Αγίους, δεν άντεξα.
Σηκώθηκα πάνω, αγνοώντας τις φωνές της αλλεργιολόγου που ενώ ταυτόχρονα έκανε εμβόλια σε άλλα δύο άτομα, εντρυφώντας στη λογική του κοινόβιου σε μια καμαρούλα μια σταλιά, ένεση επί τρία, που μου έλεγε ότι έχω αλλεργικές αντιδράσεις σε g1,g2,g3,g4,g στη νιοστή. Τη ρώτησα γιατί κατά τη γνώμη της ζω ακόμα. Μου είπε οτι δεν μπορεί, κάπου θα έχω ανοσία…Πάντως όχι στο Χρηστάκη και στη μαμά γαρδένια. Όχι στο Χρηστάκη.

υ.γ. Η αλλεργιολόγος είπε οτι πρέπει να έρχομαι μια φορά τη βδομάδα να κάνω το εμβόλιό μου. Πιο συχνά κι από κατοικίδιο. Το λουρί μου να το φέρω; Το κολλάρο για τους ψύλλους; Το φίμωτρο (αυτό για το Χρηστάκη); Ή μήπως να μείνω με τα χαρτομάντιλα;

Χαιρετισμοί

Αγαπημένοι μου συν-νοοτροπίτες και συν-νοοτροπίτισες, σήμερα η λατρεμένη Ορθοδοξία μας γιορτάζει τους Χαιρετισμούς. Ιδού το συναξάρι, μάθετε τα βασικά, επαναλάβετε κατά βούληση ανακατεύοντας με τη φορά του ρολογιού… Είσοδος στο Garden of Heaven State εγγυημένη. Και, άτοκες δόσεις. Χαιρετισμοί

[…]

Walking on sun-hide (and seek)

…Και τώρα έχω στεγνώσει. Ο μπερές μου έχει στεγνώσει. Τα παπούτσια μου δεν κάνουν φλιπ-φλοπ από το νερό όταν περπατάω. Και μπορώ να πω οτι μ’ αρέσει η βροχή.

Για μένα η ομπρέλα είναι σαν τα ρολόγια: ωραία αξεσουάρ, αλλά ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Για την ακρίβεια οι μόνες ομπρέλες που μου αρέσουν είναι εκείνες οι κομψές που κρατούν οι γκέισες στις ταινίες κάτω απο κερασιές, και που τις γυρίζουν γυρω-γύρω μέχρι που τα χρώματα αναδεύονται στο μάτι σαν καλειδοσκόπιο και νιώθεις οτι σε έχουν υπνωτίσει. Αν κρατήσω τέτοια ομπρελίτσα στην Αθήνα, θα με συλλάβουν.

Κι έτσι, σήμερα το πρωί, βγήκα στο μπαλκόνι και μύρισα Λονδίνο. Και χύμηξα έξω. Περπατούσα αργά, βλέποντας γύρω μου ανθρώπους να τρέχουν, με χαρτοφύλακες πάνω στο κεφάλι (τα Bonus του να μένεις δίπλα στο Εφετείο), γριούλες με σακκούλες πάνω στο κεφάλι (η κολλητή μου μου λέει οτι θέλει να γεράσει, για να μπορεί κι εκείνη να κυκλοφορεί με μια γαλάζια σακούλα σουπερμάρκετ στο κεφάλι όταν βρέχει και να μην της λέει κανείς τίποτα), κόσμο με ομπρέλες, μπουφάν, κουκούλες… Νιώθω ευχάριστα ακάλυπτη.

Ας έρθει λοιπόν η μπόρα. Νιώθω το νερό να κυλάει στα μάγουλα και να σχηματίζει αυλάκια στο εσωτερικό των αγκώνων μου. Να με αλλάζει. Περιμένω εκείνο το χαρακτηριστικό «κρακ» που ακούω κάθε πρωτοβρόχια, κάπως σαν να σκάει το τσόφλι μου και να μένει χωρίς ούτε μια πινελιά ψεύδους, το μεδούλι. Να φύγουν όλα όσα με περιορίζουν, οι υποχρεώσεις, το βάρος του κόσμου στους ώμους μου, τα ξενύχτια, το σφίξιμο στο στήθος, το πάτωμα της σχολής χορού που με στοιχειώνει (αυτό να μη φύγει-να έρθει κοντά μου. Πιο κοντά μου)…

Και τότε άκουσα όντως το «κρακ». Ήταν το τακούνι μου…

!#%%^&^&&&#

Πάλι στο μάτι του κυκλώνα. Η βροχή σταμάτησε, το Λονδίνο θα πρέπει να περιμένει. Κόσμος, λεωφορεία, δουλειά, υποχρεώσεις, ζεστός καφές, ρούχα που συναντούν το ψαλίδι και φέτος, πιστά στο ετήσιο ραντεβού μου με τη στυλιστική ανανέωση. Αρχίζω και ελπίζω και φέτος για ένα παγοδρόμιο, και ξέρω οτι η καινούρια σεζόν έχει ξεκινήσει.
Πάω στον τσαγγάρη. Κι ίσως μαζί με το τακούνι, ν’ αλλάξω και νοοτροπία…
Καλό φθινόπωρο σε όλους.

Street Sign, Photograph by Troy Anderson

Ο Χριστός ξαναβαφτίζεται…

Image Hosted by ImageShack.us

Και το όνομα αυτής Δήμητρα-Παρασκευή…

Τί υποκοριστικά μπορείς να βγάλεις απο αυτό; Δήμη; Παρή; Αυτή η απορία γέμιζε το μυαλό μου ενόσο καθόμουν στα εντελώς άβολα καθίσματα της εκκλησιάς (ίσως ο λόγος που δεν επισκέπτομαι συχνά το συγκεκριμένο μαγαζάκι: τόσα λεφτά για χρυσούς πολυέλαιους κι ούτε μια πολυθρόνα της προκοπής). Τέλος πάντων…

Γύρω μου πρόσωπα άγνωστα, γνωστά μεταξύ τους, μου θύμιζαν για άλλη μια φορά πως δεν είχα απολύτως καμία δουλειά εγώ και το άσπρο μίνι φραμπαλαδιάρικο φουστανάκι μου εκεί μέσα. Βαφτίζεται η δούλη του Θεού, των γονιών της και του νεοπλουτέ lifestyle των, Δήμητρα-Παρασκευή, με ένα όνομα βαρύ σαν τιμωρία, κόρη της αδερφής του αρραβωνιστικού της αδερφής του Λ. Κι εγώ εκεί. Σαν ραπανάκι μέσα σε παστίτσιο.

Στη δίπλα σειρά ένας 50ρης με φαλάκρα μπιφτέκι έχει εστιάσει το πρεσβυωπικό του βλέμμα στο αμφιβόλου ηθικής ντεκολτέ μου (τι είναι αυτό το ξωτικό της αντίδρασης, αυτός ο μικρός Πουκ που στα ξεκωλοκλαμπάδικα με ντύνει σεμνό και ήσυχο κορίτσι και στις εκκλησίες… τέλος πάντων κάντε το συνειρμό. Την προηγούμενη φορά είχα εμφανιστεί με ένα μαύρο τιποτένιο φόρεμα αλα Μέριλυν – όταν ακόμα δεν ήταν πολύ διάσημη και ντυνόταν ελαφρά).

Πίσω μου δύο ασπρομάλληδες συζητούν νοσταλγικά, σε κάθε πρόταση φιγουράρει το θυμάσαι. Θυμάσαι τότε στην Αλβανία; Θυμάσαι τότε στο Αφιόν Καραχισάρ; Θυμάσαι τότε που βαφτιστήκαμε κι εμείς; Μπροστά μου καμιά δεκαριά κουτσούβελα σκοτώνουν άγαρμπα το υπαρξιακό ερώτημα εγώ πότε θα γίνω μάνα που κάποιες φορές φυτρώνει μέσα μου. Γκρίνια, φωνές, μαμααααά δε βλέπω (λες κι άμα χάσουν κανένα ενσταντανέ της μικρής χωρίς πάνα, κάτι τρέχει στα γύφτικα), κι ένας παπάς… παπαπαπα! Τελείωσε τη λειτουργία σε 10 λεπτά (αυτοί είναι παπάδες), σαν ένα γιγάντιο σκιουράκι με ράσα (θυμάστε με τι ταχύτητα συνομιλούσαν Τσιπ και Ντέιλ; Όχι όποιος καταλάβαινε τί έλεγαν, του βγάζω το καπέλο – δε φοράω καπέλα). Κι ο 50ρης εκεί, στη γραμμή του φουστανιού μου.

Αποστρέφω το βλέμμα. Η Ε. είναι λυπημένη. Η Ε. πάντα είναι λυπημένη τα τελευταία 8 χρόνια. Απο τότε που τα έφτιαξε με τον Χ. Η Ε. τώρα (του χρόνου) παντρεύεται τον Χ. Και είναι πιο λυπημένη απο ποτέ. Για να πνίξει τη λύπη της βυθίζεται σε ψώνια, εραστές χειρότερης ποιότητας (αν είναι δυνατόν) απο τον groom to be, τόνους μακιγιάζ, συλλογή απο περίεργα κατοικίδια (με τοπ τον Αλέκο, που όμορφος είναι δε λέω, αλλά…βρωμάει ο δόλιος ο ασβός!), κόντρες με το τζιπάκι, συλλογή απο μπλουζάκια τσίτια που δεν αφήνουν τίποτα και ειδικά την τρύπα στον αφαλό στη φαντασία… Σήμερα είναι πολύ εξωτική, με το μπλε μακρύ της φουστάνι, την πλάτη έξω και το λουλούδι στα ξανθά μαλλιά. Μια λυπημένη νεράιδα που συνέχεια χασκογελάει και που κανείς πια δεν της δίνει σημασία. Ούτε καν ο 50ρης. Δεν έχει το απαραίτητο ντεκολτέ.

Η μαμά και η νονά του βρέφους λάμπουν σαν τον πολυέλαιο της εκκλησίας. Ανελέητα. θέλω να βάλω τα ροζ γυαλιά μου. Κοιτάω τον Λ. Αυτός λάμπει περισσότερο, με το δικό του φως που δεν είναι δανεισμένο απο κανένα στιλιστικό Versace ολίσθημα. Λάμπει μέσα στο σκοτάδι του… Πιάνομαι. Σαν πεταλούδα. Ίσως τελικά τα φοράω τα ροζ γυαλιά και δεν το’χω καταλάβει…

Η λειτουργία τελειώνει. Η πομπή του ψεύδους ξεκινά. Η δεξίωση (αμ πως!) θα γίνει σε παραθαλάσσιο κτήμα (αμ πως, στον κύβο!). Το κτήμα όμορφα στολισμένο με ροζ φαναράκια. Μακάβρια διακοσμημένο με μια τεράστια φωτογραφία της μικρής, σε πανό θερινού σινεμά. Ένα στρογγυλό, τούλινο αξεσουάρ. Βαφτίστηκε η δούλη των γονιών της…

Μας τοποθετούν σε τραπέζι. Η Ε. δίπλα μου, δίπλα της ο Χ. Δεν της έχει ρίξει ούτε μια ματιά. Γκρινιάζει για την τοποθέτηση των ποτηριών, το μανικιούρ της, την υγρασία, τη θάλασσα που είναι πολύ γαλάζια, το φόρεμά της που δεν κάνει καλό κοντράστ με τη θάλασσα, τον αέρα που αναπνέει… Και λένε η γκρίνια είναι γένος θηλυκού… Καλά! Μου έρχεται να τον χτυπήσω. Αντί γι’ αυτό κοιτάζω την άκρη του φουστανιού μου. Και πιάνω στα τούλια του ένα βλέμμα. Το ακολουθώ σαν μικρό χνουδάκι ήλιου, σαν κορδελίτσα απο αστέρια. Και πέφτω πάνω στο βλέμμα του Λ. Ροζ. Γυαλιά. Μάσκα, απο αυτά που δεν σου αφήνουν περιθώριο να δεις τον κόσμο γύρω σου με άλλο φώς. Βοηθούσε και το Background, τα ροζ φαναράκια, η ροζ μουσική, το ροζ τριαντάφυλλο πάνω στην πετσέτα, τα ροζ κεριά…

Και μετά έρχεται το ευτυχές ζεύγος (άργησαν 3 τέταρτα για να αλλάξει η μαμά τουαλέτα, πώς, με το ίδιο Gucci στην εκκλησία και τη δεξίωση;). Σκάνε πυροτεχνήματα, ροζ καπνοί και ψεύτικες φλογίτσες. Το μεγάφωνο παίζει Βανδή, «ό,τι ονειρευόμουν στη ζωή μου». Η μικρή κλαίει, κανείς δεν της δίνει σημασία. Το τούλινο αξεσουάρ…

Η ώρα περνάει, ο μπουφές ανοίγει και κλείνει, τα στόματα ανοίγουν και κλείνουν, τα μπουκάλια το κρασί με τη φωτογραφία της μικρής για ετικέτα (αμ πως, στη νιοστή!) ανοίγουν και δεν κλείνουν. Βραδιάζει. Το φόρεμα της Ε. τώρα χλωμό γαλάζιο μπροστά στη μαύρη θάλασσα. Τα μάτια της το ίδιο χλωμό γαλάζιο. Δίπλα της το τσιμέντο, η ταφόπλακα, η αλυσίδα. Όλα αυτά που μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος αν τον κρατάς στη ζωή σου απο συνήθεια. Κι απο δειλία.

Δίπλα μου δυο μάτια με κοιτάνε. Με ροζ γυαλιά κι αυτά. Μάσκα για να βουτήξεις στο βυθό. Και λουλούδια, και αστέρια και μουσικές. Όλα αυτά που μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος αν τον κρατάς στη ζωή σου απο χαρά. Κι απο αγάπη.

Η νύχτα ήρθε. Το δήθεν των ανθρώπων λιώνει, μαζί με το make-up τους. Τελικά είναι κρίμα να ζεις τη ζωή σου για τους άλλους, Ε. Βαφτίζεσαι κι εσύ δούλη των άλλων. Χειρότερα εσύ. Βλέπω σε σένα εμένα πριν λίγο καιρό, πριν βγάλω την τάπα απο τη σιδερένια μπανιέρα κι αφήσω το βρώμικο νερό να φύγει. Ή όπως αλλιώς λέγεται το να κρατάς στη ζωή σου ένα άνθρωπο απο συνήθεια (κι απο δειλία). Μην το κάνεις…

Πίσω μου σε μια πολυθρόνα, το τούλινο αξεσουάρ κοιμήθηκε. Κανείς δεν της δίνει σημασία.

Καληνύχτα Δήμητρα-Παρασκευή…