Αθώο σαν χιόνι

byebyenow

Έκανα λάθος: ειδοποίησα όλα τα παιδιά της «Νοοτροπίας» ότι κλείνουμε στις 30/6, κλείνουμε για τα καλά. Κλείνει ένας κύκλος, τους έγραψα, μιας και φαίνεται ότι (σαν μπλογκ τουλάχιστον) κουραστήκαμε και δεν περισσεύει χρόνος να προσφέρουμε κάτι από ‘δώ, ας σταματήσουμε. Ας κρατήσουμε την καλή παρέα που δημιουργήθηκε, τις περιστασιακές εξόδους σε μπαράκια, εστιατόρια και καφέ, τα τραπέζια με το χύμα κρασί του Άρη, τα γλυκά της Τίνας, τα γέλια του Ηλία, την απουσία του Σράοσα και τα κρυολογήματα της Εύης… Είναι καλό που φτιάχτηκε μια παρέα απ’ το ηλεκτρονικό τίποτα, που επιλέχθηκαν κάποια άτομα με βάση τα ίχνη τους σε μια οθόνη και τελικά φάνηκε ότι πίσω απ’ τις ενδιαφέρουσες περσόνες κρυβόταν πραγματικά ενδιαφέροντες άνθρωποι. Όμως έκανα λάθος. Οι κύκλοι κλείνουν πάντα τον Αύγουστο, δεν μπορείς να τους υποχρεώσεις να κλείσουν Ιούνη μήνα. Τον Ιούνιο οι δουλειές είναι φουντωμένες, οι υποχρεώσεις πολλές, ο ελεύθερος χρόνος ελάχιστος. Πρέπει λοιπόν να περιμένουμε τον Αύγουστο; Μα τον Αύγουστο όλοι λείπουν, σε ακρογιαλιές και σκηνές, με παιδιά, σκυλιά και ψηφιακές βιντεοκάμερες, με το αμόρε του καλοκαιριού ή τη συνηθισμένη μπακουροπαρέα. Ποιός θα βρεθεί να κατεβάσει τα ρολλά; Ποιός ενδιαφέρεται αν υπάρχει ή όχι ένα μπλογκ μεσ’ τον Αύγουστο; Διαβάζει κανείς τίποτ’ άλλο από λαδωμένα με αντηλικακό χοντρά βιβλία του συρμού σε πλαστικές σεζ-λονγκ; Ίσως καμιά αθλητική για τις τελευταίες μεταγγραφές. Και τα ζώδια, αν έχει παραμείνει μόνος/η και οι διακοπές κοντεύουν να τελειώσουν. Μπλογκ όμως όχι. Κανείς.

Γι αυτό είναι η σωστή στιγμή ο «τρομερός μήνας Αύγουστος». Δε σε παρακολουθεί κανείς. Μπαίνεις με τον κωδικό του διαχειριστή, κάνεις κλικ στα ανάλογα κουτάκια και φσσσσσστ! — το μπλογκ εξαφανίζεται: παγώνει στο χρόνο, από ρευστό που είναι, και βυθίζεται σα πέτρα. Ακαριαία, το διπλανό μπλογκ μετακινείται ελάχιστα και καλύπτει το κενό. Κάποιες τελευταίες φυσαλλίδες κάνουν μπλουρπ κι εξαφανίζονται κι αυτές. Όλα τα εύκολα ίχνη χάνονται. Χαμογελάς γιατί ξέρεις ότι αυτοί που ενδιαφέρονται θα βουτήξουν όσο βαθιά κι αν πάει. Ξαναδιαβάζεις τα απαντητικά μηνύματα των παιδιών του μπλογκ και ξύνεις το κεφάλι σου. Ενα χαμόγελο μικρό, από την Εύη:

Ήθελα εδώ και καιρό να πω δυνατά ένα αντίο σ’ ένα κομμάτι καιρού που έχει πάνω του τα σημάδια μιας εποχής αφελούς ομορφιάς και ανυποψίας. Έχει η ζωή γυρίσματα και μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία λοιπόν, να φαντάζει σαν πρόβα τζενεράλε. Κι επειδή το λεγάμενο κομμάτι είναι πολύ μεγάλο, το χαμόγελο του αποχαιρετισμού θα είναι μικρό.
Τόσο μικρό όσο η στιγμούλα που παίρνει στο βλέφαρο ν’ ανοιγοκλείσει.
Σαν μια παλιά φωτογραφία που αιχμαλωτίζεται στο πέρασμα του χρόνου και μένει εκεί να θυμίζει ένα αεράκι που μοσχοβολάει από μια άνοιξη που δεν θα ξανάρθει.
Έχω αφήσει πίσω μου σπίτια πολλά – ετούτο χαίρομαι πολύ που θα μείνει εδώ και θα μου δίνει καταφύγιο προσφέροντάς μου δροσερές ανάσες άλλων καιρών.
Να είστε όλοι καλά και καλή αντάμωση, όπου και όποτε ξανά.

Τα μπλογκ είναι σαν σπίτια λοιπόν. Το χειμώνα, όταν χιονίζει, να ρίχνετε μια ματιά σε τούτο δω. Η φωτιά θα είναι αναμμένη, το μπουρί θα καπνίζει, και μέσα θα’ ναι ζεστά, τόσο ζεστά όσο ένα χαμόγελο μπορεί να ζεστάνει. Χαίρομαι που τα περισσότερα, αν όχι όλα, που γράφηκαν σε τούτο το μπλογκ προκαλούν ένα χαμόγελο. Σα δύστροπος που είμαι, ξέρω καλά την αξία ενός χαμόγελου. Να είστε όλοι καλά.

Advertisements

Αχτίδα στο Σκοταδισμό

ποδήλατα και εσώρουχα παράγει η σουηδική εταιρία kronan

Άκουγα (στο ραδιόφωνο) τα περί καταγγελιών και άλλων φαιδροτήτων Πλεύρη για κάποιο βιβλίο στις σχολικές βιβλιοθήκες, αλλά δεν έδινα σημασία: μαλακίες, σκέφθηκα. Σήμερα τυχαία έπεσα πάνω στο θέμα σε κάποιο άρθρο και συνειδητοποίησα ότι το θέμα αφορά αγαπημένη συγγραφέα, την Έρση Σωτηροπούλου. Για τη συλλογή διηγημάτων της «Αχτίδα στο Σκοτάδι» είχα αναρτήσει τον Ιούλιο του 2005 μια βιβλιοπαρουσίαση στο (δυστυχώς ανενεργό πια) μπλογκ Βιβλιογνώμες, η οποία μάλιστα είχε αναδημοσιευθεί κι εδώ, στη Νοοτροπία:. Σας παραπέμπω γιατί σίγουρα με το θόρυβο στα Μέσα, το ενδιαφέρον για το έργο της Έρσης Σωτηροπούλου θα είναι αυξημένο…

Τον πολυαγαπημένο μας Σύζυγο, Πατέρα, Θείο και Αδελφό

λενα κιτσοπουλου

«Τόσο τον υπολόγιζε. Ήθελε να προλάβει να βάλει τουλάχιστον το πουκάμισό του, που κρεμόταν στο πόμολο της πόρτας. Ίσα ίσα πρόλαβε να το αρπάξει με το δεξί του χέρι και αμέσως σωριάστηκε στο πάτωμα.»

Λένα Κιτσοπούλου, Νυχτερίδες (Εκδόσεις Κέδρος, 2006)

Το παραπάνω αποσπασματάκι στα πλαίσια του Page Flickr και μιας μπαλίτσας που μου πέταξε η discolata.

Την οποία μπαλίτσα προωθώ άμεσα στις Marquise, xilaren & andrea_zax. Oδηγίες χρήσης: Σελίδα 123, του κοντινότερου σε σας αυτή τη στιγμή βιβλίου, πρόταση έκτη, έβδομη και όγδοη.